Uzasadnienie
W dniu [...] kwietnia 2003 r. P. i M. K. złożyli w Urzędzie Skarbowym zeznanie podatkowe PIT - 36 za 2002 r. Przeprowadzone czynności sprawdzające wykazały, że przedmiotowe zeznanie zawierało błędy jak również było niekompletne z uwagi na brak załącznika PIT/B. W dniu [...] października 2008 r. P. K. dokonał skorygowania zeznania podatkowego, co zostało potwierdzone stosownym protokołem. Pismem z dnia [...] października 2008 r. P. K. złożył wniosek o wszczęcie postępowania podatkowego za 2002 r. z uwagi na błędy popełnione w korekcie deklaracji. Jednocześnie w dniu [...] października 2008 r. złożyli K. w Urzędzie Skarbowym korektę zeznania podatkowego, bez dołączenia wymaganego pisemnego wyjaśnienia.
W odpowiedzi na pismo z dnia [...] października 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego, postanowieniem znak [...] z dnia [...] października 2008 r., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego od osób fizycznych za 2002 r. z powodów formalnych. Na zażalenie Strony Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem znak [...] z dnia [...] stycznia 2009r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
Pismem z dnia [...] listopada 2008 r. skierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej P. K. złożył wniosek o wyłączenie Naczelnika Urzędu Skarbowego od załatwienia sprawy dotyczącej rozliczenia w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r., w związku z brakiem zaufania do organu podatkowego.
Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem znak [...] z dnia 19 grudnia 2008 r. (data doręczenia [...] stycznia 2009 r.) odmówił wyłączenia organu z powodu braku przesłanek wynikających z przepisów ustawy Ordynacja podatkowa do zastosowania instytucji wyłączenia.
Na to postanowienie pismem dnia [...] marca 2009 r. została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzucono naruszenie art.7 Konstytucji Rp poprzez błędne przyjęcie, iż pismo z 30 listopada 2008 r. było wnioskiem o wyłączenie organu a nie skargą na czynności organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Na wstępie należy zauważyć, iż organ podatkowy prawidłowo zakwalifikował pismo z dnia 30.11.2008 r. traktując je jako wniosek o wyłączenie Naczelnika Urzędu Skarbowego, gdyż skarżący po przedstawieniu zarzutów dotyczących działania Naczelnika Urzędu Skarbowego sformułował jednoznacznym wniosek o przekazanie sprawy do innego organu podatkowego w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym za 2002 r.
A zatem Dyrektor Izby Skarbowej działając w oparciu o przedmiotowy wniosek, był uprawniony zgodnie z właściwością miejscową, do wydania postanowienie o odmowie wyłączenia Naczelnika Urzędu Skarbowego od załatwienia sprawy rozliczenia P. K. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. na podstawie art. 216 w związku z art. 131 § l ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 8, póz. 60 z 2005 r. z późn. zm.).
Ponadto zauważyć również trzeba, iż pismo P. K. z dnia 30 listopada 2008 r. zostało odrębnie rozpatrzone ze względu na charakter sformułowanych zarzutów w trybie skargi z art. 227 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.
Jednocześnie należy podkreślić, że zgodnie z dyspozycją art. 236 § l Ordynacji podatkowej na wyżej wymienione postanowienie zażalenie nie przysługuje w administracyjnym toku postępowania, o czym strona postępowania została pouczona.
Natomiast myśl art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają tylko postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowania, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie o wyłączeniu Naczelnika Urzędu Skarbowego nie należy do żadnej z wyżej wymienionych kategorii.
A zatem skarga do sądu administracyjnego na takie postanowienie nie przysługuje, jest ona niedopuszczalna i podlega odrzuceniu w trybie art. 58 § 1 pkt 6 cyt ustawy, o czym orzeczono w sentencji