Postanowienie WSA w Krakowie z 29 grudnia 2010 r., I SA/Kr 641/10

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie

Rozpoznanie

w dniu 29 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi Biura Handlowego "O" Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 stycznia 2010 r., Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2004 roku postanawia: odmówić skarżącemu przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

Skład

Sędzia WSA Maria Zawadzka przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 24 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę Biura Handlowego "O" Sp. z o.o. w K. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że wezwanie do uiszczenia wpisu doręczono stronie skarżącej 12 maja 2010 r., lecz wpis nie został uiszczony.

W dniu 17 listopada 2010 r. (data nadania przesyłki poleconej) skarżąca spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego, a także wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Pisma te zostały podpisane przez J.M.

W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu J.M. wskazał, że nie zastosował się do wezwań Sądu do usunięcia braków formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego z uwagi na to, że jako jedyny uprawniony do reprezentowania skarżącej spółki przebywał od dnia 19 maja 2010 r. na zwolnieniu lekarskim. Wcześniej z powodu złego samopoczucia nie wykonywał czynności zawodowych. J.M. podał, że nadal przebywa na tym zwolnieniu, jednakże stan zdrowia, który polepszył się w ostatnich dniach, zezwolił mu na sporządzenie wniosku o przywrócenie terminu. Pracownik spółki niedawno przyjęty nie ma jeszcze uprawnień do reprezentowania spółki, uprawniony jest jedynie do odbioru korespondencji. Stąd też bez winy J.M. zastosowanie się do wezwania Sądu nie było możliwe. Do wniosku dołączono potwierdzone za zgodność kserokopie zwolnień lekarskich (zaświadczeń o niezdolności do pracy) w okresie od 19 maja 2010 r. do 23 listopada 2010 r.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd postanowi przywrócenie terminu, jeśli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Zgodnie z art. 87 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że strona skarżąca nie wykonała zarządzenia o wezwaniu do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (art. 29 p.p.s.a.). Z tego względu Sąd nie jest w stanie ustalić, czy J.M. jest osobą uprawnioną do reprezentacji skarżącego ani też zweryfikować podniesionej we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności, że jest on jedyną osobą upoważnioną do reprezentacji spółki. Wprawdzie informacje dostępne w wyszukiwarce podmiotów w Krajowym Rejestrze Sądowym na stronie internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości potwierdzają, iż J.M. jest jedyną osobą uprawnioną do reprezentacji skarżącej spółki, niemniej fakt uzyskania tych danych nie zwalnia skarżącego będącego osobą prawną z obowiązku określonego w art. 29 p.p.s.a.

Jak wynika z wniosku o przywrócenie terminu, przyczyną jego uchybienia była choroba J.M., która rozpoczęła się ostatniego dnia terminu do uiszczenia wpisu i trwała nadal w dacie złożenia przedmiotowego wniosku. Należy podkreślić jednak, że nie każda niezdolność do pracy uzasadnia przywrócenie terminu na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Z przedstawionych zaświadczeń lekarskich wynika, że przez cały okres niezdolności do pracy chory mógł chodzić, zatem mógł również, w wyznaczonym terminie dokonać opłaty sądowej.

Wobec powyższego na zasadzie art. 86 i 87 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.