Uzasadnienie
Zawiadomieniem z 24 czerwca 2026 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, działając na podstawie art. 237 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691), dalej: K.p.a., poinformował P.S., że jego skargę na działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków - Nowa Huta uznał za bezzasadną.
W uzasadnieniu zawiadomienia DIAS wyjaśnił skarżącemu się, że nie uzyskano potwierdzenia sugestii nienależytego wykonywania obowiązków służbowych przez NUS, a podejmowane działania były adekwatne, w związku z tym, że w dniu realizacji zwrotu nadpłaty zajęcia nie były uchylone przez Komornika Sądowego. NUS był zatem zobowiązany do przekazania nadpłaty na rachunek Komornika, pod groźbą grzywny. O stanie sprawy skarżący się został poinformowany przez NUS.
Pismem z 29 lipca 2026 r. adresowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie P.S. wniósł skargę na "decyzje o uznaniu odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nowej Hucie za bezzasadne".
W uzasadnieniu podniósł m.in., że od 2019 r. nie jest płatnikiem podatku ze względu na wysokość jedynego świadczenia (renta ZUS ok. 1400 zł brutto) i trwałej niepełnosprawności uniemożliwiającej zarobkowanie. Kwota ta jest całkowicie zwolniona. Jedynym organem, z którym rozliczał się skarżący, był ZUS. Od siedmiu lat ZUS co miesiąc dokonywał na bieżąco potrąceń na rzecz MOPS (II ustawowa kolejność) i na potrzeby bieżących alimentów (I-sza ustawowa kolejność).
Skarżący podniósł, że jest nękany przez oszustów, od ćwierć wieku ma kilkaset nr telefonów, z których jest zastraszany. Prześladowania wzmogły się po sprawie z urzędem skarbowym.
Końcowo skarżący zarzucił zbieżność potrąceń realizowanych w pierwszej kolejności oraz podniósł brak środków na ich pokrycie i kwotę wolną od potrąceń.
W odpowiedzi na ww. skargę DIAS wniósł o jej odrzucenie, ponieważ sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143), dalej: P.p.s.a., skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a.
Z kolei z treści art. 54 § 1 P.p.s.a. wynika, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
Badanie merytoryczne skargi poprzedza jednak analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym. Dlatego też Sąd jest zobligowany do zbadania, czy skarga może być rozpoznana, to jest czy nie zachodzi jeden z przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 P.p.s.a.
Warunkiem bowiem dopuszczalności skargi jest istnienie w obrocie prawnym aktu, czynności, bezczynności lub przewlekłości, podlegających kontroli sądu administracyjnego.
Sądowa kontrola działalności administracji publicznej pod kątem przestrzegania prawa ma charakter ograniczony, zaś jej zakres przedmiotowy wyznaczają postanowienia art. 3-5 P.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola sądowoadministracyjna obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wyliczone enumeratywnie kategorie aktów administracyjnych, względnie bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, przez organy administracji publicznej.
W szczególności kognicją sądów administracyjnych jest objęta, w myśl art. 3 § 2 pkt 1–9 P.p.s.a., kontrola legalności indywidualnych rozstrzygnięć organów administracji publicznej, podejmowanych w sformalizowanym postępowaniu administracyjnym jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Postanowienia organów administracji publicznej mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego wówczas, gdy były wydane w postępowaniu administracyjnym i służy na nie zażalenie, albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.), jeżeli są to postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a.).
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Nie budzi najmniejszych wątpliwości w orzecznictwie, że zawiadomienie organu II instancji w przedmiocie uznania za bezzasadną skargi w trybie art. 237 K.p.a., jak zaskarżone w niniejszej sprawie zawiadomienie DIAS z 24 czerwca 2026 r. nr 1201-IWW.050.48.2026, nie podlega kognicji sądów administracyjnych.
Zawiadomienie to dotyczyło skargi na działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków - Nowa Huta, nazwanej "odwołanie od decyzji" i "sprzeciw do decyzji". Tymczasem NUS nie prowadził wobec skarżącego żadnego postępowania podatkowego i nie wydawał decyzji ani postanowień, które mogłyby być zaskarżone i poddane sądowej kontroli. NUS poinformował jedynie skarżącego prawidłowo, zgodnie z przepisami, o rozdysponowaniu nadpłaty podatkowej na poczet należności dochodzonych przez wierzycieli, na co skarżący złożył pismo nazwane odwołaniem i sprzeciwem od decyzji, żądając równocześnie "zwrotu nielegalnie pobranych kwot w całości od 2023 roku".
Sąd stwierdza, że DIAS prawidłowo zakwalifikował pismo skarżącego z 25 maja 2026 r., wniesione w związku z pismem NUS z 6 maja 2026 r. informującym o przekazaniu nadpłaty z zeznania rocznego Pit 37 za 2025 rok w wysokości 839 zł z 17 marca 2026 r. w całości na zajęcie wierzytelności sygn. akt [...] z 2 marca 2026 roku, dokonane przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Krakowa – Nowej Huty w Krakowie na podstawie art. 7731, art. 896 i art. 9022 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2026 r. poz. 468), jako skargę w trybie art. 237 K.p.a.
Zaskarżone w niniejszej sprawie pismo nie jest ani aktem (decyzją, postanowieniem), ani czynnością zaskarżalną do sądu administracyjnego. Zatem skargę do sądu administracyjnego na takie zawiadomienie należało uznać za niedopuszczalną.
Jak słusznie wskazał DIAS w odpowiedzi na skargę, w sprawach dotyczących postępowania skargowego, o którym mowa w dziale VIII K.p.a., nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2019 r. sygn. I OSK 24/19). Skarga w tym trybie uruchamia jedynie jednoinstancyjne postępowanie administracyjne uproszczone, które nie kończy się aktem władczym, kształtującym sytuację prawną adresata, lecz czynnością materialno-techniczną, tj. zawiadomieniem o sposobie załatwienia sprawy.
Na marginesie można wskazać, że jeżeli skarżący jest niezadowolony z przekazywania jego nadpłat, może zaskarżyć odpowiednie czynności komornika na podstawie ww. ustawy - Kodeks postępowania cywilnego.
Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej.