Uzasadnienie
Prawomocnym wyrokiem z dnia 30 stycznia 2004r., sygn. akt I SA/Kr 65/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi M.A. na decyzje Izby Skarbowej z dnia 5 grudnia 2002r. o numerach [...], [...] i [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2000-2002
W piśmie nadanym do Sądu w dniu 3 kwietnia 2012r. pełnomocnik M.A. sformułował skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem opisanego prawomocnego wyroku.
Mając na uwadze fakt, że pełnomocnik nie przedłożył prawidłowego pełnomocnictwa do występowania w sprawie, został wezwany do uzupełnienia tego braku i w konsekwencji wymagane pełnomocnictwo zostało przedłożone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniesiona skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie podlega odrzuceniu, gdyż nie została opłacona.
Jak wynika bowiem z art. 285a § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwana dalej p.p.s.a.), skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia podlega opłacie stałej. Tymczasem pełnomocnik skarżącego opłaty takiej nie uiścił. Brak było przy tym podstaw prawnych do wzywania go do uiszczenia takiej opłaty.
Skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie (art. 285f p.p.s.a.). Skarga ta podlega wstępnemu badaniu przez ten sąd, lecz jedynie w zakresie określonym w art. 285f § 2 p.p.s.a. Jeżeli zatem wniesiona skarga nie będzie czyniła zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony, przewodniczący wezwie do jej uzupełnienia. Sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie w przedmiocie wezwania do złożenia pełnomocnictwa. W zakresie takiego wezwania nie mieści się jednak wezwanie do uiszczenia opłaty od skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku. Z tego też powodu, brak było możliwości wezwania pełnomocnika skarżącego do uiszczenia opłaty stałej.
Ustawodawca z brakiem uiszczenia opłaty stałej powiązał rygor odrzucenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. W art. 285f § 3 p.p.s.a. sformułowano kategoryczne stwierdzenie, że sąd ma obowiązek odrzucić nieopłaconą skargę. Brzmienie tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że w razie stwierdzenia braku opłaty stałej, sąd odrzuca skargę, bez wzywania do jej uiszczenia. Brak jest przy tym analogicznego uregulowania, jakie występuje w art. 220 § 3 p.p.s.a., który to przepis zezwala na odrzucenie pisma strony dopiero wówczas, gdy pomimo wezwania nie zostanie uiszczony wymagany wpis.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na zasadzie art. 285f § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.