Uzasadnienie
P. Spółka Cywilna w dniu 25 maja 2021 r. złożyła wniosek do Dyrektora Sądeckiego Urzędu Pracy (dalej: Dyrektor SUP) o udzielenie dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małego przedsiębiorcy przyznawanej na podstawie rozporządzenia w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19.
Dyrektor SUP w piśmie z dnia 23 czerwca 2021 r. znak RIR 631.9.1420.2021 uznał, że z danych zawartych w rejestrze REGON wynika, iż o wsparcie wnioskuje spółka cywilna zarejestrowana pod nr REGON [...]. Spółka cywilna nie jest przedsiębiorcą natomiast zgodnie z art. 4 ust. ustawy Prawo przedsiębiorców przedsiębiorcami są wspólnicy spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej i to oni po spełnieniu pozostałych warunków są uprawnieni do przedmiotowego wsparcia.
W związku z powyższym to nie spółka powinna składać wniosek o dotację, ale poszczególni wspólnicy, dodatkowo spełniając inne warunki, w tym warunek dotyczący PKD przeważającej działalności prowadzonej w ramach spółki cywilnej na dzień 3 1.03.202 Ir.
Aby nie doprowadzić do zbędnego uzupełniania oraz korekty wniosku, która w konsekwencji i tak doprowadziłaby do odmowy udzielenia wsparcia Urząd w pierwszej kolejności zbadał czy poszczególni wspólnicy kwalifikowaliby się do udzielenia dotacji. W tym celu zweryfikowano możliwość udzielenia wsparcia poszczególnym wspólnikom działającym w ramach spółki cywilnej, jak również zbadano czy ewentualnie mogliby oni otrzymać dotację w związku z indywidualną działalnością gospodarczą.
W wyniku przeprowadzonej analizy ustalono, że przedsiębiorca A.K. prowadzi działalność wyłącznie w formie spółki cywilnej, co wynika z wpisu do CEIDG (ponieważ nie prowadzi żadnej innej działalności gospodarczej). Może wnioskować o wsparcie wyłącznie z tej działalności jako wspólnik spółki cywilnej. Jednak z danych pozyskanych z Urzędu Statystycznego w Krakowie wynika, iż na dzień 3 1.03.2021 roku PKD przeważającej działalności spółki cywilnej był inny niż wskazany we wniosku i nie kwalifikuje się do objęcia wsparciem (47.19.Z. pozostała sprzedaż detaliczna prowadzona w niewyspecjalizowanych sklepach).
A.K. działając jako wspólnik spółki cywilnej kolejnym pismem z 29 czerwca 2021 r. złożyła wniosek o udzielenie dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małego przedsiębiorcy przyznawanej na podstawie Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. (Dz. U. z 2021, poz. 371 z późn. zmianami) w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 informuję.
Dyrektor SUP pismem z 22 lipca 2021 r. znak RIR.631.9.1737.2021 odmówił stronie przyznania wnioskowanej dotacji. Organ poinformował stronę że ponownie zwrócono się do Urzędu Statystycznego w Krakowie w celu ustalenia pod jakim przeważającym kodem według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 była prowadzona działalność gospodarcza P. SPÓŁKA CYWILNA REGON: [...] NIP: [...] na dzień 31 marca 2021
Z informacji uzyskanych z GUS wynika, iż dnia 28 czerwca 2021 roku A.K. złożyła "wniosek o wpis do krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej, o zmianę cech objętych wpisem, o skreślenie wpisu osoby prawnej, jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej lub ich jednostki lokalnej", który dotyczył wprowadzenia kodu przeważającej działalności gospodarczej oraz zmiany pozostałych rodzajów działalności z datą zaistnienia zmiany 26 lutego 2020 roku. Zgodnie z § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia oceny spełnienia warunku w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej oznaczonej według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 31 marca 2021 r. Oznacza to, że zmiany przeważającego kodu PKD po tej dacie (nawet jeśli zmiana PKD obejmie dzień 31 marca 2021 r.) nie będą uwzględniane.
Z uwagi na powyższe Dyrektor SUP podtrzymał swoje stanowisko z dnia 23 czerwca 2021 roku o braku możliwości pozytywnego rozpatrzenia wniosku o udzielenie dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małego przedsiębiorcy przyznanego na podstawie rozporządzenia w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19.
Pismem z dnia 16 sierpnia 2021 r. znak RIR.631.9.1737.2021 Dyrektor SUP podtrzymał swoje poprzednie stanowisko z dnia 22 lipca 2021 r. ponownie odmawiając przyznania, dotacji powielając swoją poprzednią argumentację.
Na wyżej ww. rozstrzygnięcia Strona wniosła pozew do Sądu Rejonowego w Nowym Sączu V wydział Gospodarczy, domagając się przyznania wnioskowanej dotacji.
Postanowieniem z 15 marca 2021 r., sygn.. akt [...] Sąd Rejonowy w Nowym Sączu V Wydział Gospodarczy odrzucił pozew podkreślając, że rozstrzygnięcie organu należy uznać za akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i podlega kontroli sądu administracyjnego.
Pismem z dnia 15 kwietnia 2022 r. A.K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której podniosła, że składając wniosek o udzielenie dotacji jako wspólnik spółki S. S.C. A.K., wskazała przeważającego kodu PKD tj. 47.64.Z uprawniający ją do otrzymania wyżej wymienionej pomocy. Spółka S. S.C. jest jej jedynym źródłem utrzymania. Kod PKD zaktualizowała w Urzędzie Miasta w Nowym Sączu już dnia 26.02.2020 roku (to było jeszcze przed pandemią) (załącznik nr 1). Z załącznika nr 2 wynika, że już dnia 26.02.2020 CEIDG wysłało moją aktualizację do Głównego Urzędu Statystycznego, co znajduje potwierdzenie w historii wpisów CEIDG (załącznik nr 2). Nie zostałam poinformowana ani pisemnie ani ustnie przez pracownika Wydziału Przedsiębiorczości w Nowym Sączu, że ciąży na niej obowiązek dokonania identycznej aktualizacji w GUS. Była przekonana, że jako wspólnika spółki cywilnej również obowiązuje tzw. "jedno okienko". W związku z zaufaniem do instytucji publicznych, przez 16 miesięcy prowadziła działalność gospodarczą pod wyżej wymienionym kodem PKD i nie otrzymała żadnego sygnału, że działalność jest niezgodna z wpisem do GUS. Ponieważ od decyzji Sądeckiego Urzędu Pracy nie miała drogi odwoławczej, zwróciłam się o pomoc do Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców w Krakowie, Pana G.P., który w swojej opinii (załącznik nr 3) stwierdził "naruszenie praw przedsiębiorcy w działalności organów, organizacji lub instytucji publicznych". Mimo tej opinii. Sądecki Urząd Pracy utrzymał swoje postanowienie o odmowie dotacji w mocy. Skarżąca podkreśliła, że pozbawienie jej wsparcia przez to, że CEIDG nie poinformowało GUS mimo informacji w historii wpisów (załącznik nr 2) jest bardzo krzywdzące, gdyż faktycznie od 26.02.2020 roku wykonywałam działalność pod kodem PKD 47.64Z uprawniającym do otrzymania tej dotacji.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Nowego Sącza - Sądecki Urząd Pracy wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Sąd wydał wyrok na podstawie akt sprawy na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym (art. 133 § 1 w zw. z art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a). Zgodnie z art. 119 pkt 3 oraz art. 120 p.p.s.a. strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie strony zgodnie wniosły o rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym.
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, koniecznym w pierwszej kolejności jest przesądzenie, czy skarga została ona wniesiona w terminie.Jak wynika z art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022r. poz. 329 - dalej: p.p.s.a.), jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. W realiach rozpatrywanej sprawy, pismo Organu zostało Skarżącej doręczone 27 lipca 2021 r. Oznacza to, że skarga powinna zostać wniesiona najpóźniej 26 sierpnia 2021 r. skarga natomiast została złożona w dniu 6 maja 2022 r. Niemniej jednak Skarżąca będąc przekonana, że przysługuje jej pozew do sądu powszechnego skorzystała z tej drogi i dopiero po odrzuceniu pozwu przez sąd cywilny skorzystała z pouczenia zawartego w uzasadnieniu postanowienia i złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
W realiach rozpatrywanej sprawy, zastosowanie w ocenie Sądu powinno jednak znaleźć unormowanie zawarte w zdaniu drugim powyższego przepisu. Przewidziano w nim, że sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Regulacja ta dopuszcza zatem rozpoznanie skargi wniesionej z uchybieniem terminu, bez konieczności złożenia wniosku o jego przywrócenie przez wnoszącego skargę. Brak winy Skarżącej w uchybieniu terminu, spowodowany był natomiast tym, że w doręczonym mu piśmie, nie zostało zawarte jakiekolwiek pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia. Mogła zatem błędnie stwierdzić, że właściwym do rozpoznania jego sprawy jest sąd powszechny, nie zaś sąd administracyjny. Tym bardziej, że ustawodawca bezpośrednio w ustawie o Covid, nie przewidział wyraźnie sposobu zakwestionowania stanowiska Starosty o odmowie udzielenia wsparcia.
Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy wskazać należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie kwestią sporną jest spełnienie przez skarżącą przesłanki do uzyskania dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej dla mikro i małych przedsiębiorców - prowadzenia na dzień 31 marca 2021 r. działalności objętej kodem PKD, uprawniającym do uzyskania tej dotacji.
Zgodnie żart. 15zze5 ust. 1 ustawy z 2 marca 2004 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095, z późn. zm.), dalej: "ustawa o COVID-19", Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania COVID-19, w drodze rozporządzenia, nadać starostom uprawnienie do udzielania, na podstawie umowy, dotacji ze środków Funduszu Pracy na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej wszystkim bądź niektórym mikroprzedsiębiorcom oraz małym przedsiębiorcom, którzy otrzymali dotację zgodnie z art. 15zze4 albo art. 15zze4a, lub do udzielania tej dotacji innym mikroprzedsiębiorcom lub małym przedsiębiorcom, mając na względzie okres obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, skutki nimi wywołane, ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej wynikające z tych stanów oraz obszary życia gospodarczego i społecznego w szczególny sposób dotknięte konsekwencjami COVID-19.
Korzystając z tej delegacji Rada Ministrów wydała Rozporządzenie z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 371). W § 7 ust. 1 pkt 3 tego Rozporządzenia zawarto następujący zapis: "Nadaje się staroście uprawnienie do udzielenia dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małemu przedsiębiorcy, o których mowa odpowiednio w art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, którzy na dzień 31 marca 2021 r. prowadzili działalność gospodarczą, oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami: 47.41.Z, 47.42.Z, 47.43.Z, 47.51.Z, 47.52.Z, 47.53.Z, 47.54.Z, 47.59.Z, 47.64.Z, 47.65.Z, 47.75.Z, 47.77.Z, 77.29.Z, 77.39.Z, 96.02.Z, 96.09.Z - których przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w miesiącu poprzednim lub w analogicznym miesiącu roku poprzedniego lub w lutym 2020 r., lub we wrześniu 2020 r. Przepisy art. 15zze4 ustawy o COVID-19 stosuje się, z uwzględnieniem przepisów niniejszego rozdziału.
W § 7 ust. 2 Rozporządzenia zawarto zapis, zgodnie z którym "Oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności gospodarczej według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 31 marca 2021 r.
Dyrektor SUP poinformował Skarżącą w pismach z dnia 22 lipca 2021 r. i 16 sierpnia 2021 r., że jej wniosek nie może zostać rozpatrzony pozytywnie, ponieważ Skarżąca nie spełnia wymogu dotyczącego prowadzenia przez przedsiębiorcę ubiegającego się o przyznanie świadczeń określonego w przepisach przeważającego rodzaju działalności gospodarczej. W konsekwencji poinformowano Skarżącą o braku możliwości przekazania jej wniosku do realizacji.
W pierwszej kolejności sąd stwierdza, że zaskarżona odmowa pozytywnego rozpoznania wniosku skarżącej o udzielenie dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małego przedsiębiorcy podlega sądowej kontroli jako inny niż decyzja lub postanowienie akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a."). W tym zakresie sąd podziela poglądy kształtującego się w tym aspekcie orzecznictwa, wyrażone m.in. w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 29 czerwca 2021 r. sygn. akt I GSK 549/21, z dnia 4 sierpnia 2021 r., sygn. akt I GSK 776/21, z dnia 7 września 2021 r., sygn. akt I GSK 917/21, z dnia 17 listopada 2021 r. sygn. akt I GSK 1414/21, z dnia 19 listopada 2021 r. sygn. akt I GSK 1415/21). Argumentacja zawarta w tych judykatach znajduje zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy, czego zresztą organ nie kwestionuje. Podsumowując argumenty prezentowane w tym zakresie w przywołanych orzeczeniach wskazać trzeba, że stwierdzenie przez Dyrektora SUP, że w konkretnym przypadku nie zawrze umowy, stanowi rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej, które odnosi się do sytuacji prawnej podmiotu wnioskującego o zawarcie takiej umowy. Mamy tu do czynienia z dwuetapowością postępowania związanego z przyznaniem świadczenia. Pierwszy etap oparty jest o konstrukcje administracyjnoprawne (podejmowanie aktu w oparciu o ustawowe upoważnienie do dysponowania środkami funduszu - organ rozstrzyga, czy spełnione są przesłanki do "przyznania" świadczenia i czy zawrze umowę), natomiast drugi etap to etap cywilnoprawny (zawarcie umowy).
Przechodząc do meritum sporu sąd uznał, że organ dokonał błędnej wykładni § 7 ust. 1 i 2 Rozporządzenia.
W istocie Dyrektor SUP literalnie odczytał te regulacje, posiłkując się informacją udostępnioną z GUS z rejestru REGON i przyjął, że skoro na dzień 31 marca 2021 r. skarżąca nie miała w rejestrze REGON jako przeważającej działalności ujawnionej działalności o kodzie PKD 47.64.Z, to wnioskowane dofinansowanie jej nie przysługuje. Organ nie uwzględnił wyjaśnień skarżącej co do faktycznie prowadzonej jako przeważającej działalności i nie zbadał przedstawionych przez nią dowodów na tę okoliczność.
Na tle analogicznych regulacji ustawy o COVID-19 (art. 31 zo ust. 10 i 11) i rozporządzenia (§ 10), odnoszących się do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek ZUS orzecznictwo sądowe, w tym również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie niejednokrotnie podkreślało, że wyłącznie językowy rezultat wykładni tej ustawy prowadzi do wypaczenia jej celów, którymi stało się przeciwdziałanie negatywnym skutkom gospodarczym rozprzestrzeniania się wirusa COVID-19 związanymi przede wszystkim z okresowo wprowadzanymi na obszarze RP ograniczeniami w prowadzeniu działalności gospodarczej w trakcie pandemii.
Zasadniczym celem rozwiązań prawnych wprowadzonych m.in. w zakresie zwolnienia z obowiązku opłacenia należnych składek, ale też, tak jak w niniejszym przypadku, w zakresie możliwości uzyskania przez przedsiębiorców świadczeń na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej, było udzielenie wsparcia najbardziej poszkodowanym przedsiębiorcom działającym w branżach, które znalazły się w trudnej sytuacji w związku z nowym zasadami bezpieczeństwa, czy też ponoszących koszty związane z obostrzeniami sanitarnymi. Z uwagi na cel ustawy, organy powinny dążyć do udzielania pomocy wszystkim przedsiębiorcom, którzy rzeczywiście, a nie tylko formalnie, spełniają kryteria do uzyskania pomocy. W ocenie sądu nie ma więc przeszkód aby analogiczne regulacje ustawy o COVID-19 i Rozporządzenia, odnoszące się do różnych form pomocy, rozumiane były w podobny sposób, prowadząc do wniosku, że pozbawienie wsparcia, o które wnioskuje skarżąca jedynie z uwagi na fakt, że przedsiębiorca nie uaktualnił na dzień 31 marca 2021 r. w odpowiedniej rubryce w CEiDG/REGON kodu działalności gospodarczej, którą prowadzi faktycznie jako działalność przeważającą, kłóci się z konstytucyjnymi wartościami demokratycznego państwa prawnego, równości i niedyskryminacji. Poprzestanie na językowej wykładni omawianych przepisów może bowiem doprowadzić do sytuacji, że pomoc otrzymają przedsiębiorcy, którzy mają wpisany kod PKD - jako rodzaj przeważającej działalności wymieniony w § 1a ust. 1 rozporządzenia - choć rzeczywiście nie prowadzą przeważającej działalności w zakresie objętym tym kodem. Zdaniem Sądu, brzmienie cytowanych przepisów nie oznacza, że organ może bezkrytycznie przyjmować dane statystyczne zawarte w rejestrze REGON, co do rodzaju przeważającej działalności gospodarczej prowadzonej wnioskodawcę na dzień 31 marca 2021 r. Istotne jest bowiem ustalenie, jaką przeważającą działalność gospodarczą (według PKD) przedsiębiorca faktycznie prowadził w tym dniu, a nie jaki rodzaj przeważającej działalności figurował w rejestrze REGON i w ewidencji CEiDG. W sytuacji rozbieżności pomiędzy wpisem w rejestrach, a faktycznie wykonywaną działalnością, pierwszeństwo należy przyznać rzeczywiście wykonywanej działalności.
Sąd podziela przy tym pogląd, że wpis odnoszący się do prowadzenia przeważającej działalności gospodarczej tworzy domniemanie, które jest wzruszalne. Można zatem przeprowadzić dowód przeciwko treści danych z rejestru podmiotów REGON (jak też wpisów znajdujących się w CEiDG) i podważać aktualność danego wpisu co do przeważającej działalności gospodarczej, która jest w danym momencie faktycznie prowadzona przez przedsiębiorcę.
Wsparcie w ramach Tarczy Antykryzysowej jest reakcją na skutki pandemii i jest ukierunkowane na realne wsparcie dla podmiotów, które poniosły realne straty na skutek obostrzeń związanych z pandemią. Zastosowany przez organ, jako jedyny sposób spełnienia wymogu do otrzymania świadczenia - wpis w rejestrze REGON - nie znajduje uzasadnienia ani jako uproszczenie procedur, ani jako pełniący funkcję zabezpieczenia przed dostępem do skorzystania z ulgi podmiotów nieuprawnionych. Wpis w rejestrze REGON korzysta z domniemania prawdziwości, jednak jest ono wzruszalne, a zatem nie można takiego wpisu traktować jako gwarancji, że podmiot wnioskujący o ulgę na pewno spełnia wymóg ustawowy, co uzasadniałoby wyłączność takiego dowodu i przesądzało o prawidłowości postępowania organu. Istnieje również inna możliwość wykazania spełnienia wymaganego warunku. Nadto, wpis w rejestrze jest oświadczeniem wiedzy przedsiębiorcy, podobnie, jak oświadczenie we wniosku (zob. podobnie wyroki: WSA w Szczecinie z dnia 18 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Sz 955/20, WSA w Krakowie z dnia 9 czerwca 2021 r. sygn. akt I SA/Kr 489/21,WSA w Gdańsku z dnia 7 lipca 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 388/21).
Cel ustawy i przepisów wykonawczych jest zatem istotny przy odkodowaniu art. 15zze5 ust. 1 ustawy o COVID-19, czy też§ 7 ust. 1 i 2 Rozporządzenia, o czym przekonują argumenty i poglądy prezentowane w wyrokach sądowych odnoszących się do odmowy udzielenia dotacji dla mikro i małych przedsiębiorców (zob. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 21 czerwca 2022 r., II SA/OI 222/22). W wyroku tym wskazano, że nie jest prawidłowe takie rozumienie art. 15zze4 pkt 1 ustawy, które ogranicza możliwość ustalenia przesłanki "przeważającej działalności" tylko do jednego środka dowodowego, to jest rejestru REGON (zob. np. wyrok NSA z 5 kwietnia 2022 r., I GSK 1383/21; wyrok WSA w Gdańsku z 30 czerwca 2021 r., I SA/Gd 350/21 - dostępne pod adresem:
http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przypadku uzasadnionych wątpliwości, co do prawdziwości (aktualności) danych zawartych w rejestrze REGON, zasadne jest ustalenie prowadzenia rzeczywistej, przeważającej działalności danego podmiotu. Przyjęty na podstawie ww. regulacji jedyny sposób weryfikacji warunku prowadzenia, jako przeważającej działalności gospodarczej, według podanego PKD, tj. wpis w CEIDG/KRS, w rubryce przeważającej działalności, nie przyczynia się do realizacji celu ustawy, nie dochowuje zasady proporcjonalności, jak również w efekcie prowadzi do naruszenia zasady równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji) (tak NSA w wyroku z 5 kwietnia 2022 r., I GSK 1383/21).
Zarówno w przepisach dotyczących zwolnienia z obowiązku opłacania nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, jak też w art. 15zze5 ust. 1 i 2 ustawy o COVID-19 oraz § 7 ust. 1 i 2 Rozporządzenia, użyto analogicznych warunków uzyskania wsparcia w zakresie prowadzenia działalność gospodarczą, oznaczonej określonym kodem według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności oraz ich oceny. Sąd zaś nie znajduje powodów, aby odmiennie odczytywać treść zbieżnych rozwiązań prawnych funkcjonujących w jednym akcie prawa. Argumentem uzasadniającym przeciwne stanowisko nie może zaś być okoliczność, że przepisy ustawy o COVID- 19 przewidują udzielanie przedmiotowych świadczeń na podstawie umowy. Fakt, że w tego typu sprawach, odmiennie niż w przypadku odmowy zwolnienia z obowiązku opłacania nieopłaconych należności z tytułu składek ZUS, nie wydaje się decyzji i ustawa nie stanowi nic o stosowaniu k.p.a. nie oznacza, że działanie organu odmawiające de facto zawarcia umowy, nie jest działaniem z zakresu administracji publicznej. Jak już zauważono, pierwszy etap postępowania związanego z przyznaniem świadczenia na rzecz pokrycia bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małego przedsiębiorcy oparty jest o konstrukcje administracyjnoprawne i podlega sądowej kontroli jako akt z zakresu administracji publicznej. Niezależnie zatem od tego, jak dalece ustawodawca upraszcza procedurę przyznawania pomocy, nie może to pozbawiać wnioskodawcy możliwości składania uwag, wyjaśnień i oczekiwania od organu przekonujących odpowiedzi w tym względzie.
Wedle art. 2 Konstytucji RP, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Organy władzy publicznej działają zaś na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP). Funkcjonalnie zasada zasadę państwa demokratycznego, prawnego i sprawiedliwego odnosi się nie tylko do tworzenia wszelkiego prawa, lecz ponadto do jego stosowania. Obywatel ma być bowiem chroniony tą zasadą przed arbitralnością organów władzy publicznej, niezależnie od zaklasyfikowania tak samych organów, jak i form ich działania (M. Zubik, W. Sokolewicz (w:) Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz. Tom I, wyd. II, red. L. Garlicki, Warszawa 2016, art. 2).
Zasada demokratycznego państwa prawnego traktowana jest jako źródło kolejnych zasad o bardziej szczegółowym charakterze. Jedną z nich jest zasada ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa, zwana również zasadą lojalności państwa względem obywateli. Zasada ta stanowi fundament zasady demokratycznego państwa prawnego, ale również źródło innych zasad o bardziej szczegółowym charakterze, które odwołują się do idei zaufania w relacjach między państwem a jednostką. Zasada ochrony zaufania do państwa i prawa opiera się na założeniu, że organy władzy publicznej powinny działać w sposób lojalny i uczciwy względem jednostki, budzący w niej poczucie stabilności i bezpieczeństwa prawnego (M. Florczak-Wątor (w:) Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, wyd. II, red. P. Tuleja, LEX/el. 2021, art. 2).
Z art. 2 Konstytucji RP wywodzi się też zasadę sprawiedliwości proceduralnej, przywoływaną również w związku ze stosowaniem prawa przez organy władzy publicznej. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego wyraża się przekonanie, że zasada sprawiedliwości (rzetelności) proceduralnej ma uniwersalny charakter, dotyczy wszystkich etapów i rodzajów postępowania. Ukształtowanie konstytucyjnego standardu postępowania organów władzy publicznej względem obywatela odbywa się więc przede wszystkim w oparciu o art.
- Standardy te mają zastosowanie do wszelkich postępowań o charakterze publicznoprawnym. Na zasadę tę składają się co najmniej wymagania: możności bycia wysłuchanym, ujawniania w sposób czytelny motywów rozstrzygnięcia, co ma zapobiegać jego dowolności i arbitralności, oraz zapewnienia uczestnikowi postępowania przewidywalności przebiegu postępowania (zob. bliżej: red. prof, dr hab. M. Safjan, dr hab. L. Bosek, Konstytucja RP. Tom I. Komentarz do art. 1-86, Warszawa 2016).
W ocenie sądu, przepisy odnoszące się do świadczeń na rzecz pokrycia bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małego przedsiębiorcy nie wyłączają konieczności ustalenia przez Dyrektora SUP rzeczywiście wykonywanej przeważającej działalności przez podmiot wnioskujący o taką pomoc. Organ powinien zatem pochylić się nad argumentami i dokumentacją prezentowaną przez skarżącą i rozważyć jeszcze raz spełnienie podstawowego warunku udzielenia tej formy pomocy. Administracja publiczna ma obowiązek wysłuchania i zweryfikowania twierdzeń wnioskodawcy. Konstytucja RP, unijna Karta Praw Podstawowych oraz Zasady Dobrej Praktyki Administracyjnej dają każdemu prawo do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie. Świadczą o tym konstytucyjne wartości płynące z zasady demokratycznego państwa prawnego oraz takie reguły jak zasada niedyskryminowania, proporcjonalności, obiektywności, proceduralnej sprawiedliwości.
Wobec powyższego sąd uznał, że doszło do arbitralnego rozstrzygnięcia sprawy Skarżącej bez rozważenia rzeczywiście prowadzonej przez nią przeważającej działalności gospodarczej - co uzasadnia uchylenie zaskarżonego aktu.
W tym stanie rzeczy sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. Na zasądzone od organu na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. na rzecz Skarżącego koszty postępowania sądowego w wysokości 200 zł złożył się wpis od skargi.
-----------------------