Uzasadnienie
Decyzją z dnia 20 listopada 2009 r. nr [..] Burmistrz Gminy A. (dalej jako "Burmistrz") określił "A" Sp. z o.o. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. W decyzji tej organ podatkowy uznał, że skoro Spółka prowadzi działalność gospodarczą i jest zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym, to tym samym wszystkie grunty, budynki i budowle będące w jej posiadaniu podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek jak dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Przeprowadzone postępowanie podatkowe wykazało, że Spółka jest właścicielem zabudowanych nieruchomości w miejscowości N. Spółka wskazując na § 1 ust. 5 uchwały Rady Miejskiej w Alwerni Nr XXVI/203/2004 z dnia 30 listopada 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości, zmienionej uchwałą z dnia 2 lutego 2005 r., - powoływanej dalej jako "uchwała Rady Miejskiej w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości", stwierdziła, że wykonywana przez nią działalność w zakresie szeroko pojętej produkcji telewizyjnej i radiowej stanowi działalność związaną z kulturą, a w związku z tym grunty, budynki i budowle wykazane w deklaracji podatkowej podlegają zwolnieniu od podatku od nieruchomości na mocy ww. uchwały, jako zajęte na cele kultury.
Po rozpoznaniu odwołania Spółki, Samorządowe Kolegium odwoławcze decyzją z dnia 7 czerwca 2010 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zajęcie gruntów, budynków i budowli na cele produkcji filmowej nie jest tożsame z zajęciem na cele kultury. Działalność Spółki jest bowiem działalnością gospodarczą, a fakt, że Spółka jest przedsiębiorcą wyklucza możliwość zastosowania zwolnienia wynikającego z § 1 ust. 5 uchwały Rady Miejskiej w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości, gdyż działalność gospodarcza, ze względu na swój zarobkowy charakter, nie może stanowić działalności kulturalnej będącej działalnością non profit.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc zarzuty naruszenia szeregu przepisów procesowych oraz prawa materialnego.
Wyrokiem z dnia 18 listopada 2010 r. sygn. akt I SA/Kr 1445/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że skarga była zasadna, ale z innych powodów niż w niej podane. Po przeanalizowaniu uchwały Rady Miejskiej w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości uznał, że sam fakt prowadzenia przez Spółkę działalności gospodarczej nie sprzeciwiał się zastosowaniu zwolnienia od podatku od nieruchomości, jeżeli oczywiście zostaną spełnione kryteria warunkujące jego uzyskanie. Sąd wyjaśnił, że informacje o tym, jakie jest przeznaczenie i funkcja użytkowa budynków, zawarte są w ewidencji gruntów i budynków. Zwrócił też uwagę na art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "u.p.g.k." Sąd pierwszej instancji stwierdził, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy podatkowe zobligowane będą do dokładnego określenia rodzaju budynku znajdującego się na nieruchomości Spółki i dopiero po dokonaniu takich ustaleń zasadne będzie zajęcie się kwestiami związanymi ze zwolnieniem podatkowym, względnie stanem technicznym budynku.
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Burmistrz Gminy A. decyzją z dnia 8 sierpnia 2011 r. nr [...] określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007r. w kwocie 267.184 zł.
W uzasadnieniu organ podatkowy wyjaśnił, że łączna powierzchnia gruntów, będących własnością Spółki w 2007 r., którą należy opodatkować podatkiem od nieruchomości według stawek najwyższych, wynosi 76 301 m2. Wskazał, że przedmioty opodatkowania nie były w 2007 r. zajęte na cele kultury. Mając na uwadze Klasyfikację Środków Trwałych ("KŚT"), sposób przeznaczenia oraz związane z tym konstrukcje i wyposażenie nieruchomości, stwierdził następnie, iż budynki oraz budowle nie korzystają ze zwolnienia przewidzianego w § 1 ust. 5 uchwały Rady Miejskiej w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości.
SKO decyzją z dnia 21 listopada 2011 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia 8 sierpnia 2011 r., podkreślając, że jest związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania z ww. wyroku WSA w Krakowie z dnia 18 listopada 2010 r., w którym stwierdzono, że fakt prowadzenia przez Spółkę działalności gospodarczej nie sprzeciwia się objęciu jej w 2007 r. zwolnieniem od podatku od nieruchomości, jeżeli zostaną spełnione przesłanki warunkujące jego uzyskanie. Ponadto w wyroku tym zobligowano organy podatkowe do dokładnego określenia rodzaju budynku znajdującego się na nieruchomości Spółki, a następnie do zajęcia się kwestiami związanymi z ww. zwolnieniem podatkowym, względnie stanem technicznym budynku.
Wskazując na treść art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "u.p.o.l.", organ odwoławczy stwierdził, że Spółka jest przedsiębiorcą, a więc grunty, budynki i budowle znajdujące się w jej posiadaniu należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. SKO uznało także, iż z przedłożonych przez Spółkę dokumentów nie wynika, aby nieruchomości nie mogły być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych.
Na powyższą decyzję Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której zarzuciła naruszenie:
- 1) art. 1 ust. 1 oraz art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2001 r. Nr 13, poz. 123, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "u.o.p.d.k.", oraz art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.), poprzez błędne przyjęcie, że działalność Spółki nie jest działalnością kulturalną;
- 2) § 1 ust. 5 uchwały Rady Miejskiej w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości w zw. z art. 120 Ordynacji podatkowej, poprzez jego niezastosowanie, pomimo że w 2007 r. grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu Spółki faktycznie zajęte były na cele kultury;
- 3) art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969, z późn. zm.), art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. Nr 200, poz. 1682, z późn. zm.), art. 1a ust. 1 pkt 3 i 4, art. 4 ust. 1 pkt 3 i art. 5 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz § 1 uchwały Nr II/13/2006 Rady Miejskiej w Alwerni z dnia 1 grudnia 2006 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości - powoływanej dalej jako "uchwała Rady Miejskiej w sprawie stawek podatku od nieruchomości", w zw. z art. 3 ust. 2 u.o.p.d.k. oraz art. 120 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne przyjęcie, że zajęte na działalność kulturalną nieruchomości Spółki, będące gruntami rolnymi, leśnymi, zadrzewionymi, zakrzewionymi oraz drogami powinny być opodatkowane jak nieruchomości przeznaczone na działalność gospodarczą;
- 4) art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że WSA w Krakowie w wyroku z dnia 18 listopada 2010 r. sygn. akt I SA/Kr 1445/10 wskazał, jakoby kwalifikacja budynków znajdujących się na nieruchomościach należących do Spółki według KŚT, miała decydujący walor przy ocenie zasadności zwolnienia od podatku nieruchomości należących do Spółki;
- 5) art. 21 ust. 1 u.p.g.k. w zw. z § 65 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454, z późn. zm.) - powoływanego dalej jako "rozporządzenie MRRiB w sprawie ewidencji gruntów i budynków", w zw. z przepisami załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. U. Nr 112, poz. 1317, z późn. zm.) - powoływanego dalej jako "rozporządzenie RM w sprawie KŚT", w zw. z art. 120 Ordynacji podatkowej;
- 6) art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niewłaściwe i wybiórcze rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, skutkujące niedokładnym ustaleniem stanu faktycznego, czyli nieustaleniem, że nieruchomości Spółki były w 2007 r. zajęte na cele kultury.
Wojewódzki Sąd Administracyjny Krakowie w wyroku z dnia 27 marca 20012 sygn. akt I SA/Kr 172/12 oddalając skargę uznał, że ocena prawna zawarta w ww. wyroku WSA w Krakowie z dnia 18 listopada 2010 r. ma charakter wiążący w sprawie, gdyż nie została wyłączona ani z powodu istotnej zmiany stanu prawnego, ani z powodu uchylenia powyższego wyroku w drodze środków nadzwyczajnych. W ocenie Sądu, organy podatkowe uwzględniły ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w powołanym wyroku.
Dokonane w sprawie ustalenia organów podatkowych, zdaniem Sądu, znajdują podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym i zostały dokonane w granicach swobodnej oceny dowodów, jaka należy do kompetencji tych organów z mocy art. 191 Ordynacji podatkowej. Sąd za bezzasadne uznał zarzuty naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej.
Sąd zwrócił uwagę, iż zasadnicza argumentacja Spółki prezentowana w skardze koncentrowała się wokół tezy, że Spółka jest podmiotem prowadzącym działalność kulturalną, wobec czego nieruchomości Spółki zajęte są na cele kultury i wobec tego nie podlegają opodatkowaniu.
Sąd nie podzielił tego stanowiska i przypomniał, że o wymiarze podatku od nieruchomości, co do zasady, decydują dane z ewidencji gruntów i budynków. Specyfika stanu faktycznego może jednak powodować, że nie będą one mogły być uwzględnione. Mając na uwadze art. 2 ust. 1 u.p.o.l. Sąd stwierdził, że o opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, przy zastosowaniu stawek przewidzianych dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, decyduje zespół przesłanek pozytywnych i negatywnych. Dalej podkreślił, że podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy, w tym znaczeniu, że obowiązek podatkowy powstaje przez sam fakt posiadania nieruchomości, bez względu na to, czy przynosi ona zysk posiadaczowi, czy też na tę nieruchomość należy ponieść nakłady. Podstawę opodatkowania gruntów stanowi ich powierzchnia, a nie jest ważne jak intensywne jest wykorzystywanie tych nieruchomości i jakie przynosi to efekty gospodarcze.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż decydującym o zakwalifikowaniu do opodatkowania podatkiem od nieruchomości przedmiotów za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, jest fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę. Budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że podmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. O wyborze stawki podatku decyduje gospodarczy charakter przedmiotu opodatkowania, a nie właściwości podmiotowe podatników. Budynki Spółki nie zostały wpisane do ewidencji gruntów i budynków, zatem zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku WSA w Krakowie z dnia 18 listopada 2010 r., organy podatkowe były uprawnione, a zarazem zobowiązane, do ustalenia charakteru (klasyfikacji) budynków do celów podatkowych.
Nie ulegało bowiem wątpliwości, że budynki niewpisane do ewidencji również podlegają opodatkowaniu. W dalszej kolejności Sąd wskazał na konieczność sięgnięcia do dokumentacji budowlanej, takiej m.in., jak pozwolenie na budowę, projekt budowlany, czy decyzja o dopuszczeniu budynku do użytkowania. Sąd zaznaczył także, iż organy podatkowe powinny mieć na uwadze, że w § 65 rozporządzenia MRRiB w sprawie ewidencji gruntów i budynków wymieniono 10 rodzajów budynków podzielonych ze względu na ich podstawowe funkcje użytkowe. Przynależność budynku do odpowiedniego rodzaju ustala się zgodnie z zasadami rozporządzenia RM w sprawie KŚT. Co istotne, sama Spółka podnosiła, że w budynkach znajdują się sale koncertowe, w których odbywa się nagrywanie koncertów, studia radiowe, telewizyjne i nagraniowe znajdujące się w budynkach przeznaczonych do produkcji filmów fabularnych, filmów dokumentalnych, produkcji audycji radiowych, produkcji nagrań muzycznych.
Sąd podkreślił, że dla ustalenia właściwej stawki podatku od nieruchomości organy podatkowe ustaliły podstawowe funkcje użytkowe budynków. Te bowiem ich cechy pozwalały na zaklasyfikowanie ich do odpowiedniego rodzaju, tj. jako wytwórnie filmowe, czyli budynki przemysłowe, zatem nie należały one do budynków kultury w rozumieniu KŚT.
Powyższe ustalenia Sąd pierwszej instancji uznał za prawidłowe. Organy podatkowe zachowując poprawną kolejność działania wynikającą ze wskazówek Sądu i uwzględniając dokumenty urzędowe (pozwolenie na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego) oraz zeznania świadka właściwie ustaliły i określiły rodzaj budynków znajdujących się na nieruchomości Spółki. Sąd wskazał, że dokonując interpretacji § 1 ust. 5 uchwały Rady Miejskiej w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości, nie można zapominać, iż uchwałę tę (która jest aktem prawa miejscowego) podjęto na podstawie upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 7 ust. 3 u.p.o.l. Dokonując zatem jej wykładni Sąd nie podzielił argumentacji Spółki, że zwolnienie podatkowe zawarte w tej uchwale zostało dokonane na podstawie innego kryterium niż to, które wynika z KŚT, odwołującej się do podstawowej funkcji użytkowej budynku. Organy podatkowe ustaliły charakter budynków przyjmując, że wytwórnie filmowe są budynkami przemysłowymi.
Z zebranego materiału nie wynika też, by budynki te miały charakter ogólnodostępny, by były udostępniane szerokiej publiczności, by odbywały się tam cykliczne imprezy, by działania te były powszechnie reklamowane, by prowadzona była sprzedaż biletów na koncerty, itd. Regulacje zawarte w KŚT wskazują, że budynki kultury obejmują "ogólnodostępne obiekty kulturalne", a nadto w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych - Dz. U. Nr 112, poz. 1316, z późn. zm. - dalej jako "rozporządzenie RM w sprawie PKOB") również użyto określenia "ogólnodostępne obiekty kulturalne". Zdaniem Sądu, prawodawca zdecydował się celowo na ten zabieg legislacyjny mając na uwadze "powszechny" charakter obiektów kulturalnych, ich ogólną dostępność. Ustalając cel zajęcia nieruchomości nie można więc pomijać podstawowych funkcji użytkowych budynków, a te ustalono zgodnie z rzeczywistością.
Również argumentacja Spółki, która upatruje konieczność zwolnienia nieruchomości z opodatkowania w tym, że wszystkie jej nieruchomości zajęte są na cele kultury, bowiem Spółka jest podmiotem prowadzącym działalność kulturalną, jest wadliwa. Przyjęcie tego toku rozumowania oznaczałoby, że o opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości decydowałyby kryteria podmiotowe (właściwości podatników), w tym przypadku prowadzenie działalności kulturalnej i co więcej, już z samego faktu zajęcia nieruchomości na cele kultury należałoby wywodzić zwolnienie przedmiotowe.
Odwołując się do przepisów u.o.p.d.k. Sąd nie podzielił argumentacji Spółki, że jest ona podmiotem prowadzącym działalność kulturalną w rozumieniu art. 3 ust. 2 tej ustawy. W ocenie Sądu, prowadzenie działalności "związanej z kulturą" nie jest tożsame z "prowadzeniem działalności kulturalnej", a ponadto nie może decydować o zwolnieniu, które jest zwolnieniem przedmiotowym. Prawidłowo zatem, zdaniem Sądu, organy podatkowe określiły Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. przyjmując, że będące w posiadaniu Spółki nieruchomości były związane z działalnością gospodarczą i nie były zajęte na cele kultury.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2009/12 uchylił powyższy wyrok w całości i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Zdaniem tego Sądu kluczowe znaczenie w ramach sformułowanych podstaw kasacyjnych ma kwestia charakteru działalności prowadzonej przez skarżącą. Rzutuje ona nie tylko na sposób opodatkowania spółki podatkiem od nieruchomości, ale także na ewentualne zwolnienie z tego podatku na podstawie § 1 ust. 5 uchwały. Zwrócono zatem uwagę na zapisy ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej i wyrażono pogląd, że zgodnie z art. 3 ust. 2 tej ustawy działalność kulturalna określona w art. 1 ust. 1 nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu odrębnych przepisów. Oznacza to, że wszystkie podmioty prowadzące działalność kulturalną są opodatkowane tak jak podmioty nieprowadzące działalności gospodarczej, a więc według stawek pozostałych. Z tego punktu widzenia w opinii NSA prawidłowe ustalenie charakteru działalności prowadzonej przez skarżącą ma znaczenie dla ustalenia właściwej stawki podatku.
Naczelny Sąd Administracyjny nie zgodził się z kolei z twierdzeniem skargi kasacyjnej, że fakt, iż skarżąca prowadzi działalność kulturalną przesądzałby o zasadności zastosowania zwolnienia podatkowego (określonego w uchwale) nie ze względu na sam ten fakt, lecz ze względu na to, że wszystkie nieruchomości skarżącej są zajęte na prowadzenie właśnie tej działalności (zajęcie nieruchomości na cele kultury).
Wyjaśnił, że ustalenie charakteru działalności prowadzonej przez podatnika, jako działalności kulturalnej, prowadzonej w określonej formie, samo przez się nie przesądza o tym, że nieruchomości będące w jego posiadaniu są zajęte na cele kultury w rozumieniu § 1 ust. 5 uchwały z 2004 r. Zwolnienie to bowiem ma charakter przedmiotowy, a w związku z tym nie może odnosić się do podmiotu, czy charakteru prowadzonej przez ten podmiot działalności, a wyłącznie do przedmiotu opodatkowania, czyli będących w jego posiadaniu nieruchomości. Charakter ten natomiast NSA nakazał ustalać z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych PKOB, jak również rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych.
Zwrócił Sąd uwagę, że z dwóch ostatnich aktów prawnych wynika, że do rodzaju budynków kultury zaliczono ogólnodostępne obiekty kulturalne, w tym: kina, sale koncertowe, opery, teatry, sale kongresowe, domy kultury i wielozadaniowe sale wykorzystywane głównie do celów rozrywkowych, kasyna, cyrki, teatry muzyczne, sale taneczne i dyskoteki, estrady itp. Analiza tych aktów prawnych przeprowadzona przez sąd pierwszej instancji doprowadziła do konstatacji, że przedmiotowe budynki nie należą do budynków kultury, zwłaszcza ze względu na brak ogólnodostępnego charakteru.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że nie nasuwa zastrzeżeń wywód Sądu I instancji co do celu, jaki przyświecał prawodawcy w uchwaleniu przedmiotowego zwolnienia, a mianowicie, że zwolnienie dotyczyło budynków kultury ogólnodostępnych, udostępnianych nieograniczonej rzeszy odbiorców, z uwzględnieniem ich podstawowych funkcji użytkowych.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy nakazano Sądowi I instancji rozstrzygnięcie, czy działalność skarżącej ma charakter działalności kulturalnej, jeżeli tak to w jakiej formie organizacyjnej ją prowadzi. W przypadku rozstrzygnięcia pozytywnego dla strony Sąd przesądzi kwestię ewentualnego zwolnienia z opodatkowania na podstawie § 1 ust. 5 uchwały z 2004 r. lub opodatkowania właściwą stawką podatkową.
Postanowieniem z dnia 20 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 1621/14 WSA w Krakowie zawiesił postępowanie sądowe w oparciu o treść art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na skierowanie do NSA przez skarżącą spółkę wniosku o dokonanie wykładni uzasadnienia wyroku z dnia 1 września 2014 r. Postępowanie zostało podjęte w dniu 16 kwietnia 2015 r. pod nową sygnaturą I SA/Kr 661/15 na skutek wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowienia z dnia 8 stycznia 2015 r. o odmowie dokonania wykładni.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z póź. zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia.
Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w oparciu o wyżej opisane zasady oraz mając na uwadze treść wyroku NSA z dnia 1 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2009/12, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że narusza ona prawo w sposób powodujący konieczność wyeliminowania jej z porządku prawnego.
W pierwszym rzędzie wskazać należy, że – jak stwierdził NSA w ww. wyroku – istotna na gruncie niniejszej sprawy jest podnoszona również przez skarżącą spółkę kwestia ustalenia rodzaju prowadzonej przez nią działalności, albowiem ma ona istotny wpływ na sposób opodatkowania spółki podatkiem od nieruchomości, w szczególności na ustalenie właściwej stawki tego podatku. Zgodnie bowiem z treścią art. 3 ust. 2 ustawy z dnia z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej w brzmieniu obowiązującym w 2008 r. (Dz. U. z 2001 r., nr 13, poz. 123 z późn. zm.) działalność kulturalna określona w art. 1 ust. 1 nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu odrębnych przepisów. To zaś powoduje, że wszystkie podmioty prowadzące działalność kulturalną są opodatkowane tak jak podmioty nieprowadzące działalności gospodarczej, a więc według stawek pozostałych.
Przy czym NSA wywiódł, że ustawa wymienia trzy grupy podmiotów prowadzących działalność kulturalną: państwowe instytucje kultury (art. 8 ustawy), samorządowe instytucje kultury (art. 9 ust. 1 ustawy) oraz osoby prawne, osoby fizyczne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej (art. 3 ust. 1 ustawy). Dla wszystkich tych podmiotów prowadzenie takiej działalności powinno być podstawowym celem statutowym. Zastrzeżenie to odnosi się również do osób prawnych (a contrario z art. 4 ust. 1 ustawy.). Przy czym Sąd zaznaczył, że prowadzenie działalności związanej z kulturą (a taki zapis figuruje w KRS skarżącej spółki) nie wyklucza ustalenia, że tenże podmiot prowadzi działalność kulturalną. Jeżeli bowiem działalność związana z kulturą będzie polegała na tworzeniu, upowszechnianiu lub ochronie kultury, wówczas mowa jest o działalności kulturalnej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, który to przepis stanowi definicję legalną działalności kulturalnej.
Dalej NSA wskazał, że ten kierunek (językowy) rozumienia wskazanych wyżej pojęć, znajduje potwierdzenie w wykładni systemowej na przykładzie chociażby jednostek samorządowych, jako jednych z podmiotów mogących prowadzić działalność kulturalną. Do zadań własnych tych jednostek należą m.in. zadania w zakresie kultury wskazane wprost w ustawach ustrojowych samorządu terytorialnego. Przykładowo na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2013 r., poz. 596 z późn. zm.) samorząd województwa wykonuje zadania o charakterze wojewódzkim określone ustawami, w szczególności w zakresie kultury oraz ochrony zabytków i opieki nad zabytkami. Aktem, który określa konkretne obowiązki jednostek samorządu terytorialnego w zakresie kultury, jest właśnie ustawa o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Zgodnie z art. 9 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy jednostki samorządu terytorialnego organizują działalność kulturalną, tworząc samorządowe instytucje kultury, dla których prowadzenie takiej działalności jest podstawowym celem statutowym. Innymi słowy, instytucje kultury stanowią organizacyjno-finansową formę działalności kulturalnej samorządów w zakresie kultury.
Dalej Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że o ile jednostki samorządu terytorialnego działalność kulturalną realizują za pośrednictwem instytucji kultury, to w przypadku osób prawnych, osób fizycznych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej działalność kulturalna takiego pośrednictwa nie potrzebuje, bowiem działalność kulturalna może być przez te podmioty prowadzona bezpośrednio. Ustawa o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej wskazuje natomiast tylko na przykładowe formy organizacyjne działalności kulturalnej. Zgodnie z art. 2 tej ustawy formami organizacyjnymi działalności kulturalnej są w szczególności: teatry, opery, operetki, filharmonie, orkiestry, instytucje filmowe, kina, muzea, biblioteki, domy kultury, ogniska artystyczne, galerie sztuki oraz ośrodki badań i dokumentacji w różnych dziedzinach kultury. Ponieważ po nowelizacji ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej z 2005 r., działalność kulturalna nie jest wyłączną domeną instytucji publicznych, za dopuszczalną, po spełnieniu wyżej wymienionych kryteriów, można uznać sytuację lokującą prywatną wytwórnię filmową do jednej z form organizacyjnych działalności kulturalnej, niekoniecznie wymienionej wprost w ustawie.
Zdaniem Sądu obowiązkiem prowadzących postępowanie samorządowych organów podatkowych było zatem skonfrontowanie danych zawartych w dokumentach w postaci statutu czy odpisu aktualnego z rejestru przedsiębiorców ze stanem rzeczywistym, zwłaszcza że zakres działalności wynikający z rejestru nie musi pokrywać się z tym, co faktycznie w ramach prowadzonej działalności wykonuje spółka, z zastrzeżeniem, że prowadzenie działalności kulturalnej musi być celem podstawowym.
NSA zawarł w związku z tym nakaz, aby ponownie rozpoznając sprawę, Sąd I instancji rozstrzygnął, czy działalność skarżącej ma charakter działalności kulturalnej, a jeśli tak, to w jakiej formie organizacyjnej ją prowadzi.
W tym miejscu należy jednak zważyć, że zgodnie z treścią art. 190 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Pojęcie "wykładni prawa" użyte w tym przepisie należy rozumieć wąsko, jako ustalenie znaczenia przepisów prawa. Związanie sądu I instancji wykładnią dokonaną przez NSA nie obejmuje zatem kwestii będących jej przedmiotem, lecz wykraczających poza przesłanki pozytywnego lub negatywnego ustosunkowania się do podstaw kasacyjnych, poglądów prawnych wypowiedzianych na marginesie orzeczenia, a także ocen dotyczących stanu faktycznego sprawy.
Sąd I instancji jest związany dokonaną przez NSA wykładnią prawa odnośnie takiego, a nie innego rozumienia określonych przepisów prawa w zakresie sformułowanych w skardze kasacyjnej jej podstaw, co nie odnosi się jednak do oceny prawidłowości ustaleń stanu faktycznego. Ponadto, co istotne na gruncie niniejszej sprawy, Sąd I instancji w granicach swoich kompetencji wynikających z ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest uprawniony do administrowania za organ, gdyż rozpoznając skargę nie przejmuje sprawy do merytorycznego rozstrzygnięcia, a jedynie ocenia legalność, czyli zgodność z prawem zaskarżonej decyzji.
Tymczasem, z uzasadnienia decyzji organów obydwu instancji wynika, że żaden z nich nie zajmował się kwestią charakteru prowadzonej przez skarżącą spółkę działalności i nie analizował przepisów ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, w szczególności art. 1 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 i 2. Organy przyjęły bowiem a priori, iż tylko z tego powodu, że podatnik jest przedsiębiorcą wpisanym do Krajowego Rejestru Sądowego, wszystkie posiadane przez niego grunty, budynki i budowle podlegają opodatkowaniu w stawce jak dla nieruchomości związanych lub zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.
Tym samym organy nie wyjaśniły istoty sprawy, co doprowadziło również do naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 z późn. zm.). Dodatkowo wskazać należy, że organ II instancji naruszył art. 121 § 1 Ordynacji i zawartą w nim zasadę zaufania do organów podatkowych, gdyż uchylił się od rozpatrzenia wszystkich zarzutów odwołania, albowiem już na tym etapie spółka wskazywała na konieczność ustalenia, czy w świetle przepisów ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej można ją uznać za podmiot prowadzący działalność kulturalną w rozumieniu art. 1 ust. 1 tej ustawy, a to ze względu na skutki w zakresie zastosowania prawidłowej stawki podatkowej brzmienia art. 3 ust. 2 przedmiotowej ustawy. Kwestia ta jest tymczasem - jak wskazano wyżej - przesądzająca w opinii NSA dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
W tym zakresie zatem decyzje podatkowe wymykają się spod kontroli Sądu, bowiem nie można ocenić stanowiska, które nie zostało wyrażone przez organy. Dlatego też wyartykułowany w uzasadnieniu wyroku NSA nakaz rozstrzygnięcia, czy działalność skarżącej ma charakter działalności kulturalnej, a jeżeli tak, to w jakiej formie organizacyjnej ją prowadzi należy rozumieć wyłącznie w sposób niesprzeczny z kompetencjami sądu I instancji, co prowadzi do wniosku o konieczności wyjaśnienia powyższej kwestii przede wszystkim przez organy podatkowe. Zwłaszcza, że niewykluczone będzie w tej materii przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego w celu ustalenia co faktycznie w ramach prowadzonej działalności wykonuje spółka, z zastrzeżeniem, że prowadzenie działalności kulturalnej musi być celem podstawowym.
Reasumując, organy dokonały zatem na gruncie niniejszej sprawy wadliwej wykładni przepisów ustawy podatkowej, z pominięciem wskazywanych wyżej uregulowań dotyczących problematyki prowadzenia działalności kulturalnej, w szczególności art. 1 ust. 1 oraz art. 3 ust. 2 ustawy z dnia z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, co doprowadziło do przedwczesnego obciążenia skarżącej spółki podatkiem od nieruchomości w stawce najwyższej przewidzianej jak dla działalności gospodarczej. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy będą miały obowiązek zweryfikowania tej kwestii w duchu wskazanym w orzeczeniu NSA z dnia 1 września 2014 r.
Za prawidłowe natomiast należało uznać stanowisko organów, iż nieruchomości skarżącej spółki nie korzystają ze zwolnienia, o którym mowa w § 1 ust. 5 uchwały Rady Gminy Alwernia nr XXVI/203/2004 z dnia 30 listopada 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Małop. nr 390, poz. 4324 z późn. zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu zwalnia się z podatku od nieruchomości grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części zajęte na cele kultury, kultury fizycznej, sportu i turystyki. W tym miejscu należy przytoczyć rozważania NSA zawarte w tej kwestii w wyroku z dnia 1 września 2014 r., w którym Sąd ten uznał, że zwolnienie powyższe ma charakter przedmiotowy, zaś dokonując jego interpretacji nie można zapominać, że uchwałę (która jest aktem prawa miejscowego) podjęto na podstawie upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Dokonując zatem jej wykładni winno się uwzględnić aspekt systemowy, tj. treść aktu podstawowego jakim jest ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, bowiem to w jej kontekście uchwalane są zwolnienia przedmiotowe. Uchwała Rady Miejskiej w A. powinna być interpretowana poprzez pryzmat ustawy podatkowej, gdyż to właśnie ta ustawa delimituje i determinuje charakter prawny zwolnienia przewidzianego w uchwale. W praktyce oznacza to, że i cel zwolnienia nieruchomości z opodatkowania podatkiem nie może być analizowany w zupełnym oderwaniu od treści normatywnej samej ustawy. Zgodnie z art. 217 z art. 217 Konstytucji RP i art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych rada gminy nie może wprowadzać zwolnień określonych podmiotów, może natomiast wprowadzać zwolnienia określonych przedmiotów opodatkowania, stąd taka a nie inna treść § 1 ust. 5 uchwały. Innymi słowy, zwolnienie, o jakim mowa w art. 7 ust. 3 cytowanej ustawy stanowiącym materialno-prawną podstawę do wydania uchwały z 2004 r., nie może odnosić się do podmiotu, czy charakteru prowadzonej przez ten podmiot działalności, a wyłącznie do przedmiotu opodatkowania, czyli będących w jego posiadaniu nieruchomości.
W tym kontekście za nieuzasadnione należy uznać twierdzenia skarżącej spółki, że samo ewentualne ustalenie, iż prowadzi ona działalność kulturalną przesądza o tym, że nieruchomości będące w jej posiadaniu są zajęte na cele kultury w rozumieniu § 1 ust. 5 wskazywanej uchwały.
NSA zwrócił też uwagę, że dla prawidłowego rozumienia wskazanego przepisu znaczenie ma ustalenie charakteru przedmiotowych budynków i to z uwzględnieniem rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych PKOB, jak również rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych, co czyni zarzuty skargi podniesione w tym zakresie za chybione.
Dlatego też wskazać za organami należy, że co do zasady nie mają one uprawnienia do samodzielnej klasyfikacji budynku, ale powinny odwołać się do odpowiednich zapisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Jeśli jednak budynek nie został wpisany do takiej ewidencji, to organy podatkowe są uprawnione, a nawet zobowiązane do ustalenia charakteru (klasyfikacji) budynku do celów podatkowych. Czynią to w pierwszym rzędzie w oparciu o dokumentację budowlaną taką m.in. jak pozwolenie na budowę, projekt budowlany, czy decyzja o dopuszczeniu budynku do użytkowania. Winny mieć też na uwadze treść § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454), zgodnie z którym budynkiem jest obiekt budowlany będący budynkiem w rozumieniu standardowej klasyfikacji i nomenklatury, wprowadzonych na podstawie ustawy z 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. nr 88, poz. 439 z późn. zm.), jak również § 65 tego rozporządzenia, który w ust. 1 wymienia 10 rodzajów budynków podzielonych ze względu na ich podstawowe funkcje użytkowe. Przynależność budynku do odpowiedniego rodzaju ustala się zgodnie z zasadami Klasyfikacji Środków Trwałych, wprowadzonej na podstawie przepisów o statystyce publicznej (§ 65 ust. 2).
Ponadto skoro podstawę wpisu danych w zakresie funkcji budynków na podstawie § 35 w zw. z § 65 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków stanowi dokumentacja architektoniczno – budowlana, zaś wpisy danych do ewidencji są podstawą wymiaru podatków, przeto w razie braku danych w ewidencji w zakresie kategorii budynku należy oprzeć się na dokumentacji tego budynku, albowiem decyduje ona o wpisaniu danych do ewidencji, które wiążą organ dokonujący wymiaru podatku.
Bezsprzeczna na gruncie niniejszej sprawy jest okoliczność, że budynki skarżącej spółki nie zostały wpisane do ewidencji gruntów i budynków, zatem zasadnie organy podatkowe sięgnęły do dokumentacji budowlanej w postaci decyzji nr 23/00 z dnia 24 marca 2000 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę oraz decyzji nr [...] z dnia 19 kwietnia 2002 r. w przedmiocie wydania pozwolenia na użytkowanie. Z dokumentów tych wynika natomiast, że w skład trzynastu budynków wraz z instalacjami wchodzą m. inn. studia produkcyjne, radiowe, magazyny, studia nagrań. Okoliczność ta została zresztą potwierdzona przez samą podatniczkę, która przyznała, że wykazane w deklaracji za 2008 r. budynki przystosowane są do kompleksowej realizacji produkcji filmowej o wysokim standardzie, w budynkach znajdują się sale koncertowe, w których odbywa się nagrywanie koncertów, studia radiowe, telewizyjne, nagraniowe znajdujące się w budynkach przeznaczonych do produkcji filmów fabularnych, filmów dokumentalnych, produkcji audycji radiowych, produkcji nagrań muzycznych.
Także świadek K. Z. zeznał, że pomieszczenia, które były wykorzystywane działały w stu procentach zgodnie z działalnością spółki. Obiekty przeznaczone były wyłącznie na działalność filmową. Pomieszczenia techniczne i socjalne wykorzystywane były na potrzeby działania obiektów należących do spółki.
Tymczasem z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. U. nr 112, poz. 1317 z późn. zm.), do którego organy miały obowiązek odnieść się klasyfikując budynek do odpowiedniego rodzaju wynika, że wytwórnie filmowe jako budynki niemieszkalne zaliczone zostały do budynków przemysłowych, co jednocześnie oznacza, że nie można ich zakwalifikować do budynków oświaty, nauki i kultury w rozumieniu KTŚ. Stosowne regulacje zawarte w tym rozporządzeniu (grupa 1 podgrupa 10 rodzaj 107) wskazują bowiem, że budynki kultury obejmują "ogólnodostępne obiekty kulturalne" (rodzaj nie obejmuje parków rozrywki). Poza tym w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (rozporządzenie Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych PKOB - Dz. U. nr 112, poz. 1316 z późn. zm.) również użyto określenia "ogólnodostępne obiekty kulturalne".
Kryterium ogólnej dostępności wymienione w powyższych aktach normatywnych determinuje charakter obiektu budowlanego pozwalając zidentyfikować go jako obiekt kulturalny. Zdaniem Sądu, prawodawca zdecydował się celowo na ten zabieg legislacyjny mając na uwadze "powszechny" charakter obiektów kulturalnych, ich ogólną dostępność.
Z zebranego w sprawie materiału nie wynika natomiast, by sporne budynki miały charakter ogólnodostępny, by były udostępniane szerokiej publiczności, by odbywały się tam cykliczne imprezy, by działania te były powszechnie reklamowane, by prowadzona była sprzedaż biletów na koncerty itd.
W kontekście powyższych rozważań, niezasadne są i te twierdzenia skarżącej spółki, które opierają się na przekonaniu, że istotny dla zwolnienia z podatku od nieruchomości określonego w uchwale z 2004 r. jest charakter prowadzonej działalności, a nie podstawowa funkcja użytkowa budynku według KŚT. Jak wskazywał NSA w wyroku z dnia 1 września 2014 r. prawidłowe jest stanowisko o konieczności uwzględnienia podstawowych funkcji użytkowych budynków w świetle m. inn. rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych, zwłaszcza jeśli ma się na uwadze podnoszony wcześniej przedmiotowy charakter zwolnienia, co też organy uczyniły w sposób – w ocenie Sądu - prawidłowy.
Wskazać przy tym należy, że spółka w sposób nieuzasadniony przykłada zbyt dużą wagę do definicji "kultury" zaprezentowanej przez NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 1 września 2014 r. Niezależnie bowiem od tego, którą z definicji przyjąć, czy tę, zaprezentowaną przez stronę skarżącą we wniosku o dokonanie wykładni wyroku, czy też przytoczoną przez Naczelny Sąd Administracyjny za Słownikiem języka polskiego pod red. M. Szymczaka, z pola widzenia nie może umknąć fakt, że – jak wskazano wyżej - do rodzaju budynków kultury zaliczone być muszą wyłącznie obiekty kulturalne o charakterze ogólnodostępnym. Tego przymiotu udostępnienia szerokiej publiczności nie posiadają natomiast budynki należące do skarżącej spółki.
Zatem, jak słusznie zauważył organ, organizowanie czy tworzenie kultury mieści w sobie element "otwartości" i "udostępnienia nieograniczonej rzeszy odbiorców", więc ustalając cel zajęcia nieruchomości nie można pomijać podstawowych funkcji budynku, którą to tezę w pełni i jednoznacznie zaakceptował NSA w przytaczanym wyroku z dnia 1 września 2014 r.
Z tego zatem powodu sporne nieruchomości nie mogą podlegać zwolnieniu, o którym mowa w § 1 ust. 5 uchwały Rady Gminy Alwernia nr XXVI/203/2004 z dnia 30 listopada 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości. Przesądzający w tym względzie jest bowiem brak ich ogólnodostępnego charakteru.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak sentencji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. art. 135 oraz 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.).
O kosztach postępowania orzeczono natomiast na podstawie art. 200 cytowanej ustawy, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Mając powyższe na względzie na mocy art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącej spółki kwotę 9.979 zł.