Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 29 maja 2020 r. nr [...], na podstawie art. 130 § 1, 3, 5, art. 216-219 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm.) – dalej o.p. odmówiło wyłączenia wszystkich członków SKO w K..
Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł skarżący T. L..
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 216 § 1 o.p., w toku postępowania organ podatkowy wydaje postanowienia. Zaś z art. 236 § 1 o.p. wynika, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi.
W myśl art. 130 § 1, 3, 5 o.p., funkcjonariusz Służby Celno-Skarbowej, zwany dalej "funkcjonariuszem", pracownik urzędu gminy (miasta), starostwa, urzędu marszałkowskiego, izby administracji skarbowej, Krajowej Informacji Skarbowej, urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych oraz członek samorządowego kolegium odwoławczego podlegają wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w których: 1) są stroną;
- pozostają ze stroną w takim stosunku prawnym, że rozstrzygnięcie sprawy może mieć wpływ na ich prawa lub obowiązki;
- stroną jest ich małżonek, rodzeństwo, wstępny, zstępny lub powinowaty do drugiego stopnia;
- stronami są osoby związane z nimi z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli;
- byli świadkami lub biegłymi, byli lub są przedstawicielami podatnika albo przedstawicielem podatnika jest jedna z osób wymienionych w pkt 3 i 4;
- brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji;
- zaistniały okoliczności, w związku z którymi wszczęto przeciw nim postępowanie służbowe, dyscyplinarne lub karne;
- stroną jest osoba pozostająca wobec nich w stosunku nadrzędności służbowej. Bezpośredni przełożony pracownika lub funkcjonariusza jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności pracownika lub funkcjonariusza. Jeżeli samorządowe kolegium odwoławcze na skutek wyłączenia jego członków nie może załatwić sprawy z braku pełnego składu orzekającego, Prezes Rady Ministrów, w drodze postanowienia, wyznacza do załatwienia sprawy inne samorządowe kolegium odwoławcze.
Z powyższego przepisu nie wynika, że odmowa wyłączenia członka samorządowego kolegium odwoławczego podlega zaskarżeniu przez możliwość wniesienia zażalenia. Ponadto zauważyć należy, że podjęcie przez organ postanowienia o odmowie wyłączenia członka samorządowego kolegium odwoławczego nie kończy postępowania w sprawie. Takie postanowienie podlega ocenie w trakcie kontroli instancyjnej dokonywanej na skutek wniesionego odwołania od decyzji kończącej postępowanie, w którym wniosek o wyłączenie członka samorządowego kolegium odwoławczego został wniesiony.
Ponadto, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) – dalej jako p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Skoro zatem przedmiotowe postanowienie o odmowie wyłączenia wszystkich członków SKO w K., wydane na podstawie art. 130 § 1, 3, 5 o.p., jest niezaskarżalne w administracyjnym toku instancji (nie przysługuje na nie zażalenie), nie kończy postępowania w sprawie i nie jest także postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, to nie ma waloru postanowienia, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Brak jest również przepisów szczególnych, które przewidywałyby kontrolę sądowoadministracyjną tego rodzaju postanowień.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia, o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej.