Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 10 lutego 2023 r., sygn. akt I SA/Kr 674/22

Uzasadnienie

Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Tarnowie (dalej: NUS, organ egzekucyjny), jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego A.C. (dalej: Zobowiązany, Skarżący) na podstawie tytułu wykonawczego nr W-6/40013/2019 wystawionego przez wierzyciela - Prezydenta Miasta Krakowa (Prezydent, wierzyciel) na należność z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie w Strefie Płatnego Parkowania w Krakowie (dalej: SPP), na kwotę należności głównej 50,00 zł.

Zawiadomieniem z dnia 28 października 2019 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego. Odpis tytułu wykonawczego wraz z ww. zawiadomieniem doręczono Zobowiązanemu dnia 27 listopada 2019 r. W odpowiedzi na zajęcie, bank poinformował, że nie prowadzi rachunku dla Zobowiązanego.

Pismem z dnia 4 grudnia 2019 r. Zobowiązany złożył zarzuty na postępowanie egzekucyjne podnosząc nieistnienie obowiązku podlegającego egzekucji, czyli zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

Zobowiązany wskazał, iż będąc w dniu 26 lipca 2018 r. przejazdem w Krakowie i wiedząc o istnieniu SPP w Krakowie dochował należytej staranności w zapoznaniu się z jej granicami i po analizie wszelkich dostępnych materiałów internetowych zaparkował pojazd poza strefą.

Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2020 r. wierzyciel przedstawił swoje stanowisko w sprawie zarzutu na postępowanie egzekucyjne, uznając podniesiony zarzut za nieuzasadniony.

Zobowiązany na powyższe postanowienie złożył zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej: SKO), które postanowieniem z dnia 18 marca 2020 r., nr SKO.EA/418/20/2020 uchyliło zaskarżone postanowienie wierzyciela w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji wydał postanowienie z dnia 10 maja 2020 r., w którym uznał wniesiony zarzut za nieuzasadniony.

Na postanowienie to Zobowiązany złożył zażalenie.

Po rozpatrzeniu zażalenia SKO wydało w dniu 29 lipca 2020 r. postanowienie utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie wierzyciela uznające zgłoszony zarzut za nieuzasadniony, a tym samym postanowienie z dnia 29 lipca 2020 r. stało się ostateczne w administracyjnym toku instancji.

Na tej podstawie organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 10 września 2020 r., nr 1224-SEE.711.2990.2020 uznał wniesiony zarzut za nieuzasadniony.

Zobowiązany na to postanowienie złożył zażalenie. W zażaleniu opisał, z jakich materiałów internetowych korzystał by zapoznać się z granicami SPP, przedstawił swoje wnioski odnośnie pozyskanych informacji i stwierdził, że mapa SPP na stronie internetowej Zarządu Infrastruktury Kolejowej i Transportu w Krakowie, wraz z opisem stref i podstref ujętym w Uchwale Miasta Krakowa, przedstawiała bardzo dokładnie granice strefy i jej poszczególnych podstref. Zobowiązany wniósł więc, aby wobec przeprowadzonej reorganizacji ZIKIT, jako organu samorządowego i likwidacji stron internetowych tego organu zarządzić dostarczenie mu przez wierzyciela, jako dowodu w sprawie, materiałów dostępnych w tym czasie na stronach internetowych tej jednostki, w tym szczegółowej mapy przedstawiającej w tamtym czasie granice SPP wraz z granicami poszczególnych podstref lub uznanie za dowód w sprawie przedstawionego przez Zobowiązanego opisu informacji zawartych na stronach internetowych ZIKIT.

Wskazał, iż będąc w podróży służbowej w Krakowie w sierpniu 2020 r. zauważył reorganizację miejsc parkingowych w okolicach miejsca, gdzie zaparkował pojazd w dniu 26 lipca 2018 r., co utwierdziło go w przekonaniu o nieistnieniu obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie postanowieniem z dnia 14 października 2020 r., znak: 1201-IEE.711.2.186.2020.2.GS, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Na postanowienie z dnia 14 października 2020 r. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której przywołał argumentację przedstawioną w zażaleniu, podkreślając, iż zaparkował auto poza SPP, tymczasem zarówno organ egzekucyjny jak i organ odwoławczy w uzasadnieniach postanowień stwierdzają brak podstaw do kwestionowania stanowiska wierzyciela, uzasadniając to faktem, że to wierzyciel prowadził postępowanie wyjaśniające. Organy te w wydawanych postanowieniach informują dłużnika, że są związane stanowiskiem wierzyciela. Potwierdzają fakt, że to wierzyciel był sędzią we własnej sprawie. Wydane postanowienia zostały oparte na opinii wierzyciela, natomiast całkowicie została pominięta opinia dłużnika, istniejące dowody, oraz obowiązujące w tamtym czasie prawo miejscowe, a organ odwoławczy nie dokonał kompleksowej analizy i kontroli zaskarżonego postanowienia organu egzekucyjnego i poprzedzającego go tytułu wykonawczego. Stąd nałożenie opłaty było bezpodstawne, a w konsekwencji zarzut egzekucyjny nieistnienia obowiązku zasadny. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 23 czerwca 2021 r. sygn. akt I SA/Kr 1/21 uchylił postanowienie z dnia 14 października 2020 r. oraz poprzedzające je postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 10 września 2020 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm. dalej: K.p.a.), które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, co prowadzi do uwzględnienia skargi i uchylenia postanowień organów obu instancji.

Dalej Sąd wskazał, że "Bezsporne jest, że wystawiony na skarżącego tytuł wykonawczy obejmował obowiązek uiszczenia dodatkowej opłaty z tytułu niezapłaconego postoju w strefie płatnego parkowania w dniu 26.07.2018r. Jednakże twierdzenia skarżonego organu o sporządzonej w sprawie dokumentacji fotograficznej nie zostały potwierdzone żadnymi konkretnymi dowodami, stąd same twierdzenia organu, czy też wierzyciela nie mogły być uznane za wystarczające dla wykazania postoju w sytuacji braku wykupienia biletu parkowania w w/w dniu, a w związku z tym postępowanie to musi zostać uznane za wadliwe, jako skutkujące przyjęciem, iż zachodzą podstawy do nałożenia na skarżącego opłaty. Brak jest wszak dokumentacji spornej okoliczności, tj. fotografii dotyczących miejsca parkowania objętego strefą parkowania i wyznaczonym konkretnie miejscem, wskazanie dnia postoju, a także kopii zawiadomień. Samo poglądowe zdjęcie satelitarne miejsca, na którym rzekomo miał parkować skarżący, czy wydruk mapy strefy jest niewystarczające.

Twierdzenie wierzyciela, w oparciu o które wydał on postanowienie o nieuznaniu zarzutu wskazywało na taką szczegółową dokumentację fotograficzną, a organ nadzoru, zarówno pierwszej jak i drugiej, jedynie powołały się na te fotografię, nie załączając ich do akt sprawy, w efekcie nie dokonując żądnej ich oceny. Występują więc w sprawie wątpliwości, na jakiej ostatecznie podstawie dowodowej przyjęto fakt parkowania w wyszczególnionym miejscu postojowym, w sytuacji braku fotografii, czy zawiadomienia w zakresie tego miejsca, czy znaków pionowych jak i poziomych wyznaczających miejsce postojowe. Zacytowanie pisma Działu Utrzymania Oznakowania i Urządzeń BRD, iż na ulicy Reymonta obowiązywało oznakowanie w zakresie strefy płatnego parkowania i że postój odbywał się w strefie płatnego parkowania, jest niewystarczające. Konieczne było wykazanie odpowiednimi dowodami fotograficznymi spornego miejsca postoju, także w aspekcie znaków pionowych jak i poziomych. (...) w sprawie obowiązku uiszczenia tej opłaty nie prowadzi się postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga się w drodze decyzji administracyjnej.

Nie mamy więc w tej sytuacji do czynienia z ostateczną decyzją administracyjną (czy postanowieniem). Nie prowadzi się również postępowania wyjaśniającego, poprzedzającego rozstrzygnięcie sprawy, co do jej istoty. Możliwość dochodzenia swych racji oraz obrony swoich interesów przez zobowiązanego powstaje zatem dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego, co następuje poprzez zgłoszenie zarzutu. Pomimo zatem ogólnej zasady wyrażonej w u.p.e.a. należy przyjąć, że wniesienie zarzutu wszczyna postępowanie w sprawie jego rozpoznania i wydania rozstrzygnięcia w zakresie jego zasadności (co do zasadności tego obowiązku). Organ egzekucyjny jest zobowiązany po wniesieniu zarzutu do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, przy zastosowaniu Kodeksu postępowania administracyjnego. W sytuacji bowiem kiedy obowiązek powstaje z mocy prawa, jest to jedyna możliwość obrony praw przez dłużnika (por. ocenę wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 26 kwietnia 2012 r. sygn. akt III SA/Gd 107/12).

Z powyższego wynika, że rzetelnej weryfikacji winien podlegać zarzut A.C. nieistnienia obowiązku opłacenia opłaty dodatkowej. Przede wszystkim organ powinien ocenić istnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym, w świetle odpowiedniej dokumentacji fotograficznej, tj. czy kontroler wystawił imienne zawiadomienie wobec skarżącego, zawierające nr zawiadomienia, identyfikację samochodu oraz godzinę jego wystawienia, które włożył we wskazanym przedziale czasowym kontroli za wycieraczkę samochodu skarżącego, a nadto, że samochód był zaparkowany w konkretnym miejscu objętym obowiązkiem uiszczenia opłaty. Wskazywane przez organy dowody z fotografii tej okoliczności nie zostały natomiast zweryfikowane i zbadane, gdyż brak ich w przesłanych do sądu aktach sprawy, nadto z samego uzasadnienia decyzji wynika, iż organ uznał za niepodważalne to, co wskazał wierzyciel, uznając iż jest bezwzględnie związany jego stanowiskiem.

Podobnie rzecz miała się w kwestii braku odpowiednich oznaczeń pionowych i poziomych strefy, organ jedynie posłużył się stanowiskiem określonego działu pracowników wierzyciela, nie weryfikując tego w żaden sposób.

W tych okolicznościach, skoro nie udokumentowano dostatecznie faktów istotnych dla rozstrzygnięcia, brak było podstaw do uznania za niezasadny zarzutu skarżącego, co do nieistnienia obowiązku, zwłaszcza, iż skarżący wyraźnie zaakcentował w toku sprawy konieczność dowiedzenia przez organ, że parkował on pojazd w strefie płatnego parkowania. Kwestie te winny zostać ustalone przez organ w oparciu o wyżej wskazane uwagi".

Organ egzekucyjny ponownie rozpoznając sprawę postanowieniem z dnia 21 lutego 2022 r. nr 1224-SEE.711.4326.2021 uznał za nieuzasadniony zarzut na postępowanie egzekucyjne.

Organ egzekucyjny w uzasadnieniu postanowienia przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, by następnie wskazać: "Mając na uwadze wytyczne WSA w Krakowie zawarte w ww. wyroku tut. organ egzekucyjny przy ponownym rozpatrywaniu zarzutów wystąpił do wierzyciela pismem z dnia 14.12.2021 r. znak: 1224-SEE.711.4326.2021 o przesłanie następujących dokumentów:

1.Wniosku Zarządu Dróg Miasta Krakowa z dnia 04.06.2020 r. o wydanie stanowiska przez Dział Utrzymania Oznakowania i Urządzeń BRD wraz z odpowiedzią na przedmiotowe zapytanie.

2. Dokumentację fotograficzną oraz kopie zawiadomień na które wierzyciel powołał się w postanowieniu z dnia 10.05.2020 r. nr 133/2020 na stronie 4 akapit drugi tj. "w związku ze stwierdzonym i udokumentowanym (dowodami w sprawie są dokumentacja fotograficzna oraz kopie zawiadomień) nieopłaconym postojem w dniu 26.07.2018 r. należącego do Zobowiązanego Pana A.C. pojazdu samochodowego o nr rej. [...] w obszarze strefy płatnego parkowania w Krakowie powstał ustawowy obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej, o którym kierowca poinformowany został pozostawionym za wycieraczką pojazdu zawiadomieniem - o obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej w kwocie 50,00 zł – w związku z nieuiszczeniem opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania wyznaczonej znakiem drogowym D-44."

3. Dokumentację fotograficzną oraz stanowisko Działu Utrzymania Oznakowania i Urządzeń BRD na jaką powołał się Wierzyciel w postanowieniu z dnia 10.05.2020 r. nr 133/2020 na stronie 4/5 tj. "o wjeździe na teren strefy płatnego parkowania Zobowiązany poinformowany został znakami obszarowymi D-44, które ustawione są przy każdej wlotowej do strefy ulicy. Dodatkowo stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie miejsce postojowe było oznaczone prawidłowo. Pojazd samochodowy o nr rej. [...] w dniu zdarzenia zaparkowany był na ul. Reymonta w Krakowie w miejscu wyznaczonym do parkowania zgodnie z projektem organizacji ruchu. Dokumentacja zdjęciowa potwierdza bezspornie, że wspomniany postój pojazdu odbywał się na ul. Reymonta w Krakowie w miejscu wyznaczonym znakami pionowymi D-18 "Parking" z tabliczką T-30a (wskazującą postój całego pojazdu na chodniku równolegle do krawężnika) oraz D-18 z tabliczką T-3a "Parking-koniec" potwierdza to bezspornie wykonana w dniu 26.07.2018 r. dokumentacja zdjęciowa oraz stanowisko Działu Utrzymania Oznakowania i Urządzeń BRD."

W dniu 11.01.2022 r. do tut. organu egzekucyjnego wpłynęła odpowiedź Zarządu Dróg Miasta Krakowa wraz z załącznikami tj. wnioskiem ZDMK z dnia 04.06.2020 r. o wydanie stanowiska przez Dział Utrzymania Oznakowania i Urządzeń BRD wraz z odpowiedzią, skanem zawiadomienia Nr 3865883/2018 z dnia 26.07.2018 o obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej w kwocie 50,00 zł oraz dokumentacją zdjęciową (7 zdjęć).

W swoim piśmie z dnia 04.12.2019 r. podniósł Pan, iż miejsce parkingowe na którym zaparkował swój samochód położone było wzdłuż obiektów AGH na ul. Reymonta i było zlokalizowane poza strefą płatnego parkowania. Tymczasem Wierzyciel w piśmie z dnia 11.01.2022 r. znak FW.313.34.203.2019 wykazał, iż pojazd samochodowy o nr rej. [...] w dniu 26.07.2018 r. zajmował w obszarze strefy płatnego parkowania w Krakowie miejsce objęte obowiązkiem wniesienia opłaty za postój, bez uprzedniego uiszczenia wymaganej opłaty za postój. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, iż w dniu 26.07.2018 r. pojazd o rejestracji [...] zaparkowany był na ul. Reymonta tuż przy skrzyżowaniu z Aleją Adama Mickiewicza (wydruk zdjęć w aktach sprawy). Z dokumentacji fotograficznej sporządzonej przez kontrolera wynika, ponadto że za wycieraczką ww. samochodu umieszczono zawiadomienie z powodu braku opłaty za postój nr 3865883/2018 z dnia 26.07.2018 godz. 17.20.

Dział Utrzymania Oznakowania Urządzeń BRD dodatkowo ustalił, iż na dzień 26.07.2018 r. na ulicy Reymonta obowiązywało oznakowanie pionowe zgodne z zatwierdzonym projektem stałej organizacji ruchu w strefie płatnego parkowania nr TZ.6110.2.303.2017 z dnia 11.10.2017 roku stanowiącym aneks nr 3 do Strefy P-6III nr TZ.6110.2.112.2017. W związku z powyższym oznakowanie na dzień 26.07.2018 r. na ulicy Reymonta było prawidłowe (zgodne z projektem) a postój odbywał się w strefie płatnego parkowania. Zatem zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej powstał, a wobec odmowy jego dobrowolnego wykonania przez Zobowiązanego, konieczna stała się jego przymusowa egzekucja w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Dodatkowo pismem z dnia 27.01.2022 r. tut. organ egzekucyjny wezwał Wierzyciela o informacje czy dysponuje fotografiami dokumentującymi parkowanie pojazdu o nr rej. [...] w dniu 26.07.2018 w strefie płatnego parkowania wyznaczonej znakiem drogowym D-44 oraz że wspomniany postój pojazdu odbywał się w miejscu wyznaczonym znakami pionowymi D-18 "Parking" z tabliczką T-30a (wskazującą postój całego pojazdu na chodniku równolegle do krawężnika) oraz D-18 z tabliczką T-3a "Parking-koniec". Wezwanie zostało skierowane do Wierzyciela z uwagi na fakt, iż na przesłanej do tut. organu egzekucyjnego dokumentacji brak było zdjęć potwierdzających występowanie powyższych znaków drogowych na analizowanym miejscu postoju. W odpowiedzi na powyższe pismo Zarząd Dróg Miasta Krakowa poinformował, iż wszelka dokumentacja zdjęciowa dotycząca przedmiotowej sprawy została przekazana pismem z dnia 11.01.2022 r. sygn. FW.313.34.203.2019. Mając na uwadze fakt związania stanowiskiem Wierzyciela oraz zaistniały stan faktyczny prawny Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Tarnowie uznaje wniesiony przez Pana zarzut za nieuzasadniony".

Na postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 21 lutego 2022 r. Skarżący złożył zażalenie. W zażaleniu Zobowiązany wskazał na nieistnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym i na tej podstawie wniósł o jego uchylenie. W ocenie Zobowiązanego "miejsce parkingowe na którym zaparkował swój samochód położone było wzdłuż obiektów AGH na ul. Reymonta i było zlokalizowane poza strefą płatnego parkowania". Ponadto Zobowiązany odnosząc się do zgromadzonego przez organ egzekucyjny materiału dowodowego zarzucił, iż "organ egzekucyjny nie wystąpił o kopie dokumentów znajdujących się ówcześnie na stronie internetowej wierzyciela, a dotyczących organizacji SPP w Krakowie, w postaci Uchwały Rady Miasta Krakowa Nr LXXXIX/2017/17 z dnia 22.11.2017 r. wraz z załącznikami w postaci Opisu granic Strefy Płatnego Parkowania i Mapy Strefy Płatnego Parkowania w Krakowie".

DIAS postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2022 r. nr 1201-IEE.711.2.36.2022.2.EP utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 21 lutego 2022 r.

W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał: "W zażaleniu zobowiązany w dalszym ciągu podnosi zarzut nieistnienia obowiązku objętego przedmiotowym tytułem wykonawczym. Przedmiotem rozpatrzenia jest zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 upea odnośnie którego organ egzekucyjny jest związany stanowiskiem wierzyciela. WSA w wyroku z 23.06.2021r sygn. akt I SA/Kr 1/21 zauważył, iż "w sytuacji kiedy obowiązek powstaje z mocy prawa, zarzut jest jedyną możliwością obrony praw przez dłużnika". Mając na uwadze wytyczne WSA zawarte w w/w wyroku organ egzekucyjny przy ponownym rozpatrywaniu zarzutów wystąpił do wierzyciela pismem z 14.12.2021 r. nr 1224-SEE.711.4326.2021 o przesłanie następujących dokumentów:

1. 1. Wniosku Zarządu Dróg Miasta Krakowa (dalej: ZDMK) z 04.06.2020r o wydanie stanowiska przez Dział Utrzymania Oznakowania i Urządzeń BRD wraz z odpowiedzią na przedmiotowe zapytanie.
2. 2. Dokumentacji fotograficznej oraz kopii zawiadomień na które wierzyciel powołał się w postanowieniu z 10.05.2020r nr 133/2020 na stronie 4 akapit drugi.
3. 3. Dokumentacji fotograficznej oraz stanowiska Działu Utrzymania Oznakowania i Urządzeń BRD na jaką powołał się wierzyciel w postanowieniu z 10.05.2020r nr 133/2020 na stronie 4/5.

Odpowiedź ZDMK do organu egzekucyjnego wpłynęła 11.01.2022 r wraz z załącznikami tj. wnioskiem ZDMK z 04.06.2020 r o wydanie stanowiska przez Dział Utrzymania Oznakowania i Urządzeń BRD wraz z odpowiedzią, skanem zawiadomienia nr 3865883/2018 o obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej w kwocie 50,00zł oraz dokumentacją zdjęciową (7 zdjęć).

Odnosząc się do zarzutu zobowiązanego że "miejsce parkingowe na którym zaparkował swój samochód położone było wzdłuż obiektów AGH na ul. Reymonta było zlokalizowane poza strefą płatnego parkowania" - wierzyciel wyjaśnił w piśmie z 11.01.2022 r nr FW.313.34.203.2019, iż pojazd samochodowy o nr rej. [...] 26.07.2018r znajdował się w obszarze strefy płatnego parkowania w Krakowie, w miejscu objętym obowiązkiem wniesienia opłaty za postój. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, iż 26.07.2018 r pojazd o rejestracji [...] zaparkowany był na ul. Reymonta tuż przy skrzyżowaniu z Aleją Adama Mickiewicza (wydruk zdjęć w aktach sprawy). Z dokumentacji fotograficznej sporządzonej przez kontrolera ponadto wynika, że za wycieraczką w/w samochodu umieszczono zawiadomienie z powodu braku opłaty za postój nr 3865883/2018 z 26.07.2018 godz. 17.20.

Ponadto ustalono, iż na dzień 26.07.2018 r na ulicy Reymonta obowiązywało oznakowanie pionowe zgodne z zatwierdzonym projektem stałej organizacji ruchu w strefie płatnego parkowania nr TZ.6110.2.303.2017 z 11.10.2017r stanowiącym aneks nr 3 do Strefy P-6III nr TZ.6110.2.112.2017. W związku z powyższym oznakowanie na dzień 26.07.2018r na ulicy Reymonta było prawidłowe (zgodne z projektem) a postój odbywał się w strefie płatnego parkowania. Zatem zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawa z dnia 21 marca 1985r o drogach publicznych, powstał obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej przez zobowiązanego.

Odnosząc się do zarzutu zobowiązanego, że "organ egzekucyjny nie wystąpił o kopie dokumentów znajdujących się ówcześnie na stronie internetowej wierzyciela, a dotyczących organizacji SPP w Krakowie, w postaci Uchwały Rady Miasta Krakowa Nr LXXXiX/2017/17 z 22.11.2017r. wraz z załącznikami w postaci opisu granic strefy płatnego parkowania i mapy strefy płatnego parkowania w Krakowie" - wyjaśnić należy, że celem ponownego rozpatrzenia zarzutów przez organ pierwszej instancji było uzupełnić materiał dowodowy zgodnie z wytycznymi WSA zawartymi w wyroku z 23.06.2021 r nr I SA/Kr 1/21.

Ponadto Prezydent Miasta Krakowa w postanowieniu z 10.05.2020 r nr 133/2020 znak: FW.313.34.203.2019 jako dowód w sprawie przedstawił na stronie 3 w/w postanowienia mapę strefy płatnego parkowania obowiązującą 26.07.2018 r stanowiącą załącznik do Uchwały nr LXXXIX/2177/17 Rady Miasta Krakowa z 22.11.2017 r. Na przedmiotowej mapie zaznaczono miejsce parkowania pojazdu 26.07.2018 r o nr rej. [...] marki RENAULT. Na przedmiotowy dowód powołał się również w swoim postanowieniu organ odwoławczy tj. SKO oraz Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Tarnowie rozpatrując zarzuty (będąc związany stanowiskiem wierzyciela.)

Oceniając zatem zasadność rozstrzygnięcia organu I instancji oraz okoliczności na podstawie których organ egzekucyjny powyższe stwierdził, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie uznaje, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, mając na uwadze powyższy stan faktyczny oraz prawny, orzekł jak w sentencji."

Skarżący na postanowienie DIAS z dnia 8 kwietnia 2022 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której wniósł o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi podniósł m.in., że zgodnie mapą przedstawioną na stronach internetowych ZIKIT w Krakowie, załączoną do uchwały, granica podstrefy P6 III od strony Parku Jordana przebiegała wzdłuż prawej jezdni ulicy W. Reymonta, natomiast miejsca parkingowe położone wzdłuż obiektów Akademii Górniczo-Hutniczej były zlokalizowane poza strefą płatnego parkowania.

Tym samym potwierdził swoje przypuszczenie po lekturze stron internetowych miasta Krakowa, dotyczących Uchwały Miasta Krakowa wraz z załącznikami oraz po przejrzeniu stron poborcy opłat w strefie płatnego parkowania - Miejskiej Infrastruktury Sp. z o.o., że zaparkował pojazd poza strefą płatnego parkowania w Krakowie, w miejscu do tego wyznaczonym, a więc prawidłowo, gdyż wjeżdżając w ulicę W. Reymonta widział znak drogowy oznaczający miejsca parkingowe uzupełniony informacją o ich wyznaczeniu wzdłuż osi jezdni.

Dalej Skarżący wskazał, że jako turysta dochował należytej staranności w zapoznaniu się z prawem miejscowym i z granicami strefy płatnego parkowania w Krakowie, w tym granic poszczególnych podstref, gdyż jadąc samochodem sprawdzał oznakowanie terenu w pobliżu miejsca parkowania, a następnie zapoznał się z istniejącymi zasobami internetowymi. Zdaniem Skarżącego zaparkował pojazd samochodowy poza strefą płatnego parkowania, stąd bezprzedmiotowe byłoby uiszczenie opłaty parkingowej.

Dalej Skarżący podniósł, że Prezydent Miasta Krakowa w uzupełnionym materiale dowodowym powołuje się na posiadaną mapę Strefy Płatnego Parkowania stanowiącą załącznik do Uchwały Rady Miasta Krakowa, na której zaznaczył miejsce parkowania kierowanego przez Skarżącego pojazdu. Czyżby więc ówcześnie dysponował różnymi mapami, jedną do karania kierowców w przypadkach parkowań w pobliżu strefy w niewielkiej od niej odległości; a drugą dla dezinformacji, bo mapę zawartą na stronie internetowej, stanowiącą również załącznik do opublikowanej Uchwały Rady Miasta Krakowa, opisał jako poglądową, na podstawie której nie można było wyznaczać granic poszczególnych podstref, lub też wykorzystuje w sprawie współczesną mapę rozszerzonej niedawno strefy.

DIAS w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po raz drugi rozpoznając sprawę zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259; dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.).

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Rozpatrując sprawę w tak zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna.

W rozpoznawanej sprawie istotne jest, że rozpatrywaną sprawę poprzedzał prawomocny wyrok WSA w Krakowie, z dnia 23 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 1/21, którym Sąd uchylił postanowienie z dnia 14 października 2021 r. oraz poprzedzające je postanowienie z dnia 10 września 2020 r. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd sformułował przytoczone intencjonalnie przez Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę ocenę prawną i zalecenia co do ponownego rozpoznania sprawy. Stosownie zaś do art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Z cytowanego przepisu wynika, że zarówno organy, jak i sąd administracyjny ponownie rozpoznając sprawę, są związane oceną prawną dokonaną wcześniej przez sąd w tej sprawie. Znaczy to, że nie mogą one formułować oceny sprzecznej z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązane są do podporządkowania mu się w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. akt I GSK 940/09; wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podkreślenia wymaga, że związanie sądu i organu oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu trwa w danej sprawie dopóty, dopóki nie zostanie ono uchylone lub zmienione lub nie ulegną zmianie przepisy, czyniąc pogląd prawny nieaktualnym. Podobny skutek (tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny), może spowodować zmiana (po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych. Zatem skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie to zostało wydane; postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne; przyszłe postępowanie administracyjne, oraz ewentualne przyszłe postępowanie sądowoadministracyjne, w tym także przed NSA w przypadku ewentualnego rozpoznawania skargi kasacyjnej od ponownego wyroku sądu pierwszej instancji. Sąd zobowiązany jest do podporządkowania się im w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku.

Zaznaczyć należy, że ocena prawna może odnosić się tak do przepisów prawa materialnego, jak i procesowego. Między oceną prawną a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi ścisły, immanentny związek. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej. Naruszenie art. 153 P.p.s.a. może w związku z tym polegać na pominięciu wiążącej oceny i przyjęciu stanowiska odmiennego niż z niej wynikające, bądź niewykonaniu wytycznych co do dalszego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2021 r., sygn. akt II GSK 1261/21).

Omawiany przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący i wywiera skutki w dwóch płaszczyznach, mianowicie ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej we wcześniejszym orzeczeniu. Zasadniczym kryterium legalności decyzji wydanej w postępowaniu ponowionym wskutek wyroku sądu administracyjnego jest więc zastosowanie się do wyrażonej przez ten sąd oceny prawnej oraz podporządkowanie się wytycznym co do dalszego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 353/16).

Biorąc pod uwagę wiążący charakter ww. wyroku, rolą Sądu w niniejszym postępowaniu było przede wszystkim zweryfikowanie, czy organ wykonał wskazania sformułowane w prawomocnym wyroku (podkreślenie Sądu).

Podkreślenia przy tym wymaga, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z okoliczności uzasadniających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w ww. wyroku. Zatem ocena w nim wyrażona była i jest nadal wiążąca na gruncie niniejszej sprawy.

W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę orzekające w sprawie organy nie w pełni wykonały zalecenia Sądu zawarte w wyroku z dnia 23 czerwca 2021 r. czym naruszyły przepis art.153 P.p.s.a.

Sąd w wyroku z dnia 23 czerwca 2021 r. wskazał, że występują "w sprawie wątpliwości, na jakiej ostatecznie podstawie dowodowej przyjęto fakt parkowania w wyszczególnionym miejscu postojowym, w sytuacji braku fotografii, czy zawiadomienia w zakresie tego miejsca, czy znaków pionowych jak i poziomych wyznaczających miejsce postojowe. Zacytowanie pisma Działu Utrzymania Oznakowania i Urządzeń BRD, iż na ulicy Reymonta obowiązywało oznakowanie w zakresie strefy płatnego parkowania i że postój odbywał się w strefie płatnego parkowania, jest niewystarczające. Konieczne było wykazanie odpowiednimi dowodami fotograficznymi spornego miejsca postoju, także w aspekcie znaków pionowych jak i poziomych. (...) Wskazywane przez organy dowody z fotografii tej okoliczności nie zostały natomiast zweryfikowane i zbadane, gdyż brak ich w przesłanych do sądu aktach sprawy, nadto z samego uzasadnienia decyzji wynika, iż organ uznał za niepodważalne to, co wskazał wierzyciel, uznając iż jest bezwzględnie związany jego stanowiskiem.

Podobnie rzecz miała się w kwestii braku odpowiednich oznaczeń pionowych i poziomych strefy, organ jedynie posłużył się stanowiskiem określonego działu pracowników wierzyciela, nie weryfikując tego w żaden sposób.

W tych okolicznościach, skoro nie udokumentowano dostatecznie faktów istotnych dla rozstrzygnięcia, brak było podstaw do uznania za niezasadny zarzutu skarżącego, co do nieistnienia obowiązku, zwłaszcza, iż skarżący wyraźnie zaakcentował w toku sprawy konieczność dowiedzenia przez organ, że parkował on pojazd w strefie płatnego parkowania. Kwestie te winny zostać ustalone przez organ w oparciu o wyżej wskazane uwagi." (podkreślenia Sądu rozpatrującego obecnie sprawę).

Organ egzekucyjny wykonując powyższy wyrok podjął działanie w celu uzupełnienia materiału dowodowego. W wyniku tego działania pozyskał od wierzyciela: wniosek ZDMK z dnia 4 czerwca 2020 r. o wydanie stanowiska przez Dział Utrzymania Oznakowania i Urządzeń BRD wraz z odpowiedzią, skan zawiadomienia nr 3865883/2018 o obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej w kwocie 50,00 zł oraz dokumentacją zdjęciową w postaci 7 zdjęć. Organ egzekucyjny odmawiając uznania zarzutu bazował na tych dowodach. W ślad za organem egzekucyjnym organ II instancji powołując się również na te same dowody utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego.

Niewątpliwie powyższy materiał dowodowy w sposób jednoznaczny potwierdza, że Skarżący w dniu 26 lipca 2018 r. parkował przy ulicy Reymonta w Krakowie i że za wycieraczką samochodu Skarżącego o numerze rejestracyjnym [...] pozostawiono zawiadomienie nr 3865883/2018 o obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej w kwocie 50,00 zł.

Tymczasem zgromadzony materiał dowodowy w dalszym ciągu nie odpowiada na kluczowe w sprawie pytanie, czy miejsce, w którym w dniu 26 lipca 2018 r. Skarżący parkował, było właściwie oznakowane. Kwestii tej w żadnym wypadku nie wyjaśnia stanowisko Działu Utrzymania Oznakowania i Urządzeń BRD, na co wskazał już WSA w wyroku z dnia 23 czerwca 2021 r. (karta nr 60 akt administracyjnych). Stanowisko Działu Utrzymania i Oznakowania i Urządzeń BRD odwołuje się do zatwierdzonego projektu stałej organizacji ruchu w strefie płatnego parkowania nr TZ.6110.2.303.2017 z dnia 11 października 2017 r., stanowiącego aneks nr 3 do Strefy P-6III nr TZ.6110.2.112.2017. Z pisma tego nie wynika, jakie było oznakowanie pionowe i poziome w miejscu, gdzie Skarżący zaparkował w dniu 26 lipca 2018 r. swój samochód. Dostrzegł to również organ egzekucyjny i wystosował do wierzyciela wezwanie z dnia 27 stycznia 2022 r. o informacje "czy dysponuje fotografiami dokumentującymi parkowanie przedmiotowego pojazdu w dniu 26 lipca 2018 r. w strefie płatnego parkowania wyznaczonej znakiem drogowym D-44 oraz że wspomniany postój pojazdu odbywał się w miejscu wyznaczonym znakami pionowymi D-18 "Parking" z tabliczką T-30a (wskazującą postój całego pojazdu na chodniku równolegle do krawężnika) oraz D-18 z tabliczką T-3a "Parking-koniec".

Jak sam organ egzekucyjny wskazuje, wezwanie zostało skierowane do wierzyciela z uwagi na fakt, iż na przesłanej do organu egzekucyjnego dokumentacji brak było zdjęć potwierdzających występowanie powyższych znaków drogowych na analizowanym miejscu postoju. W odpowiedzi na powyższe pismo Zarząd Dróg Miasta Krakowa poinformował, iż wszelka dokumentacja zdjęciowa dotycząca przedmiotowej sprawy została przekazana pismem z dnia 11 stycznia 2022 r.

Organ egzekucyjny pomimo, że nie ustalił, w jaki sposób było oznakowane w dniu 26 lipca 2018 r. miejsce, w którym Skarżący zaparkował samochód, uznał wniesiony zarzut egzekucyjny za nieuzasadniony. Powyższe stanowisko organu egzekucyjnego całkowicie bezrefleksyjnie zaakceptował DIAS. Sąd jeszcze raz podkreśla, że w wyroku z dnia 23 czerwca 2021 r. WSA w sposób nie pozostawiający żadnych wątpliwości nakazał ustalić powyższą okoliczność.

Sąd zauważa, że dla prawidłowego określenia w strefie płatnego parkowania (SPP) "wyznaczonego miejsca", o jakim mowa w art. 13b ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2222 ze zm.; dalej: u.d.p.), konieczne jest łączne zastosowanie znaków pionowych, jak i poziomych.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. W myśl art. 13b ust. 1 opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Zgodnie natomiast z art. 13b ust. 6 u.d.p. organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach w uzgodnieniu z zarządcą drogi: 1) wyznacza w strefie płatnego parkowania miejsca przeznaczone na postój pojazdów, w tym stanowiska przeznaczone na postój pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową;

1. 2) może wyznaczać w strefie płatnego parkowania zastrzeżone stanowiska postojowe (koperty) w celu korzystania z nich na prawach wyłączności w określonych godzinach lub całodobowo.

Niejednolita praktyka interpretacji przepisu art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. została rozstrzygnięta przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów z dnia 9 października 2017 r., sygn. akt II GPS 2/17. Sąd podkreśla równocześnie, że z art. 269 § 1 P.p.s.a. wynika moc ogólnie wiążąca uchwał, zaś istota uchwały podjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny sprowadza się do tego, że stanowisko w niej zajęte wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki zatem nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować. Powyższe nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony NSA. Skład sądu orzekający w rozpoznawanej sprawie wykładnię zaprezentowaną w przedstawionej uchwale podziela.

Jak wskazał w przywołanej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny, opłatę za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania pobiera się wyłącznie za postój w wyznaczonym do tego miejscu. Rzeczywiście nie można odmówić art. 13b ust. 1 u.d.p. znaczenia normatywnego i ustalać miejsca płatnego postoju jedynie na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. (cała strefa płatnego parkowania). Celem regulacji dotyczącej opłat za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, określonym w art. 13b ust. 2 u.d.p., jest usprawnienie ruchu pojazdów w obszarach o znacznym deficycie miejsc postojowych, z uwzględnieniem ogólnych przepisów prawnych o ruchu drogowym.

Pobieranie opłat za postój w każdym miejscu, w granicach wyznaczonej strefy parkowania, wywoływałoby skutki przeciwstawne do zamierzonych. Oznaczałoby faktyczną aprobatę dla zachowań korzystających z dróg publicznych, które są niezgodne z przepisami prawa - naruszają ograniczenia i zakazy postoju (art. 46 ust. 2 i art. 49 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym). W ten sposób cel przedsięwzięcia - ustalenie strefy płatnego parkowania - zostałby zredukowany do zapewnienia przychodów z tytułu pobierania opłat za postój w tej strefie. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał dalej, że przez ustalenie strefy płatnego parkowania należy rozumieć określenie granic obszaru, który charakteryzuje się znacznym deficytem miejsc postojowych i w związku z tym za postój w tym obszarze pobiera się opłatę.

Ustawodawca nakazuje organowi właściwemu do zarządzania ruchem wyznaczenie w tej strefie, w uzgodnieniu z zarządcą drogi, miejsc przeznaczonych na postój pojazdów, w tym stanowisk przeznaczonych na postój pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową (art. 13b ust. 6 pkt 1 u.d.p.). Ten organ może również wyznaczać w strefie płatnego parkowania zastrzeżone stanowiska postojowe (koperty) w celu korzystania z nich na prawach wyłączności w określonych godzinach lub całodobowo (art. 13b ust. 6 pkt 2 ustawy). Można dodać, że posłużenie się przez ustawodawcę w tej regulacji różnymi pojęciami – "ustalenie" strefy płatnego parkowania i "wyznaczenie" miejsc płatnego postoju, a także rozdzielenie tych kompetencji między różne podmioty, potwierdza tezę, że ustalenie strefy płatnego parkowania nie jest równoznaczne z wyznaczeniem miejsc płatnego postoju. Nie cały zatem obszar strefy płatnego parkowania jest miejscem, w którym za postój pojazdów samochodowych można pobierać opłaty.

Nie powinno to budzić wątpliwości również i z tego powodu, że w strefie płatnego parkowania obowiązują ogólne zasady ruchu drogowego, przewidujące ograniczenia i zakazy dotyczące postoju. Ponadto przepisy prawne nie wykluczają możliwości wyznaczenia w strefie płatnego parkowania miejsc bezpłatnego postoju.

W przywoływanej uchwale wskazano również, że miejsca i stanowiska postojowe wyznacza się za pomocą odpowiednich znaków drogowych, określonych w przepisach wykonawczych do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017 r., poz. 128): w rozporządzeniu Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz.U. z 2002r., poz. 1393) i rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz.U. z 2003 r., Nr 220, poz. 2181).

Znaki dotyczące strefy płatnego parkowania i miejsc postojowych w tej strefie mają charakter znaków informacyjnych (art. 7 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Nie kreują one zatem obowiązku uiszczenia opłaty za postój w miejscach wyznaczonych tymi znakami, lecz informują, że w tych miejscach taki obowiązek istnieje z mocy prawa. Z § 58 ust. 4 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. wynika, że wjazd do strefy płatnego postoju oznacza się znakiem D-44 "strefa płatnego parkowania".

Natomiast wyjazd ze strefy płatnego parkowania jest oznaczony znakiem D-45 "koniec strefy płatnego parkowania". Znak D-44 umieszcza się na wszystkich ulicach doprowadzających ruch do obszaru, na którym została ustalona strefa płatnego parkowania. Na tym znaku obok napisu "Postój płatny" wskazuje się sposób wnoszenia opłaty za postój pojazdu samochodowego przez umieszczenie napisu lub symbolu parkometru, karty zegarowej lub biletu. Jeżeli obowiązek wnoszenia opłaty za postój pojazdu samochodowego dotyczy określonych dni roboczych lub godzin, pod napisem "Postój płatny" umieszcza się informację określającą zakres stosowania znaku D-44 (pkt 5.2.50. załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r.).

Natomiast w strefie płatnego parkowania określonej znakami D-44 i D-55 miejsca do postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi D-18 "parking" oraz znakami poziomymi - liniami: znakiem P-18 "stanowisko postojowe", P-19 "linia wyznaczająca pas postojowy", P-20 "stanowisko postojowe zastrzeżone "koperta"" i P-24 "miejsce dla pojazdu osoby niepełnosprawnej" (pkt 5.2.50, załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r.).

Jak zaznaczył Naczelny Sąd Administracyjny na tle tych przepisów prawnych pojawia się kwestia ustalenia prawidłowego rozumienia "wyznaczenia" miejsca postoju w strefie płatnego parkowania, stanowiącego, w świetle art. 13b ust. 1 u.d.p. przesłankę poboru opłaty za parkowanie w takim miejscu. W szczególności chodzi o to, czy prawidłowe wyznaczenie miejsca płatnego postoju wymaga zastosowania dwóch znaków: pionowego D-18 i jednego ze znaków poziomych, np. P-18, czy też wystarczający jest tylko jeden znak - pionowy lub poziomy. Jak w dalszej części uzasadnienia uchwały wskazywał NSA, spójnik "oraz" w zdaniu mówiącym, że "w strefie płatnego parkowania oznaczonej znakiem D-44 miejsca postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi oraz znakami poziomymi" wydaje się mieć znaczenie koniunktywne, a nie enumeratywne. W tej interpretacji należałoby jednak również uwzględnić funkcje przypisane tym dwóm rodzajom znaków informacyjnych.

Według omawianych załączników do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. znaki informacyjne pionowe mają na celu poinformowanie kierujących pojazdami o rodzaju drogi i sposobie korzystania oraz obiektach znajdujących się przy drodze lub w jej pobliżu przeznaczonych dla użytkowników dróg (pkt 5 załącznika nr 1). Znaki poziome dróg służą zaś zwiększeniu bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze, usprawnieniu ruchu pojazdów i ułatwieniu korzystania z dróg (pkt 1.2. załącznika nr 2). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle omawianych przepisów prawnych miejsca płatnego postoju wyznaczone w strefie płatnego parkowania to, co do zasady, miejsca podwójnie oznakowane: znakami pionowymi D-18 i znakami poziomymi typu P-18. Niemniej jednak to znaki pionowe informują o sposobie korzystania z drogi i dlatego tym znakom, co trzeba podkreślić, należałoby przypisać rolę decydującą w wyznaczeniu miejsca płatnego postoju. Uzasadniałoby to stwierdzenie, że miejsca postoju oznakowane w strefie płatnego parkowania wyłącznie znakiem poziomym nie spełniają wymagania miejsca wyznaczonego w rozumieniu art. 13b ust. 1 u.d.p.

W związku z powyższym kluczowym w sprawie jest ustalenie jak w dniu 26 lipca 2018 r. w miejsce parkowania samochodu Skarżącego było oznakowane. Jest to jedna z podstawowych okoliczności, którą należy ustalić w sprawie, aby stwierdzić, czy były podstawy do obciążania Skarżącego opłatą dodatkową za nieopłacone parkowanie w SPP.

Nie ustalając powyższej okoliczności wbrew stanowisku Sądu zawartemu w wyroku z dnia 23 czerwca 2021 r. organy orzekające w sprawie naruszyły przepis art. 153 P.p.s.a.

Wobec powyższego Sąd działając na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 oraz w zw. z art. 153 P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie NUS z dnia 10 września 2022 r.

Rozpoznając ponownie sprawę organ egzekucyjny wykona zalecenie zawarte w wyroku z dnia 23 czerwca 2021 r. sygn. akt I SA/Kr 1/21 w zakresie ustalenia oznakowania pionowego i poziomego miejsca parkowania w dniu 26 lipca 2018 r. samochodu Skarżącego w Krakowie przy ulicy Reymonta.

Ustaleń w powyższym zakresie organ egzekucyjny dokona wszelkimi dostępnymi środkami dowodowymi. Jednocześnie organ egzekucyjny będzie miał na uwadze przepis art. 81a § 1 K.p.a. stosowany odpowiednio do postępowania egzekucyjnego z mocy art. 18 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony.

Sąd nie orzekł o zasądzeniu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, albowiem nie był On w niniejszej sprawie reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, a równocześnie został zwolniony od kosztów sądowych w ramach prawa pomocy.