Uzasadnienie
Sygn. I S.A./Kr 686/09
Decyzją z dnia 3 listopada 2006 roku Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego określił skarżącym J. T. i D. T. wysokość osiągniętego dochodu za 2002 rok w kwocie 27.969,46 zł
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w wyniku przeprowadzonej kontroli w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania, stwierdzono zaniżenie przez skarżących podstawy opodatkowania, poprzez ujęcie w kosztach uzyskania przychodów kwoty 1810, 13 zł z tytułu zapłaconych odsetek od zaciągniętych kredytów na dofinansowanie bieżącej działalności, a dotyczącej pożyczki udzielonej firmie "A".
Pożyczkę tą udzieliła spółka cywilna " B" M. B., J. T., której skarżący J. T. był wspólnikiem.
Sposób zadysponowania częścią kredytów, przeznaczonych na dofinansowanie działalności gospodarczej poprzez udzielenie pożyczki firmie "A" nie ma zdaniem organu I instancji związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i powoduje że odsetki od kredytów w części dotyczącej udzielonej pożyczki, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, jak również odsetki oz tytułu udzielonej pożyczki nie stanowią przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej.
Nadto ustalono, że naliczone odsetki w kwocie 6.070,22 zł skarżący J. T. traktował jako przychody nie podlegające opodatkowaniu. Natomiast kwotę 91 zł stanowiącą równowartość zapłaconych odsetek ujęto w przychodach do opodatkowania.
Organ przyjął, że powyższa kwota nie powinna być ujmowana w przychodach podatkowych z działalności gospodarczej, ponieważ odsetki te stanowią odrębne źródło przychodów tj. z kapitałów pieniężnych i opodatkowane są 20 % zryczałtowanym podatkiem dochodowym.
W myśl art. 10 ust. 1 pkt. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych źródłami przychodów są kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym sprzedaż i zamiana praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c.
Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 17 ust 1 pkt 1 - za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się odsetki od pożyczek.
Dochodów uzyskanych na terytorium RP z tytułu m. inn. pożyczek nie łączy się z dochodami z innych źródeł i pobiera się od nich podatek w formie ryczałtu w wysokości 20 %,
Organ stwierdził, iż zawyżono przychody spółki o podaną kwotę 91 zł tj. kwotę zapłaconych not odsetkowych zaksięgowanych w 2002 r na koncie 752.
W związku z powyższym organ I instancji dokonał korekty zarówno w zakresie przychodów jak i kosztów uzyskania przychodów.
Od powyższej decyzji skarżący wnieśli odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej wnosząc o jej uchylenie.
Dyrektor Izby Skarbowej po rozpoznaniu odwołania w dniu [...] lutego 2007 r. decyzją o nr [...]. uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ.
Na powyższą decyzję została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 3 grudnia 2008 roku sygn. I S.A./Kr [...] uchylił zaskarżoną decyzję.
Tym samym do obiegu prawnego wróciła decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] listopada 2006 r. o sygn. wyżej podanej.
Uchylenie przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji organu I instancji z dnia [...]listopada 2006 roku do ponownego rozpoznania, spowodowało że organ ten po przeprowadzeniu postępowania zgodnie z zaleceniami organu odwoławczego wydał w dniu [...] czerwca 2007 roku decyzję Nr. [...] określającą skarżącym wysokość dochodu za 2002 rok w kwocie 27.969,76 zł oraz zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 rok w kwocie 7 zł.
Rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w dniu 1 października 2007 r. decyzją Nr. [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Ta ostatnia decyzja stanowi przedmiot skargi J. T. i D. T. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie.
W skardze podnoszone są zarzuty naruszenia prawa materialnego, a to:
przepisów ustawy z 15.
09. 2000 r. Kodeks spółek handlowych - art. 26 par.4, art. 553 par. 1 oraz 626 i 627 poprzez ich niezastosowanie, naruszenie ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych: art. 10 ust. 1 pkt 3, 7 i 9 i art. 22 oraz art. 30 poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, ponadto skarżący zarzucają naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj. przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja Podatkowa a to:
art. 121, art. 122, art. 125, art 180, art 187 w zw. z art 235, art 122 i art 191 w zw. z art 235 art. 187 w zw. z art. 210 par. 4 w zw. z art. 235 art. 122, art. 191 art. 192 w zw. z art 235 i art. 194.
Naruszenia przepisów postępowania strona skarżąca upatruje między innymi: w niewyjasnieniu wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności pominięciu zgłaszanych dowodów, nieuwzględnieniu całego materiału dowodowego, nie podanie z jakich przyczyn odmówiono wiarygodności przedstawianym przez stronę dowodom.
Podnosząc te zarzuty skarżący wnoszą o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ II instancji względnie uchylenie decyzji organów obu instancji.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej powielając ustalenia i argumentację organu I instancji wnosi o oddalenie skargi.
W złożonym zaś w toku postępowania piśmie z dnia [...] kwietnia 2009 r. podaje, iż w zaistniałej sytuacji postępowanie odwoławcze od decyzji wydanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w dniu [...] listopada 2006 roku - w pierwszym postępowaniu, stało się bezprzedmiotowe. Wobec tego organ podatkowy II instancji umorzył postępowanie odwoławcze zgodnie z dyspozycją art. 233 par. 1 pkt.3 Ordynacji Podatkowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art. 3 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / DZ. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm./ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej między inn. poprzez badanie legalności, czyli zgodności z prawem wydawanych aktów, w tym decyzji administracyjnych.
Z treści art. 145 par. 1 pkt 2 powołanej ustawy wynika, że sąd stwierdzi nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Z paragrafu 2 tego przepisu wynika, że w sprawach skarg na decyzje i postanowienia wydane w innym postępowaniu, niż uregulowane w kpa i w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przepisy par. 1 stosuje się z uwzględnieniem przepisów regulujących postępowanie w którym wydano zaskarżoną decyzję lub postanowienie.
Tymi przepisami w niniejszej sprawie są przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji Podatkowej.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga zasługuje na uwzględnienie lecz z innych przyczyn aniżeli w niej powołanych i odnieść musi inny skutek niż ten jakiego domagali się skarżący.
Skutkiem tym winno być stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 1 października 2007 roku oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji - Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] czerwca 2007 r Nr. [...]
Otóż niewątpliwie w niniejszej sprawie doszło do sytuacji zaistnienia w obrocie prawnym dwóch decyzji organu I instancji: decyzji z dnia [...] listopada 2006 roku określającej skarżącym J. T. i D. T. wysokość dochodu za 2002 rok, która powróciła do obrotu prawnego po uchyleniu w dniu [..] grudnia 2008 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie o sygn. I S.A./Kr [...] decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2007 r. uchylającej wymienioną decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2006 roku
Jednocześnie Naczelnik Urzędu Skarbowego uwzględniając zalecenia organu odwoławczego wydał wskazaną wyżej decyzję [...] określającą ponownie skarżącym wysokość dochodu za 2002 rok, która to decyzja została tym razem przez organ odwoławczy jeszcze przed rozpoznaniem przez WSA skargi na poprzednią decyzję utrzymana w mocy.
Ta sytuacja zdaniem Sądu skutkować musi stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia 26 czerwca 2007 roku celem wyeliminowania ich z obrotu prawnego.
Istnienie dwóch decyzji obejmujących ten sam przedmiot postępowania, skierowanych do tego samego podmiotu rażąco narusza prawo artykuł 207 par. 2 Ordynacji podatkowej, co stanowi przesłankę nieważności, o której mowa w art. 247 par. 1 pkt 3 tej ustawy.
Z powołanego przepisu art. 207 wynika, że decyzja jest aktem, który stanowi formę załatwienia sprawy podatkowej oraz formę zakończenia postępowania podatkowego. w danej instancji.
Skoro do obrotu prawnego powróciła decyzja z dnia 3 listopada 2006 roku rozstrzygająca sprawę co do istoty w postępowaniu przed organem I instancji niedopuszczalne było wydanie kolejnej decyzji przez ten organ a na dalszym etapie postępowania, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej utrzymanie tej decyzji w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w dniu 1 października 2007 roku. na podstawie art. 233 par. 1 pkt. 1 Ordynacji.
Wprawdzie decyzje te zapadały w chwili, kiedy brak było jeszcze rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2006 Nr [...], nie mniej nie można je uznać za wolne od wady wyżej opisanej.
Z tego względu nie badając zasadności zarzutów poniesionych przez skarżącą Wojewódzki Sąd Administracyjny władny był do zastosowania powołanego wyżej przepisu art. 145 par. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / DZ. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm./.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.