Uzasadnienie
W dniu 13 lipca 2001 r. E. T. zwróciła się do Urzędu Skarbowego z wnioskiem o umorzenie zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące od [...] do [...] i od [...] do [...] 2000r oraz za [...] 2001 r. w łącznej wysokości [...] zł, co uzasadniła swoja chorobą. Na skutek tego ponosi ona duże wydatki na leczenie i rehabilitację. W trakcie postępowania wyjaśniającego nie przedstawiła jednak żadnych dowodów na poniesienie wydatków z tego samego tytułu. To samo dotyczyło wydatków na remont budynku sklepowego po jego podtopieniu przez falę powodziową w dniach od 24 do 27 lipca 2001 r.
W tym stanie sprawy Urząd Skarbowy decyzją z dnia [...] 2001 r. odmówił umorzenia powyższej zaległości podatkowej.
Z rozstrzygnięciem tym podatniczka nie zgodziła się i wniosła odwołanie.
Jednakże Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję organu I instancji.
W skardze E. T. podniosła, że decyzja podjęta została bez głębszej analizy przyczyn powstania zaległości oraz nie uwzględnia sytuacji materialnej podatniczki. Podnosi, iż nie składanie deklaracji VAT-77 i nie wpłacanie zobowiązań podatkowych za miesiące wymienione w zaskarżonej decyzji spowodowane zostało jej chorobą oraz kłopotami finansowymi związanymi z wydatkami na remont sklepu po jego podtopieniu w czasie powodzi.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie i tak jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniła, że możliwość umorzenia zaległości podatkowych jest odstępstwem od zasady powszechności podatków i ma charakter wyjątkowy. Treść przepisu art.67 ustawy z dnia 29.08.1997r Ordynacja Podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz 926) wskazuje na charakter uznaniowy tego umorzenia. Zgodnie bowiem z tym przepisem w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym zaległości podatkowe i odsetki za zwłokę mogą być umorzone w całości lub części. Ocenę czy w konkretnym przypadku zachodzą wyjątkowe okoliczności, określone powyższym przepisem ustawodawca pozostawił organowi rozstrzygającemu w tej kwestii. W tym celu niezbędne jest ustalenie sytuacji finansowej podatnika i jej przyczyn.W sprawie tej skarżąca powołała się na trudności finansowe spowodowane jej chorobą. Na potwierdzenie powyższego dołączone zostało do akt sprawy zaświadczenie lekarskie z dnia [...] 2001 r. oraz skierowanie do szpitala psychiatrycznego również z [...] 2001 r., z którego E. T. nie skorzystała. Należy tu zauważyć, iż zaległości podatkowe powstały w okresie od [...] do [...] 2000 r. i w [...] 2001 r.
Nie jest również zasadny zarzut o nie ustosunkowaniu się do poniesionych wydatków w związku z remontem budynku sklepu po jego podtopieniu w czasie powodzi.
W dniu [...] 2001 r. spisany został przez pracowników Urzędu Skarbowego protokół na okoliczność szkód spowodowanych powodzią jaka wystąpiła na tym terenie w dniach 24 do 27 lipca 2001 r. i ich usuwania. Wynika z niego, iż budynek nosi ślady podtopienia od strony tylnej i bocznej, natomiast ściana frontowa ma ślady odprysków i odrapań, nie wskazujących by zniszczenia te powstały w wyniku podtopienia. Pełnomocnik strony składając wyjaśnienie do protokołu nie potrafił określić zakresu prac, rodzaju materiałów wykorzystanych do remontu i wysokości kosztów poniesionych na remont budynku. Stwierdził jedynie, iż w wyniku podtopienia sklepu uszkodzeniu uległ towar o wartości około 50 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W skardze wnosi się na podstawie art. 220 i art. 230 ustawy Ordynacja podatkowa o umorzenie w części zaległości w podatku od towarów i usług. Przepisy te mają jednak zastosowanie do organów podatkowych, a nie do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Natomiast sąd też może w razie uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr.153 poz. 1270 ze zm.) uchylić zaskarżoną decyzję względnie stwierdzić jej nieważność, przy czym bierze pod uwagę stan sprawy jaki istniał w momencie wydania tej decyzji. W związku z tym powoływanie się przez pełnomocnika skarżącej na okoliczności, które powstały po wydaniu zaskarżonej decyzji nie mogły być podstawą do kontroli przez sąd tej decyzji.
Kontrola ta wypadła niekorzystnie dla skarżącej, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Zgodzić się należy z organami podatkowymi, że w sprawie nie zaistniała jakakolwiek przesłanka do umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług. Organy te ustaliły sytuacje finansową skarżącej. Okazała się ona jednak inna niż to przedstawiła ona sama. Ciężar dowodu w tym zakresie spoczywał zaś na skarżącej; gdyż to ona wywodziła z nich korzystne dla siebie skutki prawne.
Poza tym do umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług należy podchodzić nieco inaczej niż przy umorzeniu innych zaległości podatkowych. Wiąże się to z tym, że ostatecznie należny podatek płaci konsument. Dzieje się tak dlatego, że podatnik (przedsiębiorca) podatek ten może obniżyć o podatek naliczony przy nabyciu towarów i usług.
Skoro skarżąca za rok 2000 osiągnęła dochód z działalności gospodarczej w zakresie handlu detalicznego to w zrealizowanych przez nią cenach sprzedaży pokrycie w pełni znalazł również podatek należny. Inaczej byłoby tylko wówczas, gdyby sprzedawała ona towary handlowe na kredyt kupiecki a tenże nie został zwrócony. Z akt spawy nie wynika jednak, aby skarżąca takiego kredytu udzielała.
W tym stanie sprawy skarga jest nieuzasadniona.
Z tego względu Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, orzekł jak w sentencji.