Uzasadnienie
1.1. D. D.– nazywana dalej "Skarżącą", we wniosku z 21 września 2023 r. zwróciła się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o umorzenie należności z tytułu składek osoby ubezpieczonej będącej równocześnie płatnikiem tych składek w łącznej kwocie 159.876 zł wraz z odsetkami. Zaległości dotyczyły składek na ubezpieczenia społeczne oraz Fundusz Pracy za okres od sierpnia 2018 r. do sierpnia 2023 r., składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres od lutego 2018 r. do sierpnia 2023 r.
Swój wniosek strona umotywowała trudną sytuacją finansową oraz rodzinną. Wyjaśniła przy tym, że trudności płatnicze związane były z wstrzymaniem refundacji prze Małopolski Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia dla aptek prowadzonych przez P. sp. z o.o. sp. k. Skarżąca jest jedynym udziałowcem P.1 sp. z o.o. Spółka prowadząca apteki wystąpiła z pozwem o zapłatę przeciwko NFZ, sprawa jednak jeszcze nie została zakończona.
1.2. Decyzją z 9 listopada 2023 r. (nr 2354/2023) Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił umorzenia wskazanych powyżej należności. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ wskazał art. 28 ust. 2, 3, 3a oraz art. 32 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1230; dalej jako "u.s.u.s."), jak również § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365).
Przedstawiając sytuację majątkową oraz rodzinną Skarżącej organ wskazał, że była ona wspólnikiem jednoosobowej spółki P.1 sp. z o.o., przy czym pełni również funkcję prezesa jej zarządu. Ponadto Skarżąca była wspólnikiem spółki P. sp. z o.o. sp. k., jak również wspólnikiem spółki A. Spółka jawna.
Zgodnie z oświadczeniem o stanie rodzinnym i majątkowym od 1 października 2023 r. Skarżąca była zatrudniona w D. Sp. z o.o., a jej wynagrodzenie wynosi 6.500 zł brutto, tj. 4.761 zł netto. Pośród przychodów Skarżącej znajdują się również alimenty w wysokości 5 400 zł., a na jej utrzymaniu pozostaje troje dzieci w wieku 17, 14 i 13 lat.
Po stronie wydatków związanych z utrzymaniem Skarżąca wskazała koszty eksploatacyjne w wysokości 2.000 zł oraz inne wydatki w wysokości 500 zł (paliwo, internet, telefon, szkoła).
W oświadczeniu Skarżąca wskazała, że ma zobowiązania pieniężne: z tytułu zaciągniętych kredytów w wysokości 1.040.000 zł z miesięczną ratą w kwocie 5.243,11 zł. Niemniej jednak zgodnie z wyrokiem sądu zobowiązanie to spłacane jest przez jej byłego męża. Przy czym Skarżącej zdarza się dokładać do spłaty kredytu w kwocie 1.000 zł. Skarżąca oznajmiła, że sytuacja może ulec zmianie i będzie musiała spłacać kredyt w pełnej wysokości raty. Ponadto wskazała, że ma zobowiązania pieniężne: w bankach w wysokości 233.539,42 zł oraz u osób fizycznych w wysokości 10.000 zł. Powyższe zobowiązania nie są spłacane.
Dalej organ wskazał, że Skarżąca jest współwłaścicielką nieruchomości (1/2 udziałów). Skarżąca wykazała 60.000 zł wierzytelności.
Odnosząc powyższe do art. 28 ust. 3 i 3a u.s.u.s. organ wyjaśnił, że w stosunku do Skarżącej nie toczyło się postępowanie likwidacyjne bądź upadłościowe, stąd też nie zaszła żadna z przesłanek wyrażonych w art. 28 ust. 3 pkt 2, 4, 4b i 4c u.s.u.s. W stosunku do Skarżącej nie wystąpiła również przesłanka z art. 28 ust. 3 pkt 6 u.s.u.s., ponieważ ma ona tylko 44 lata, a do osiągnięcia wieku emerytalnego pozostało jej 16 lat. Równocześnie Skarżąca pracuje, osiągając przy tym wynagrodzenie umożliwiające przeprowadzenie skutecznej egzekucji. Ponadto Skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów mogących wskazywać, że z uwagi na stan zdrowia została wykluczona z życia zawodowego. W zakresie przesłanki zawartej w art. 28 ust. 3 pkt 5 u.s.u.s. organ wskazał, że ani Naczelnik Urzędu Skarbowego, ani komornik sądowy, nie stwierdzili, aby strona nie miała majątku, z którego można byłoby prowadzić egzekucję. Organ nie znalazł również podstaw, aby przyjąć, że wystąpiły okoliczności określone w art. 28 ust. 3 pkt 3 u..s.u.s.
Dalej, rozważając sytuacje opisane w § 3 ust. 1 rozporządzenia, organ nie dopatrzył się podstaw, aby uznać, że konieczność opłacenia zadłużenia pozbawiłaby Skarżącą możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Wskazał przy tym, że Skarżąca jest wspólniczką dwóch spółek, jak również jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę, a jej wynagrodzenie wynosi 4.761 zł netto. Uwzględniając alimenty, dochód gospodarstwa domowego Skarżącej wynosi 10.161 zł.
Równocześnie, według oświadczenia Skarżącej, na jej wydatki składać się miały koszty eksploatacyjne, koszty leczenia oraz pozostałe koszty w łącznej wysokości 4.500 zł. Dodatkowo Skarżąca okazjonalnie dopłaca 1.000 zł do raty kredytu, który na mocy wyroku sądu spłaca były mąż strony. Ponadto Skarżąca wskazała, że ma zobowiązania pieniężne w bankach w wysokości 233.539,42 zł oraz u osób fizycznych w wysokości 10.000 zł. Powyższe zobowiązania nie są spłacane.
W związku z powyższym organ wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do stwierdzenia trwałego ubóstwa oraz uznania, że sytuacja materialna strony ma charakter definitywny. Organ podkreślił, że Skarżąca jest w wieku aktywności zawodowej, prowadzi działalność w formie spółki, a ponadto od 1 października 2023 r. podjęła zatrudnienie na podstawie umowy o pracę. Stąd też aktualna sytuacja finansowa strony stwarza pewne ograniczenia czasowe, ale nie wyklucza możliwości spłaty zadłużenia w dalszej perspektywie. Za wysokim prawdopodobieństwem spłaty przemawia wiek Skarżącej (44 lata) dający pozytywną prognozę co do możliwości spłacenia zaległości w przyszłości.
Dalej organ zauważył, że niemożność zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych powinna być brana pod uwagę przy umarzaniu zaległości, jeśli wynika ona z przyczyn niezależnych, obiektywnych, którym strona nie jest w stanie się przeciwstawić, mimo podjętego w tym kierunku wysiłku. Umorzenie należności w tej sprawie byłoby wsparciem socjalnym, a nie taki charakter mają przepisy regulujące umorzenie należności z tytułu składek. Fakt opłacania składek nie jest okolicznością nadzwyczajną, a spełnieniem obowiązku wynikającego z przepisów prawa, natomiast umorzenie zaległości nie może być traktowane jako kredytowanie zobowiązanego.
W konsekwencji organ stwierdził, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności potwierdzające istnienie przesłanki z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia.
Dalej organ odniósł się do okoliczności dotyczących § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, wskazując, że według strony jej syn wymaga stałej opieki medycznej i psychologicznej. Organ, nie negując problemów zdrowotnych syna Skarżącej, zwrócił uwagę, że powyższy przepis dotyczy takiej sytuacji zdrowotnej płatnika bądź opieki nad chorym członkiem rodziny, w której zobowiązany pozbawiony jest możliwości uzyskania dochodu pozwalającego na spłatę zobowiązania. Tymczasem Skarżąca jest nadal osobą aktywną zawodowo.
W zakresie przesłanki zawartej w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, organ zauważył, że strona skarżąca upatruje jej ziszczenia w okolicznościach dotyczących powstania zadłużenia w spółce komandytowej. Tyle tylko, że zgodnie z wyrokiem NSA z 14 stycznia 2015r., sygn. akt II GSK 2051/13 przy badaniu przesłanek umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, istotnym jest ocena aktualnej sytuacji majątkowej i rodzinnej zobowiązanego, a nie przyczyny powstania zaległości, zawinione, czy też subiektywnie niezawinione, które nie zostały przewidziane, jako samodzielna przesłanka umorzenia należności.
2.1. W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik Skarżącej podniósł zarzuty naruszenia:
- art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.; dalej jako "k.p.a.") polegające na całkowicie błędnym odtworzeniu przez organ okoliczności podstawowej dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, stanowiącej przesłankę umorzenia należności z tytułu składek, przekonującej o występowaniu w sprawie przypadku całkowitej nieściągalności w myśl art. 28 ust. 2 u.s.u.s., a to wobec faktu, że sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości spółki P.1 sp. ż o.o. z przyczyn o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy prawo upadłościowe (vide art 28 ust. 3 pkt 2 u.s.u.s.);
- art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, w szczególności niedokonaniu prawidłowej analizy sytuacji finansowej, w jakiej znalazła się Skarżąca i pominięciu okoliczności, że wniosek o ogłoszenie upadłości spółki P.1 Sp. z o.o. został oddalony postanowieniem sądu z 7 maja 2023 r. z przyczyn, o których mowa w art. 13 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe;
- art. 28 ust. 2 i 3 pkt 2 u.s.u.s przez jego nie zastosowanie, wyrażające się w przyjęciu, że nie zaistniały przesłanki umożliwiające umorzenie zobowiązania, mimo że Skarżąca ze względu na sytuację rodzinną i stan majątkowy nie może uregulować należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla skarżącej i jej rodziny, jak również wniosek o ogłoszenie upadłości spółki P.1 sp. z o.o. został oddalony z przyczyn o których mowa w art. 13 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe.
2.2. Pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zobowiązując organ administracji publicznej do wydania w określonym terminie decyzji, wskazując jednocześnie sposób rozstrzygnięcia sprawy, tj. umorzenia w całości zadłużenia Skarżącej. Ewentualnie o uchylenie tejże decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ. W skardze zawarto także wniosek o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.
2.3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując przy tym swoje dotychczasowe stanowisko oraz argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
3.1. Skarga okazała się bezzasadna, dlatego została oddalona.
3.2. Podążając za tokiem argumentacji przedstawionej w skardze należy zwrócić uwagę, że koncentruje się ona zasadniczo na dwóch kwestiach. Po pierwsze błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy w związku z niedochowaniem obowiązku zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz przeniesienia na stronę skarżącą ciężaru dowodu, chociaż spoczywał on na organie. Po drugie znaczenia oddalenia przez sąd powszechny wniosku P.1 sp. z o.o. o ogłoszenie upadłości z uwagi na to, że majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarczał na zaspokojenie kosztów postępowania lub wystarcza jedynie na zaspokojenie tych kosztów (art. 13 ust. 1 ustawy prawo upadłościowe).
3.3. Odnosząc się do zagadnienia dotyczącego zasad ustalania stanu faktycznego w sprawie zainicjowanej wnioskiem o umorzenie należności na podstawie art. 28 ust. 1 u.s.u.s. należy zwrócić uwagę, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie jest co do zasady obciążony obowiązkiem zbierania dowodów na okoliczność istnienia przesłanek określonych w art. 28 ust. 2, ust. 3 oraz ust. 3a u.s.u.s., ja również § 3 ust. 1 rozporządzenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 17 lutego 2015 r. sygn. akt II GSK 2317/13; 18 października 2023 r., sygn. akt I GSK 1420/22; 8 marca 2023 r., sygn. akt I GSK 765/22; publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wykazanie istnienia przesłanek uzasadniających umorzenie należności spoczywało na zobowiązanej, co oznacza, że w tym zakresie strona nie może przerzucać ciężaru dowodu na organ. Ciężar udowodnienia okoliczności dotyczących stanu majątkowego, sytuacji rodzinnej, zdrowotnej spoczywa na wnioskodawcy, który powinien przedstawić stosowne dokumenty i wyjaśnienia pozwalające na wykazanie, że nie jest w stanie opłacić należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla strony czy też jej rodziny. To osoba wnioskująca o umorzenie należności dysponuje danymi i dokumentacją, która może mieć znaczenie dla oceny możliwości uwzględnienia wniosku (por. wyroki NSA z: 13 września 2023 r., sygn. akt I GSK 2131/19; 31 maja 2023 r. sygn. akt I GSK 871/22; 14 marca 2012 r., sygn. II GSK 149/11). W związku z powyższym to Skarżąca powinna była wykazać, że zachodzą przesłanki uzasadniające zgłoszone żądanie na podstawie art. 28 ust. 2 i 3 u.s.u.s. oraz art. 28 ust. 3a w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1 - 3 rozporządzenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 stycznia 2022 r. sygn. akt I GSK 1054/21; 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 157/13; z 13 marca 2014 r., sygn. II GSK 31/13; z 13 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2132/11). Powyższe wynika również z tego, że umarzanie należności z tytułu składek jest wyjątkiem od zasady obowiązku ich opłacania.
Na organie zaś, zgodnie z art. 80 K.p.a., spoczywa obowiązek dokonania oceny stanu faktycznego na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym dostarczonego przez wnioskującego o umorzenie. Obowiązek wynikający z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., organ realizuje zatem przede wszystkim analizując szczegółowo wszystkie ujawnione przez stronę dane dotyczące jej sytuacji materialnej, osobistej i rodzinnej. Natomiast w odniesieniu do art. 7 -9 k.p.a. obowiązek organu wyczerpuje się we wstępnym rozpatrzeniu wniosku strony, a następnie wezwaniu jej do przedłożenia określonych dokumentów, które mogłyby posłużyć do wykazania okoliczności podniesionych przez wnioskującego.
W tym kontekście Sąd nie dopatrzył się uchybień wymienionych powyższej przepisów postępowania, które obligowałyby do uchylenia kontrolowanej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a."). Lektura decyzji prowadzi do wniosku, że organ wyjaśniając poszczególne przesłanki z art. 28 ust. 2, art. 28 ust. 3 u.s.us. oraz art. 28 ust. 3a u.s.u.s. w powiązaniu z § 3 ust. 1 rozporządzenia, przywołał adekwatne fakty, wywodząc je przy tym z konkretnych dowodów, które Skarżąca przedstawiła w toku postępowania administracyjnego. Ponadto w piśmie z 25 września 2023 r. organ przedstawił stronie, jakie przesłanki warunkują możliwość umorzenia należności, realizując w ten sposób obowiązek informowania strony (art. 9 k.p.a.), jak również wyjaśnił, że do wniosku należy dołączyć dokumentu potwierdzające sytuację majątkową i rodzinną, co odpowiada wymogowi dążenia przez organ do ustalenia prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.).
3.4. Z motywów skargi wynika, że zasadniczym argumentem, który według strony miałby przemawiać za naruszeniem wymienionych przepisów regulujących zasady gromadzenia dowodów, ich oceny oraz ustalania stanu faktycznego sprawy, było pominięcie w ramach przesłanki z art. 28 ust. 3 pkt 2 u.s.u.s. faktu oddalenia przez sąd powszechny wniosków spółki P.1 sp. z o.o. oraz P. sp. z o.o. sp. k. o ogłoszenie upadłości na podstawie art. 13 ust. 1 prawa upadłościowego (odpowiednio postanowienia z 7 maja 2020 r. oraz 5 stycznia 2021 r.).
Rzecz jednak w tym, że strona skarżąca błędnie zrozumiała powyższy przepis. Zgodnie z jego literalnym brzmieniem, o całkowitej nieściągalności należności z tytułu składek można mówić, wówczas gdy sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2022 r. poz. 1520 oraz z 2023 r. poz. 825). W kontekście zastosowania art. 13 ust. 1 ustawy prawo upadłościowe należy zauważyć, że przesłanką oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości jest brak majątku dłużnika – czyli w tym przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz spółki komandytowej, a nie samej Skarżącej. Skoro w art. 28 ust. 3 pkt 2 u.s.u.s. wyraźnie jest mowa o wniosku dłużnika, dłużnikiem tym powinien być podmiot, który objęty jest obowiązkiem ubezpieczeniowym (art. 6 ust. 1 u.s.u.s.), a nie spółki prawa handlowego, których jest wspólnikiem.
W przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością należy zaznaczyć, że ma ona własną osobowość prawną (odrębną od osobowości prawnej jej wspólników), jak również prowadzą własną działalność gospodarczą – co wprost wynika z art. 12 Kodeksu spółek handlowych oraz art. 4 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców. Wniosek o ogłoszenie upadłości zgłasza zatem spółka kapitałowa, i to ona – a nie Skarżąca – jako dłużnik, jest stroną postępowania upadłościowego, a następnie, w zależności od jego wyniku, staje się upadłym. Wyjaśnić w tym miejscu należy również, że do Skarżącej, jako wspólniczki jednoosobowej spółki z.o.o., znajduje zastosowanie art. 8 ust. 6 pkt 4 oraz art. 6 ust. 1 pkt 5 u.s.u.s. Pierwszy z tych przepisów stanowi, że wspólnik jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest osobą prowadzącą pozarolniczą działalność. Drugi zaś przewiduje, że osoby te podlegają emerytalnemu i rentowemu obowiązkowi ubezpieczeniowemu. Co istotne osób tych nie można mylić z przedsiębiorcami, o których jest mowa w art. 8 ust. 6 pkt 1 u.s.u.s. Samo posiadanie statusu wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, a nie rzeczywiste prowadzenie działalności gospodarczej lub innej działalności zarobkowej przez tę spółkę, decyduje o podleganiu przez takiego wspólnika ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej. Tym samym przepisy ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych również nie dają podstawy, aby przyjąć, że postanowienie oddalające wniosek o ogłoszenie upadłości spółki z ograniczoną odpowiedzialnością było adresowane bezpośrednio do jej jedynego wspólnika.
W przypadku spółki komandytowej także nie można było przyjąć, że postanowienie oddalające wniosek o ogłoszenie upadłości mieści się w zakresie znaczeniowym art. 28 ust. 3 pkt 2 u.s.u.s. Spółka ta, jakkolwiek nie ma odrębnej osobowości prawnej, zgodnie z art. 8 ust. 1 Kodeksu spółek handlowych posiada zdolność prawną – a w konsekwencji to spółka jest stroną stosunków prawnych, a przede wszystkim ma zdolność sądową. To zaś oznacza, że – tak jak wspomniana spółka kapitałowa – w postępowaniu upadłościowym może występować jako dłużnik, a następnie upadły. Ponadto zgodnie z art. 8 ust. 6 pkt 4 u.s.u.s. – tak jak w przypadku spółki z o.o. – Skarżąca, będąc komandytariuszem spółki komandytowej, uznawana jest za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność. Stąd też na mocy art. 6 ust. 1 pkt 5 u.s.u.s. podlega obowiązkowi ubezpieczeniowemu. Nie oznacza to jednak, że wskazane przez Skarżącą postanowienie z 5 stycznia 2021 r., którym sąd powszechny oddalił wniosek spółki komandytowej o ogłoszenie upadłości z uwagi na wystąpienie przesłanki z art. 13 ust. 1 ustawy prawo upadłościowe, dotyczy bezpośrednio Skarżącej.
3.5. Biorąc pod uwagę, że zakres faktów, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, wytyczają hipotezy normy prawa materialnego – zakreślona powyżej wykładnia art. 28 ust. 3 pkt 2 u.s.u.s. prowadzi do konstatacji, że fakt wydania postanowień oddalających wnioski o ogłoszenie upadłości spółek P.1 sp. z o.o. oraz P. sp. z o.o. sp. k. nie miał znaczenia. Tym samym obowiązek organu, co do wypowiedzenia się w tym temacie, można było wywodzić z zasady przekonywania, o której jest mowa w art. 11 k.p.a. Skoro bowiem strona złożyła szereg dokumentów dotyczących sytuacji wspomnianych spółek, oznaczało to, że w jej ocenie były one istotne dla sposobu załatwienia sprawy. Uchybienie to nie mogło jednak mieć istotnego znaczenia dla wyniku sprawy, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.
Równocześnie oczywistym jest, że powyższe oznacza, iż organowi nie można było przypisać naruszenia art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w sposób określony przez pełnomocnika Skarżącej. Ostatecznie bowiem nie można było przypisać organowi, że pominął fakty oddalenia wniosków o ogłoszenie upadłości wspomnianych spółek, skoro nie mieściły się one w zakresie art. 28 ust. 3 pkt 2 u.s.u.s.
Sąd nie podziela również tezy strony skarżącej, zgodnie z którą nie uwzględniając trudnej sytuacji finansowej spółki P.1 sp. z o.o., organ nie ustalił w pełnym zakresie jej sytuacji majątkowej oraz rodzinnej (s. 8 skargi). Przede wszystkim, jak już było o tym mowa, spółka kapitałowa ma oddzielną osobowość prawną oraz własny majątek. Stąd też przy rozpoznaniu wniosku o umorzenie należności sytuacja finansowa takiej spółki może mieć jedynie pośrednie znaczenie dla jej wspólnika. Rzutuje ona bowiem na stan majątkowy zobowiązanego w ten sposób, że udziały w takiej spółce stanowią składnik majątku wnioskodawcy, jak również mogą być podstawą do uzyskiwania przychodu chociażby z dywidend. W tym zakresie organ dostrzegł, że wartość nominalna udziałów Skarżącej w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością wynosiła 5.000 zł, ale fakt ten nie miał decydującego znaczenia dla kierunku przyjętego rozstrzygnięcia. Zasadnicze znaczenie miały bowiem takie fakty, jak wiek Skarżącej, fakt wykonywania przez nią zawodu, wysokość uzyskiwanych dochodów z tytułu umowy o pracę, jej stan zdrowia, kwota alimentów, wysokość wydatków gospodarstwa domowego, jak również fakt, że kredyt w kwocie 1.040.000 zł spłaca jej mąż, a sama Skarżąca jedynie okazjonalnie dopłaca 1.000 zł. 3.6. Sąd, mając na uwadze treść art. 134 § 1 P.p.s.a., nie znalazł innych podstaw, aby uchylić zaskarżoną decyzję.
3.7. Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.