Uzasadnienie
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 - dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do treści art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Ten tryb dotyczy więc m.in. wydawanych przez organy podatkowe interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach na podstawie art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie Minister Finansów wydał interpretację indywidualną w dniu 29 kwietnia 2016 r. Interpretacja ta została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 4 maja 2016 r.
Mając na względzie treść powołanego art. 52 § 3 p.p.s.a. skarżący w terminie czternastu dni od dnia otrzymania interpretacji indywidualnej, tj. do 18 maja 2016 r. powinien był wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa.
Z akt sprawy wynika bezspornie, że skarżący nie spełnił tego warunku, ponieważ przed wniesieniem skargi do sądu, nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa.
Należy zatem stwierdzić, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Skarżący nie poprzedził jej bowiem uprzednim wezwaniem Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, pomimo prawidłowego pouczenia o sposobie wniesienia skargi, zawartego treści zaskarżonej interpretacji.
Wobec powyższego, Sąd badając warunki formalne dopuszczalności skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., postanowił o jej odrzuceniu.