Uzasadnienie
W dniu 2 kwietnia 2010 roku W.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 lutego 2010r. nr [...], która to decyzja nie została podpisana przez organ.
W odpowiedzi na skargę z dnia 30 kwietnia 2010r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej odrzucenie, gdyż, jego zdaniem, brak podpisu na decyzji skutkować powinien uznaniem decyzji za nieistniejącą. Skarga na decyzję nieistniejącą powinna więc była zostać uznana za niedopuszczalną w świetle przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1270 z późn. zm.) – zwanej dalej ppsa.
W. C. w piśmie z dnia 1 czerwca 2010r. skierowanym do Sądu potwierdził fakt otrzymania zaskarżonej decyzji z dnia 16 kwietnia 2010r. bez podpisów osób działających w imieniu ZUS. Jednocześnie wskazał, że otrzymał również 4 maja 2010r. decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 27 kwietnia 2010r., która to decyzja została zgodnie z zawartym w niej pouczeniem, zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Skarga była niedopuszczalna i jako taka podlegała odrzuceniu.
Zgodnie bowiem z art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 30, poz. 168 z późn. zm.) w zw. z art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887 z późn. zm.) decyzja administracyjna (w tym, w przedmiocie umorzenia składek na ubezpieczenie społeczne) powinna była zawierać podpis, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego, osoby upoważnionej do wydania decyzji. Brak spełnienia powyższego warunku powoduje, że nie mamy do czynienia z decyzją administracyjną lecz jedynie z jej projektem.
W związku z czym przyjmuje się wówczas brak istnienia takiej decyzji (tak też wyrok NSA z dnia 10 października 2008r. II GSK 508/07, wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2007roku II OSK 1680/06). Rację ma więc organ, że skarga na decyzję nieistniejącą była niedopuszczalna. Brak bowiem w tej sytuacji przedmiotu zaskarżenia, skoro nie istniała (bo nie została podpisana) decyzja.
Mając na uwadze powyższe, Sąd z uwagi na niedopuszczalność skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia. Przepis ten stanowi, że Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.