Uzasadnienie
W niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej - radca prawny P.A. złożył w skardze również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując w nim, że zapłata orzeczonego podatku w kwocie prawie 400 tys. zł w istotny sposób wpłynęłaby na możliwość funkcjonowania spółki doprowadzając do sprzedaży majątku spółki oraz całkowitej redukcji zatrudnienia i zaprzestania działalności gospodarczej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. - wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika, że sąd może uwzględnić wniosek strony, gdy zachodzi co najmniej jedna z przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a - musi być wykładany ściśle, a zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wskazania i uprawdopodobnienia istnienia wymienionych przesłanek. Jak podnoszono wielokrotnie w orzecznictwie, sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć, lecz wykazanie tego faktu ciąży na wnioskodawcy. Jest on zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (post. NSA z dnia 24.06.2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877). Jak z powyższego wynika, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o istnieniu powyższych zagrożeń, co dopiero uzasadniać może wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentacja takiego wniosku musi być odpowiednia, tzn. w sposób przekonujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a..
Tymczasem w niniejszej sprawie profesjonalny pełnomocnik wnioskodawcy nie przedstawił żadnych dokumentów przemawiających na rzecz wniosku, z których wynikałoby, iż wykonanie decyzji doprowadzi do sytuacji opisanej we wniosku. Dla uzasadnienia takiego twierdzenia należy co najmniej przedstawić stan majątkowy, w tym stan aktywów, a także wierzytelności w celu powiązania z wysokością zobowiązań wynikającej z decyzji, której wstrzymania wykonania się żąda. Brak należytego uzasadnienia wniosku w opisanym zakresie w istocie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Bez powyższych danych, odpowiednio udokumentowanych, twierdzenia zawarte w złożonym wniosku ograniczają się w zasadzie jedynie do ogólnego stwierdzenia o negatywnym wpływie zapłaty podatku na funkcjonowanie spółki i nie dają się zmieścić w ścisłej formule, jaką posługuje się ustawodawca w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Tego typu ogólna kategoria znaczeniowa nie stanowi wystarczającej przesłanki umożliwiającej sądowi wstrzymanie wykonania decyzji.
Nie ulega wątpliwości, że zasadniczo konieczność uiszczenia takiej kwoty wiąże się ze znacznym wysiłkiem finansowym. Tym bardziej z uwagi na przywołany we wniosku fakt, jednoczesnego oznaczenia zobowiązania podatkowego za wiele okresów rozliczeniowych. Nie zwalnia to jednak skarżącej spółki z obowiązku przybliżenia sądowi jej sytuacji majątkowej oraz odniesienia jej do zapisów ustawowych w celu należytego wykazania zaistnienia przesłanek ustawowych zastosowania ochrony tymczasowej. W świetle przepisów procedury sądowoadministracyjnej sąd nie jest bowiem uprawniony do podejmowania rozstrzygnięć w oparciu o zgeneralizowane oceny dotyczące przeciętnego uczestnika obrotu prawnego. Tym bardziej w przypadku, gdy chodzi o przedsiębiorców, którzy z natury rzeczy powinni wyróżniać się profesjonalizmem i doświadczeniem w obrocie. Jak już wskazano, pierwszorzędne i zasadnicze znaczenie ma jedynie konkretny stan faktyczny.
Przesłanki pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku stanowić zatem mogą jedynie zindywidualizowane okoliczności – obok innych niewspomnianych we wniosku - składające się na sytuację finansową wnioskodawcy. Okoliczności takiej nie stanowi sama w sobie konieczność zapłaty zobowiązania podatkowego określonego decyzją organu podatkowego nawet w znacznej kwocie, choćby nawet była ona realizowana w trybie egzekucji administracyjnej. Pomimo jej niewątpliwej uciążliwości oraz dotkliwego uszczuplenia majątku zobowiązanego jest ona przecież naturalną konsekwencją wydania takiej decyzji i z tego punktu widzenia nie ma na pewno charakteru nadzwyczajnego, tym bardziej, iż niezapłacony podatek VAT stanowi jedynie część obrotów spółki (por. post. NSA z dnia 29.08.2008r., sygn. akt II FZ 365/08, LEX nr 443847).
Podkreślić również należy, iż wykonanie decyzji - związane bezpośrednio ze świadczeniem pieniężnym – ma z zasady charakter odwracalny. Konsekwencją bowiem ewentualnego wzruszenia zaskarżonej decyzji przez sąd, będzie zwrot zapłaconego lub wyegzekwowanego podatku.
Na koniec przypomnieć należy, że zgodnie z treścią 61 § 4 p.p.s.a. postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie wykazania przez skarżącego nowych okoliczności.
Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji postanowienia