Uzasadnienie
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w sprawach o sygn. akt I SA/Kr 74 - 75/13 postanowieniami z dnia 21.02.2014r. przyznał stronie skarżącej prawo pomocy m.in. w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego. Na tej podstawie, Krajowa Rada Doradców Podatkowych, dnia 04.04.2014r. wyznaczyła w w/w sprawach pełnomocnika z urzędu w osobie doradcy podatkowego K.M.. Na rozprawie dnia 18.06.2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył obie sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygnaturą I SA/Kr 74/14 i uchylił zaskarżone postanowienia.
Doradca podatkowy złożył natomiast do akt "załączniki do protokołu rozprawy", w których domagał się przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej na zasadzie prawa pomocy, obejmujących wynagrodzenie według norm przypisanych wraz z należnym podatkiem VAT oraz niezbędne wydatki, sprecyzowane w "zestawieniu niezbędnych wydatków pełnomocnika", z dnia 18.06.2014r. Jako te niezbędne wydatki podane zostały natomiast koszty przejazdu samochodem, z siedziby kancelarii do WSA w Krakowie i z powrotem, w dniu 18.06.2014r. (celem stawienia się na rozprawie) – liczone poprzez przemnożenie liczby kilometrów tej trasy i "stawki za 1 kilometr przebiegu pojazdu" określonej w § 2 pkt 1) lit. b Rozporządzenia Ministra Infrastruktury, z dnia 25.03.2002r. "w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy" oraz koszty opłat autostradowych.
Przedmiotowe załączniki zawierały ponadto oświadczenie pełnomocnika, iż wymienione opłaty nie zostały zapłacone w całości ani też w części. Stwierdzenia te doradca podatkowy powtórzył także w przedłożonych " oświadczeniach pełnomocnika dot. nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu ", z dnia 18.06.2014r.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz.270 z p. zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W niniejszej sprawie wyznaczony pełnomocnik strony skarżącej czynnie ją reprezentował w postępowaniu I instancyjnym. Wywiązał się tym samym z powierzonych mu obowiązków. Stąd też zasądzenie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu jest zasadne.
W związku z tym orzekający przyznał pełnomocnikowi wynagrodzenie za I instancję w kwocie 480 zł. (2 x 240 zł. = 480 zł.) na podstawie § 3 ust. 1 pkt.
2) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U z dnia 11 lutego 2011r., nr 31, poz. 153), podwyższone o stawkę podatku od towarów i usług, ustaloną w oparciu o art. 41 ust. 1 i art. 146 a pkt 1) ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (t.j. Dz.U. z 2011r., nr 177, poz. 1054 z p. zm.) w zw. z § 2 ust. 3 w/w rozporządzenia i wynoszącą w tym wypadku 110,40 zł.
Orzekający uznał również jako "niezbędne, udokumentowane wydatki"; koszty przejazdu z kancelarii do sądu i z powrotem (269 km x 0,8358 zł. = 224 zł. – w jedną stronę, czyli 448 zł. w obie strony) oraz koszty opłat autostradowych (4 x 9 zł. + 2 x 16,20 zł. = 68,4 zł.). Łączna suma wyliczona z tego tytułu, przy użyciu "stawki za 1 kilometr przebiegu pojazdu", określonej w § 2 pkt 1) lit. b Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury, z dnia 25.03.2002r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz.U. z 2002r., nr 27, poz. 271 z p. zm.) wyniosła więc 516,40 zł., co prawidłowo wyliczył pełnomocnik.
Biorąc pod uwagę powyższe, orzeczono jak w sekwencji, na podstawie art. 258 § 2, pkt 8) w zw. z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 z p. zm.).