Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z siedzibą w K., po rozpatrzeniu zażalenia E. F. na postanowienie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w T. z dnia 27-02-2019 r. nr [...], odmawiającego wznowienia sprawy płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych na 2017 r. dla E. F., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.
Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Jak wynika z akt sprawy, w dniu 30-05-2017 r. do Biura Powiatowego ARiMR w T. wpłynął wniosek (kontynuacyjny) strony o przyznanie na 2017 r. m.in. płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w wariancie:
* 4.3 murawy (ozn. dalej RŚK 4.3) do łącznej powierzchni 0,10 ha,
* 4.4 półnaturalne łąki wilgotne (RŚK 4.4) do pow. 0,53 ha.
* 4.5 półnaturalne łąki świeże (RŚK 4.5) do pow. 5,57 ha,
Postępowanie dot. w/w wniosku zostało zakończone przez Kierownika w/w Biura Powiatowego ARiMR decyzją nr [...] z dnia 07-06-2018 r. (uznana za doręczoną w dacie 26-06-2018 r. z uwagi na brak odbioru mimo 2-krotnego awizowania). Na mocy tej decyzji powierzchnie uprawnione do w/w płatności ustalono (w oparciu o wyniki kontroli terenowej i analizę zdjęć lotniczych) na poziomie: RŚK 4.3 - 0,00 ha, RŚK 4.4 - 0,33 ha, RŚK 4.5 - 4,84 ha. Oznaczało to przyznanie płatności 4.5 w pomniejszeniu (przyznana kwota wyniosła 3440,91 zł) oraz odmowę przyznania płatności RŚK 4.4 i 4.3 połączoną z nałożeniem na stronę sankcji 3-letnich (z uwagi na znaczną różnicę między pow. zadeklarowaną a stwierdzoną). Strona nie odwoływała się od w/w decyzji.
Za 2018 r. strona złożyła kontynuacyjny wniosek o przyznanie płatności RŚK 4.3 do łącznej pow. 0,10 ha, RŚK 4.4 do pow, 0,57 ha, RŚK 4.5 do pow. 5,63 ha. Postępowanie dot. w/w płatności za 2018 r. zostało zakończone przez Kierownika w/w Biura Powiatowego ARiMR decyzją nr [...] z dnia 18-04-2019 r. Na mocy tej decyzji powierzchnie uprawnione do w/w płatności ustalono (w oparciu o wyniki kontroli terenowej i analizę zdjęć lotniczych) na poziomie: RŚK 4.3 - 0,00 ha, RŚK 4.4 - 0,24 ha, RŚK 4.5 - 5,30 ha. Oznaczało to przyznanie płatności 4.5 w pomniejszeniu oraz odmowę przyznania płatności 4.3 i 4.4 połączoną z nałożeniem sankcji 3-letniach. (Na dzień wydania postanowienia przez organ II instancji organ ten nie posiadał informacji, czy strona odwołała się od w/w rozstrzygnięcia.)
Pismem z dnia 28-01-2019 r. P. F. wskazując, iż działa jako pełnomocnik E. F. złożył wniosek o wznowienie m.in. sprawy płatności RŚK za 2017 r. W/w podanie uzasadniono m.in. zapoznaniem się przez autora zażalenia ze wszystkimi protokołami w sprawie co nastąpiło w dniu 24 stycznia 2019r., a przede wszystkim prawnej analizie raportu z czynności kontrolnych w ramach działania rolno-środowiskowo-klimatycznego nr dokumentu [...]. W ocenie wnioskodawcy dowody, na podstawie których ustalono istotne okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, a co za tym idzie decyzje wydane zostały w wyniku niezachowania należytej staranności w doborze zewnętrznych firm kontrolujących, gdyż to ARMIR powinien czuwać nad prawidłowością działania podmiotów kontrolujących w zakresie kwalifikowalności powierzchni i jako profesjonalista.
Postanowieniem nr [...] z dnia 25-03-2019 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w T. zdecydował o odmowie wznowienia postępowania w sprawie płatności RŚK za 2017 r. dla strony. Przyczyną takiego rozstrzygnięcia było stwierdzenie, że strona zwróciła się z wnioskiem o wznowienie ww. sprawy po wynikającym z k.p.a. terminie przeznaczonym na składanie podań tego rodzaju.
W dniu 24-03-2019 r. drogą mailową do Małopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w K. wpłynęło zażalenie P. F. na w/w postanowienie organu I instancji.
Nie podzielając argumentacji zażalenia organ II instancji tj. Dyrektor Małopolskiego OR ARiMR w K. w uzasadnieniu wskazanego na wstępie postanowienia wskazał, iż zaskarżone postanowienie jest postanowieniem prawidłowym, tj. uwzględniającym wszystkie istotne okoliczności prawne i faktyczne tej sprawy.
Weryfikując prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia Dyrektor Małopolskiego OR ARiMR w K. stwierdził, że podanie o wznowienie postępowania dotyczące płatności RŚK dla strony za 2017 r. zostało złożone w dniu 31-01-2019 r. (nadane: 28-01-2019 r.) - wówczas wpłynęło ono do siedziby Dyrektora Małopolskiego OR ARiMR w K.. Organ zażaleniowy zauważył, iż zgodnie z art. 148 § 1 i art. 150 § 1 podanie tego rodzaju powinno być rozpatrywane przez organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. W sprawie, której dotyczyło podanie strony (płatności RŚK za 2017 r.) ostatnim rozstrzygnięciem była decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. nr [...] z dnia [...].
W związku z w/w okolicznościami zgodnie z art 65 § 1 k.p.a. podanie strony dotyczące wznowienia zostało przekazane przez Dyrektora tut. OR ARiMR Kierownikowi w/w Biura Powiatowego ARiMR. Ostatecznie - z uwagi na brzmienie art. 65 § 2 i art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. - przyjęto, że podanie strony dotyczące wznowienia zostało wniesione w dniu 28-01-2019 r. Organ II instancji zauważył m.in., iż treść w/w podania strony (oraz zażalenia) wskazywała, że według strony dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy płatności za 2017 r. okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe a przynajmniej nie oddawały rzeczywistej sytuacji na działkach strony w 2017 r. Sfałszowany (zupełnie błędny) według strony miał się okazać protokół z kontroli będącej podstawą rozstrzygnięcia dotyczącego płatności dla strony za 2017 r. Chodzi tu o kontrolę wykonaną metodą FOTO (pomiar pow. uprawnionych oparty o analizę zdjęć satelitarnych lub lotniczych z 2017 r. uzupełniony inspekcją terenową, która w przypadku działek strony odbyła się w dn. 22-25.09.2017 r.), przeprowadzoną przez upoważnionych pracowników firmy M. A. Sp. z o.o., z której protokół (o nr [...]) został stronie przekazany w dniu listem poleconym z dnia 06-03-2018 r. Organ zauważył, iż według strony całkowicie fałszywej (błędnej) zawartości protokołu o nr [...] mają dowodzić wyniki kontroli terenowej wykonanej na działkach strony w dniach 13-22.11.2018 r. Kontrola ta została przeprowadzona przez pracowników Biura Kontroli na Miejscu [...] OR ARiMR metodą pełnej inspekcji terenowej (pomiary terenów uprawnionych urządzeniami GPS) i opisana w protokole nr [...], doręczonym stronie dnia 22-12-2018 r. Zgodnie z zawartością protokołu z tej kontroli na działkach strony zasadniczo nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości (pow. stwierdzone nie różniły się od pow. zadeklarowanych).
Wyniki tej kontroli nie mogły być i nie były -według organów ARiMR - podstawą do wznowienia sprawy płatności RŚK dla strony za 2017 r. Różnice w kontrolach wykonanych w odstępie ponad jednego roku nie stanowią bowiem nadzwyczajnych okoliczności wskazujących na całkowitą nieprawdziwość wyników kontroli wcześniejszej (niekorzystnej dla strony) i konieczność ich automatycznego oraz zupełnego negowania. Zwłaszcza w sytuacji, w której zastrzeżenia strony dotyczące tej wcześniejszej kontroli były analizowane i nie zostały uznane za w pełni uzasadnione. Organ II instancji dodał, że np. skorygowane wyniki kontroli FOTO dotyczące powierzchni uprawnionej do płatności odnośnie działek ewid. nr [...] i [...] [łącznie 0,14 ha za 2017 r.] są bardzo zbliżone do wyników inspekcji terenowej wykonanej przez pracowników ARiMR na tych działkach w dn. 07-04-2017r. Zastrzeżenia strony 19-05-2017r. dotyczące tej ostatniej kontroli nie zostały uwzględnione - o czym stronę wykonawca kontroli poinformował pismem z dnia 24-05-2017r.
Organ II instancji zauważył w dalszej kolejności, iż termin na złożenie podania o wznowienie postępowania reguluje art. 148 k.p.a., zgodnie z którym: "§ 1. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.§ 2. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji".
Organ zauważył, iż w podaniu strony, datę w której powzięła ona zamiar zwrócenia się o wznowienie sprawy za 2017 r. określono na 24-01-2019 r. Według organu l instancji (organ rozpatrujący zażalenie podzielił tą ocenę) ta data nie mogła być uznana za datę, w której strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W ww. podaniu strona wskazała, że dopiero 24-01-2019 r. zapoznała się ze wszystkimi protokołami z kontroli wykonanymi na jej działkach odnośnie spraw za 2017 i 2018 r. Jednak protokoły z tych kontroli zostały wysłane stronie w dniach 06-03-2018 r. (protokół z kontroli za 2017 r. w wersji pierwotnej), 24-05-2018 r. (kontrola dot. 2017 r. po korekcie związanej z zastrzeżeniami strony) i 18-12-2018 r. (kontrola dot. 2018 r.). Protokół będący powodem wystosowania analizowanego podania o wznowienie strona otrzymała w dniu 22-12-2018 r. (dot. płatności za 2018 r.).
Porównanie w/w dat wskazuje na przekroczenie przez stronę miesięcznego terminu na złożenie podania o wznowienie sprawy (podanie takie zostało nadane pocztą przez stronę dopiero 28-01-2019 r. i wpłynęło 31-01-2019 r. do MOR ARiMR w K.). Strona nie złożyła również wniosku o przywrócenie terminu na złożenie takiego podania, ani nie uprawdopodobniła w swym podaniu, że ww. opóźnienie było niezawinione. Podniesione przez stronę w zażaleniu kwestie dotyczące powiadomień o kontrolach terenowych, problemach strony z odbieraniem poczty, składaniu wniosków drogą elektroniczną itp. nie zostały uznane za powiązane z dochowaniem przez stronę terminu na złożenie podania o wznowienie postępowania.
W ocenie organu strona nie zachowała w tej mierze odpowiedniego poziomu staranności we własnej sprawie i m.in. wydane przez niego postanowienie jest tego konsekwencją. Organ II instancji stwierdził ponadto, że podstawą wydania zaskarżonego postanowienia był artykuł 149 § 3 k.p.a., zgodnie z którym "odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia". Podsumowując Dyrektor Małopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził, iż w niniejszej sprawie za przyczynę uniemożliwiającą wznowienie postępowania (wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia rozpatrywania sprawy płatności RŚK dla strony za 2017 r.) uznano ewidentny upływ terminu na złożenie podania o wznowienie tego postępowania przez stronę i aktualny brak możliwości jego przywrócenia (strona w ogóle nie wniosła o takie przywrócenie). Ponieważ zgodnie z art. 7 k.p.a. organy ARiMR są zobligowane działać wyłącznie na podstawie prawa, niemożliwe było zignorowanie w/w sytuacji.
Przedmiotowe postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie E. F.. Postanowieniu temu skarżąca wywiedzionej skardze zarzuciła naruszenie przepisów prawa i błędne ustalenia faktyczne, "które zostały opisane szczegółowo w uzasadnieniu skargi". Podnosząc przedmiotowy zarzut skarżąca wniosła o wznowienie sprawy płatności rolno - środowiskowych- klimatycznych na 2017 rok i lata wcześniejsze.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła m.in., iż nie można się zgodzić z organem, że postanowienie, na które wniesiono zażalenie jest postanowieniem prawidłowym uwzględniającym wszystkie istotne okoliczności prawne i faktyczne tej sprawy.
Z uzasadnienia ww. postanowienia w niniejszej sprawie wynika, że organ uznał za przyczynę uniemożliwiającą wznowienia postępowania (wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia rozpatrywania sprawy płatności RŚK dla strony za 2017 r.) ewidentny upływ terminu na złożenie podania o wznowienie tego postępowania przez stronę i aktualny brak możliwości jego przywrócenia (strona w ogóle nie wniosła o takie przywrócenie). Skarżąca zaznaczyła, iż jeśli organ l - instancji zapoznałby się z jej pismem to przecież jej żądaniem było podjęcie kroków celem natychmiastowego wznowienia z urzędu postępowania zakończonego wydaniem decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w T. nr [...] w sprawie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznei (PROW 2014 -2020) z dnia 20-06-2017, jak również wszelkich decyzji w powyższym zakresie począwszy od 2016 roku do chwili obecnej w tym również w zakresie dopłat bezpośrednich (od 2016 do chwili obecnej), oraz udzielenie odpowiedzi (w trybie pilnym) dlaczego do tej pory nie wznowiono postępowania z urzędu, gdyż kierowane przez nią pismo nie zawiera przecież informacji, które to są nieznane dla organu, a wyłączenie dotyczy danych, którymi organ dysponuje od dłuższego czasu i posiada wszelkie narzędzia, aby dokonać prawidłowej weryfikacji stanu faktycznego?
Zdaniem skarżącej zarówno organ l i II - instancji pominął jej żądania. A jak wynika z treści uzasadnienia odnosi się ono do wznowienia na wniosek, (pomimo, że takiego żądania nie było). Skarżąca stwierdziła, iż jeśli w ten sposób organ proceduje, to aktualnie składa wniosek o przywrócenie terminu o wznowienia postępowania na wniosek strony. (uzasadnienie w piśmie dnia 28-01-2019). Równocześnie skarżąca zaznaczyła również, że jak wskazał organ zgodnie z art. 7 k.p.a. organy ARiMR. są zobligowane działać wyłącznie na podstawie prawa. Właśnie na podstawie tego samego prawa organ był zobowiązany wznowić postępowanie z urzędu, czego nie uczynił. Dokonał zaś wszelkich starań, aby spacyfikować prośbę skarżącej.
W ocenie autorki skargi Agencja sama powinna przyznać się do błędu i podjąć jak najszybsze starania do wyeliminowania z obrotu prawnego fałszywej decyzji. Takie czynności nie zostały podjęte. E. F. zauważyła, iż w piśmie inicjującym postępowanie wskazywała, że dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, a co za tym idzie decyzje wydane zostały w wyniku niezachowania należytej staranności w doborze zewnętrznych firm kontrolujących, gdyż to ARiMR powinna czuwać nad prawidłowością działania podmiotów kontrolujących w zakresie kwalifikowalności powierzchni i jako profesjonalista. Skarżąca zaznaczyła, że przecież wiadomym organowi jest, iż cały czas kwestionowała naliczoną przez organ powierzchnię, a do tej pory organ nie podjął żadnych działań z urzędu, aby wznowić postępowania. Skarżąca przypomniała, że po kontroli w dniu 13 listopada 2018 roku okazało się, że wszystkie jej wnioski były zgodne ze stanem faktycznym.
Poprzednie kontrole zostały więc przeprowadzone w sposób rażąco nieprawidłowy i wyjątkowo nierzetelny, a nadto przez osoby, które nie miały podstawowych wiadomości o programach rolno-środowiskowych, ilości zadrzewień na 1 ha powierzchni. Co więcej osoby te nie potrafiły znaleźć w terenie niektórych działek i stwierdziły, że nie istnieją czy też są od lat nie koszone (najprostsze rozwiązanie w razie niewiedzy). Skarżąca wskazała, iż jej pełnomocnik wskazał również, że zachodzi podejrzenie, iż równocześnie mogło dojść do popełnienia przestępstwa niegospodarności oraz do uszczuplenia należnej płatności rolnikowi. W dalszej kolejności E. F. podniosła m.in., iż organ dokonał jedynie pobieżnej analizy meritum jej sprawy, albowiem wskazał, że wyniki kontroli nie mogły być i nie były - według organów ARiMR - podstawą do wznowienia płatności RSK dla strony za 2017 roku. Jest to o tyle niezrozumiałe, że organ II - instancji w uzasadnieniu postanowienia, podał, iż organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących sedna żądania ani wydawać postanowienia o analizę merytoryczną rozstrzygnięcia sprawy.
Taka sytuacja miała jednak miejsce w jej sprawie. Skarżąca zaznaczyła, również że jej podanie dotyczyło: 2017r. jak również wszelkich decyzji w powyższym zakresie począwszy od 2016 roku do chwili obecnej w tym również w zakresie dopłat bezpośrednich (od 2016 do chwili obecnej), nie zaś jak uznał organ wyłącznie 2017 roku.
W dalszej części skargi, skarżąca przedstawiła m.in. argumentacje kwestionującą stanowisko organu, iż różnice w kontrolach wykazanych w odstępie ponad jednego roku nie stanowią nadzwyczajnych okoliczności wskazujących na całkowitą nieprawdziwość wyników wcześniejszej kontroli (niekorzystnej dla skarżącej).
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.
Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł, doprowadziła do uznania, że skarga zasługuje aczkolwiek nie z przyczyn bezpośrednio w niej podniesionych.
Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że narusza ono przepis art. 63§3a w zw. z art.64§2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r, póz. 2096 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w chwili wniesienia zażalenia tj. na dzień 24 marca 2019r.
Należy bowiem zauważyć, iż realiach niniejszej sprawy Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa rozpoznał zaskarżonym postanowieniem zażalenie wniesione drogą mailową z adresu [...]. Pod treścią zażalenia widnieje podpis P. F.. Z akt sprawy nie wynika jednak aby wskazany dokument został podpisany w sposób, o którym mowa w art. 63§3a k.p.a. W tym miejscu należy przypomnieć, iż zgodnie z treścią obowiązującego w chwili wniesienia zażalenia art. 63 § 1 k.p.a. podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) mogą być wnoszone pisemnie, telegraficznie, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu, a także za pomocą innych środków komunikacji elektronicznej przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej utworzoną na podstawie ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.
Forma złożenia podania w postaci elektronicznej jest zatem dopuszczalna. Równocześnie jednak ustawodawca przewidział w art. 63 § 3a k.p.a., iż podanie wniesione w formie dokumentu elektronicznego powinno: być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, lub uwierzytelniane w sposób zapewniający możliwość potwierdzenia pochodzenia i integralności weryfikowanych danych w postaci elektronicznej (pkt 1), zawierać dane w ustalonym formacie, zawartym we wzorze podania określonym w odrębnych przepisach, jeżeli te przepisy nakazują wnoszenie podań według określonego wzoru (pkt 2), oraz zawierać adres elektroniczny wnoszącego podanie (pkt. 3).
Jak już zauważono analiza akt sprawy wskazuje, iż przedmiotowe zażalenie zostało wniesione drogą mailową, równocześnie analiza akt sprawy nie wskazuje aby zostało ono opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, lub uwierzytelniane w sposób zapewniający możliwość potwierdzenia pochodzenia i integralności weryfikowanych danych w postaci elektronicznej. Tym samym obowiązkiem organu było wezwać składającego zażalenie do usunięcia braków formalnych zażalenia stosownie do dyspozycji art. 64 §2 k.p.a. Zgodnie z treścią wskazanego przepisu jeżeli podanie (przez co należy również rozumieć zażalenie – dodane przez Sąd) nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.
Jak zauważył NSA w wyroku z dnia 23 lutego 2018 r. II OSK 1901/17 tego rodzaju brakiem jest brak podpisu wnioskodawcy, w tym także brak bezpiecznego podpisu elektronicznego na piśmie wniesionym w formie elektronicznej. Wyżej wymieniony przepis nakłada na organy administracji publicznej obowiązek podjęcia czynności w celu usunięcia braków formalnych. Nałożenie tych obowiązków związane jest z przyjętą w k.p.a. ochroną jednostki przed negatywnymi skutkami nieznajomości prawa. Konsekwentnie do zasady ogólnej przyjętej w art. 9 k.p.a. braki co do treści podania nie mogą powodować od razu jego bezskuteczności. Dlatego też brak bezpiecznego podpisu na podaniu wniesionym drogą elektroniczną jest brakiem formalnym, który może być usunięty w trybie art. 64 § 2 k.p.a. poprzez przesłanie podania opatrzonego już bezpiecznym podpisem elektronicznym lub złożenie wniosku w formie pisemnej czy też ustnie do protokołu.
Niezależnie od tego z treści przedmiotowego zażalenia nie wynika, czy składający go P. F. działa w imieniu własnym czy też jako pełnomocnik E. F.. W aktach sprawy brak jest dokumentu pełnomocnictwa, który byłby podstawą działania dla P. F. jako pełnomocnika E. F. zarówno na etapie składania wskazanego zażalenia jak i wniosku o wznowienie postępowania. Wobec charakteru dostrzeżonych uchybień o charakterze proceduralnych Sąd nie mógł wypowiedzieć się co zasadności argumentacji skarżącej, albowiem ocena podniesionych przez skarżącą zarzutów byłby oceną przedwczesną.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem wskazanych przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł, jak w pkt. I sentencji wyroku.
O zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącej Sąd orzekł w pkt II wyroku, na podstawie art. 200 oraz 205 § 1 p.p.s.a.
W ramach ponownie prowadzonego postępowania organ II instancji podejmie działania zmierzające do uzupełnienia braków formalnych wniesionego zażalenia. W tym zakresie obok uzupełnienia braków zażalenia w zakresie jego podpisu, organ zażaleniowy wyjaśni również, czy wnoszący zażalenie P. F. działa w imieniu własnym czy też jako pełnomocnik E. F.. W tym celu organ zażaleniowy powinien dołączyć do akt stosowne pełnomocnictwo o ile takie zostało na wcześniejszym etapie postępowania złożone, a w przypadku jego braku organ II instancji winien wezwać wnoszącego zażalenie do jego przedłożenia, traktując wskazany ewentualny jego brak jako brak formalny zażalenia.
W przypadku uzupełnienia braków zażalenia Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa winien także zweryfikować, czy P. F. był umocowany do złożenia wniosku z 28 stycznia 2019r. o wznowienie postępowania.