Uzasadnienie
Zarządzeniami z dnia 11 lipca 2016 r. wezwano stronę skarżącą (pełnomocnika strony skarżącej) do uiszczenia solidarnie wpisów od skarg na ww. decyzje SKO z dnia 7 kwietnia 2016 r. w kwotach odpowiednio: 200 zł, 500 zł, 500 zł, 500 zł i 200 zł wraz z pouczeniem, że wskazane kwoty należy uiścić w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzeń, pod rygorem odrzucenia skarg. W terminie wyznaczonym do uiszczenia wpisów skarżący wnieśli zażalenia na powyższe zarządzenia. Postanowieniami z dnia 10 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zażalenia te odrzucił wskazując, że skarżący pomimo wezwania nie uzupełnili braków zażaleń, tj. nie uzasadnili zażaleń – nie zakwestionowali podstaw określenia wysokości wpisu, nie wskazali też, że wpis został określony nieprawidłowo albo w oparciu o błędną podstawę prawną. Zażalenia na powyższe postanowienia zostały oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniami z dnia 8 czerwca 2017 r. (sygn. akt od II FZ 240/17 do II FZ 244/17). Do chwili obecnej wpisy od skarg nie zostały uiszczone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargi podlegają odrzuceniu.
Z treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a.") wynika, sąd nie podejmie żadnej czynności, na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Z przepisu tego wynika zatem, że warunkiem podjęcia przez sąd czynności na skutek wniesionego pisma, jest uiszczenie należnej od tego pisma opłaty. Skutek nieuiszczenia opłaty przez wnoszącego pismo został określony w art. 220 § 3 p.p.s.a. stanowiącym, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
W niniejszej sprawie po prawomocnym zakończeniu postępowania zażaleniowego na skarżących spoczywał obowiązek uiszczenia wpisu sądowego. Wpisy od skarg nie zostały jednak uiszczone. W związku z tym skargi nie mogą zostać merytorycznie rozpoznane.
Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na zasadzie art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.