Uzasadnienie
postanowienia z dnia 23 maja 2013 r.
"T" S.A. w W. w dniu 29 października 2009 r. (data wpływu do organu – 3 listopada 2009 r.) wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 września 2009 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z dnia 29 maja 2009 r. w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2007 r.
Postanowieniem z dnia 22 lutego 2010 r. (sygn. akt I SA/Kr 1709/09) postępowanie w sprawie zostało zawieszone na podstawie art. 125§1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", z uwagi na badanie przez Trybunał Konstytucyjny kwestii zgodności z Konstytucją aktu normatywnego, który stanowił podstawę do wydania zaskarżonego orzeczenia. W związku z ustaniem przyczyny zawieszenia sprawa została skierowana na rozprawę. Obecny na niej pełnomocnik strony skarżącej będący radcą prawnym, wniósł o niepodejmowanie zawieszonego postępowania i złożył do akt sprawy załącznik datowany na dzień 9 kwietnia 2013 r. Zawarł w nim wniosek o zawieszenie postępowania sądowego w sprawie na podstawie art. 56 p.p.s.a. albo na podstawie art. 125§1 pkt 1 p.p.s.a. Wskazał, że zawieszenie postępowania na podstawie art. 56 p.p.s.a. jest uzasadnione z uwagi na toczące się postępowanie sądowoadministracyjne w odniesieniu do ostatecznej decyzji SKO odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie.
Badając sprawę Sąd ustalił, że "T" S.A. w dniu 27 października 2009 r. (data wpływu do organu, która stanowi datę wszczęcia postępowania) złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji SKO z dnia 18 września 2009 r. Decyzją z dnia 18 października 2010 r. Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Decyzją z dnia 28 marca 2011 r., nr [...], SKO utrzymało w mocy decyzję z dnia 18 października 2010 r. i decyzja ta następnie stała się przedmiotem skargi do WSA w Krakowie. Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Kr 1060/11, Sąd oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 marca 2011 r. Wyrok ten jest nieprawomocny, gdyż Spółka wniosła od niego skargę kasacyjną. Akta sprawy wraz ze skargą kasacyjną zostały przekazane do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 15 maja 2012 r.
Sąd na rozprawie w dniu 23 maja 2013 r. podjął postępowanie sądowe i sprawa została zarejestrowana pod nową sygnaturą, tj. I SA/Kr 752/13.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:
Postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Zgodnie bowiem z art. 56 p.p.s.a., w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Stosownie do art. 124 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w takim wypadku zawieszenie postępowania sądowego jest obligatoryjne i następuje z urzędu.
Sąd podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 39/12 (LEX nr 1116199), że "regulacji z art. 56 p.p.s.a. nie można interpretować bez uwzględnienia innych powiązanych z nią przepisów, a zwłaszcza art. 128 p.p.s.a. Art. 56 p.p.s.a. zawiera przesłankę, której wystąpienie uzasadnia obligatoryjne zawieszenia postępowania z urzędu na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 p.p.s.a., natomiast nie przesądza bezpośrednio kwestii - kiedy należy to zawieszone postępowanie podjąć. W tym zakresie, przy braku szczególnych unormowań odnoszących się do przypadku zawieszenia postępowania na podstawie tego ostatniego przepisu p.p.s.a., miarodajna jest ogólna regulacja zawarta na wstępie art. 128 p.p.s.a., w świetle której, sąd postanowi podjąć postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia. Uregulowanie zawarte w art. 56 p.p.s.a. służyć ma zachowaniu pewności obrotu prawnego, poprzez zapobieżenie możliwości powstania sytuacji, gdy w dwóch toczących się równolegle postępowaniach sądowych, dotyczących tej samej decyzji, zapadną nie dające się ze sobą pogodzić rozstrzygnięcia. Wydana w toku postępowania administracyjnego decyzja ostateczna, stosowanie do art. 3 p.p.s.a., może podlegać kontroli sądowej, a od jej wyniku zależeć będzie, czy decyzja pozostanie w obrocie prawnym. Należy przy tym zwrócić uwagę na możliwość podjęcia przez sąd administracyjny rozstrzygnięcia w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a., a więc w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy. Z powyższych względów należy opowiedzieć się za stanowiskiem, że przy zawieszeniu postępowania na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 p.p.s.a., w przypadku gdy uruchomiona została kontrola sądowa wobec decyzji ostatecznej wydanej w ramach postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 56 p.p.s.a., ustanie przyczyny zawieszenia następuje po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego. Jeżeli zatem postępowanie takie jest w toku, nadal istnieją przesłanki do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 p.p.s.a.".
Jak to zostało już wcześniej wskazane, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 18 września 2009 r. nie zostało prawomocnie zakończone, znajduje się obecnie na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na zasadzie art. 56 p.p.s.a. w zw. z art. 124 §1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Postępowanie zostanie podjęte po prawomocnym zakończeniu postępowania toczącego się w przedmiocie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji.