Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 27 czerwca 2023r. znak: SKO. Pod./4140/598/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, działając na podstawie art. art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 5, art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. 2023r. poz. 70 dalej-u.p.o.l.), art. 1, art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a, art.4, art.6, art.6a ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz. U. 2020r. poz. 333, dalej-u.p.r.), art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. 2021 r. poz. 1990, ze zm.; dalej- u.p.g.k.), art. 21 §1 pkt 2, §5 oraz art. 233§1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.Dz. U. 2022r. poz. 2651 ze zm. dalej-O.p.), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Książ Wielki z dnia 27 stycznia 2023r. nr Fn.P.3123.550.2023 ustalającą M.T. (dalej: skarżący) wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2023 w łącznej kwocie 5.173,00 zł w tym z tytułu podatku rolnego w kwocie 2.240,00 zł oraz z tytułu podatku od nieruchomości w kwocie 2.933,00 zł.
Decyzję wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Decyzją z dnia 27 stycznia 2023r. nr Fn.P.3123.550.2023 Wójt Gminy Książ Wielki ustalił skarżącemu wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2023 w łącznej kwocie 5.173,00 zł w tym z tytułu podatku rolnego w kwocie 2.240,00 zł oraz z tytułu podatku od nieruchomości w kwocie 2.933,00 zł.
Organ wskazał, że wysokość podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości ustalił na podstawie złożonej przez skarżącego informacji, ewidencji gruntów i budynków, stosując stawki określone w aktualnie obowiązujących przepisach podatkowych.
W odwołaniu wniesionym od ww. decyzji skarżący zarzucił, że z decyzji nie wynika jednoznacznie, jaki jest przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości oraz jaka jest jego podstawa. Organ wskazał, że grunty pod drogami mają mieć powierzchnię 4808 m2, lecz nie wskazał które są to konkretnie nieruchomości. Skarżący stwierdził, że może się co najwyżej domyślać, iż podana kwota podatku od nieruchomości dotyczy działek gruntu nr [...] i [...], na które wskazywał w swych pismach, a które organ zaliczył do dróg. Z uzasadnienia decyzji nie wynika jednak, które konkretnie nieruchomości organ traktuje jako drogi polegające podatkowi od nieruchomości. Organ ograniczył się bowiem do wskazania, że naliczenie podatku nastąpiło w oparciu o przedłożoną przez skarżącego informację i ewidencję gruntów. Organ nie wskazał natomiast, które grunty i na jakiej podstawie zostały zakwalifikowane do poszczególnych kategorii opodatkowania.
Skarżący wyjaśnił, że nie kwestionuje, co do zasady naliczenia podatku rolnego w zaskarżonej decyzji. Zarzuca natomiast niezgodność z prawem naliczenia podatku od nieruchomości od gruntu o pow. 4808 m2, zaliczenia go do gruntów pozostałych i naliczenia od niego podatku od nieruchomości.
Skarżący wyjaśnił, że działki gruntu nr [...] i [...] są własnością Skarbu Państwa w dzierżawie skarżącego. Zatem nawet przyjęcie, że na tych działkach przebiega droga, powinno prowadzić do wniosku, że jest to droga wewnętrzna wchodząca w skład gospodarstwa rolnego i jako taka nie może być kwalifikowana jako droga (dr) w świetle rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. A zatem obecna kwalifikacja tych gruntów jest błędna.
Skarżący wskazał także, że w roku 2016 lub 2017 złożył do Starosty Miechowskiego wniosek o przekwalifikowanie w ewidencji gruntów powołanych wyżej działek nr [...] z "dróg" (symbol dr) na "grunty pod stawami: (symbol Wsr). Powyższy wniosek nie został do dziś rozpoznany, mimo, że do sprawy włączył się właściciel gruntu tj. Skarb Państwa - Agencja Nieruchomości Rolnych.
Co więcej, Skarb Państwa - Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa Oddział Terenowy w Krakowie zwrócił się do Starosty Miechowskiego z wnioskiem z dnia 26 stycznia 2021 r. o przeprowadzenie weryfikacji danych ewidencyjnych w zakresie działek gruntu nr [...] położonych w Książu Wielkim w celu wyeliminowania błędnych danych. Z treści wniosku wynika, że powołane działki winny być zakwalifikowane jako grunty pod stawami.
W związku z powyższym skarżący uważa, że prowadzone postępowanie powinno zostać zawieszone, bowiem zachodzi prawdopodobieństwo graniczące z pewnością, że dojdzie do modyfikacji zapisów w ewidencji gruntów.
Skarżący podniósł ponadto, że zapłata podatku stanowi obecnie dla niego istotną dolegliwość, a to wobec istotnego zmniejszenia jego przychodów (podobnie jak w innych gałęziach rolnictwa) związanych z epidemią Covid-19.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Wójtowi Gminy Książ Wielki do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia, ewentualnie uchylenie decyzji i jej zmianę poprzez orzeczenie, że całość gruntów objętych podatkiem od nieruchomości stanowi grunt pod stawami (Wsr).
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie uznało wniesione odwołanie za nieuzasadnione i opisaną na wstępie decyzją z dnia 27 czerwca 2023r. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.
Na wstępie Kolegium wyjaśniło, że sprawa ustalenia skarżącemu wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego dla ww. nieruchomości była już kilka razy przedmiotem rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie.
Decyzją z dnia 30 września 2016r. sygn. akt SKO.Pod/4140/582/2016 Kolegium uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Decyzja ta była przedmiotem weryfikacji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który wyrokiem sygn. akt I SA/Kr 1420/16 oddalił skargę na ww. decyzję. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez skarżącego.
W dniu 15 lipca 2020r. SKO.Pod/4140/582/2020 Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie uchyliło decyzję organu I instancji nr Fn.P.3123.4.2020 zapadłą w dniu 11 maja 2020r.
W odniesieniu do gruntu sklasyfikowanego w ewidencji gruntów i budynków jako "dr" (działki nr [...]) z uwagi na podnoszoną przez skarżącego okoliczność złożenia do Starostwa Powiatowego w Miechowie wniosku o zmianę klasyfikacji wyżej wskazanych działek z oznaczenia drogi (dr) na grunty pod wodami powierzchniowymi (oznaczone symbolem Wp), w ocenie Kolegium zachodziła konieczność przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego dotyczącego sposobu zakończenia postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącego z dnia 4 lutego 2016r. w sprawie zmiany danych w ewidencji gruntów. Kwestionowanie bowiem danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków odbywa się w postępowaniu odrębnym od postępowania podatkowego. Obecnie ta kwestia została już rozstrzygnięta. Do Urzędu Gminy w Książu Wielkim wpłynęło zawiadomienie ze Starostwa Powiatowego w Miechowie nr [...] z dnia 8 lutego 2017r. na podstawie którego określono klasy dzierżawionych przez skarżącego gruntów.
W świetle powyższego zawiadomienia wskazane działki zakwalifikowane są jako drogi. Również sam skarżący składając informację w sprawie podatku, która wpłynęła do organu w dniu 7 lutego 2020r. podał, że grunt o powierzchni 4808 m2 to droga użyteczności publicznej.
Niezrozumiałym jest zatem dla Kolegium, że obecnie skarżący przytacza w swym odwołaniu argumentację z 2021 r. i Kolegium stwierdziło, że obecnie złożone odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.
Opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza (art. 1 u.p.r.). Za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej (art. 2 ust. 1 u.p.r.). Zakres przedmiotowy podatku od nieruchomości określa natomiast art. 2 u.p.o.l. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty (ust. 1 pkt 1). Podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości dla gruntów stanowi powierzchnia. Od podatku od nieruchomości zwalnia się (m.in.) grunty stanowiące nieużytki (art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l.).
Stawki podatku od nieruchomości określa w drodze uchwały rada gminy, przy czym górne granice stawek zostały zastrzeżone w art. 5 ust. 1 u.p.o.l. Ogłoszone w uchwale rady gminy stawki podatku od nieruchomości obowiązują powszechnie na danym obszarze gminy. Z kolei podstawą opodatkowania podatkiem rolnym dla gruntów tworzących gospodarstwo rolne jest liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.r.). W art. 4 ust. 5 u.p.r. ustalono przeliczniki powierzchni użytków rolnych w zależności od okręgu podatkowego i klasy gruntu. Podatek rolny za rok podatkowy wynosi od 1 ha gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.r., równowartość pieniężną 2,5 q żyta - obliczoną według średniej ceny skupu żyta za 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy (art. 6 ust. 1 pkt 1 u.p.r.).
Średnią cenę skupu żyta, o której mowa w art. 6 ust. 1 u.p.r., ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", w terminie do dnia 20 października roku poprzedzającego rok podatkowy (art. 6 ust. 2 u.p.r.). Dla właściwego ustalenia podstawy opodatkowania ustawodawca w art. 6a ust. 5 u.p.r. i art. 6 ust. 6 u.p.o.l. nałożył na podatników podatku rolnego i podatku od nieruchomości obowiązek złożenia właściwemu organowi podatkowemu informacji o gruntach oraz nieruchomościach i obiektach, sporządzonych na odpowiednich formularzach, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie obowiązku podatkowego oraz informowania tego organu o zaistniałych zmianach mających wpływ na wymiar poszczególnych podatków.
Kwestie związane z powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości reguluje art. 6 u.p.o.l. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Analogiczne uregulowanie zawiera ustawa o podatku rolnym (art. 6a ust. 1 u.p.r.). Stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik (art. 133 § 1 O.p.). Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne (między innymi) będące posiadaczami nieruchomości (art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l.). Status podatnika podatku rolnego ma natomiast między innymi) posiadacz użytków rolnych (art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.r.).
W myśl art. 21 ust. 1 u.p.g.k. podstawą wymiaru podatków są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Informacje ujęte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 § 1 O.p.
Z zawiadomienia ze Starostwa Powiatowego w Miechowie nr [...] z dnia 8 lutego 2017r. wynika, że działki nr [...], to drogi i jako takie zostały prawidłowo opodatkowane.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił:
- 1. Naruszenie art. 122 O.p. poprzez niewyjaśnienie i pominięcie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a to faktu, że nieruchomość tworzona przez działki gruntu nr [...] o łącznej powierzchni 4808 m2, została zajęta pod drogę publiczną, zgodnie z uchwałą Rady Gminy w Książu Wielkim z dnia 22 grudnia 2014r. nr [...],
- 2. Naruszenie prawa materialnego, a to:
art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. poprzez objęcie podatkiem od nieruchomości działek gruntu nr [...] stanowiących drogę publiczną i objętych pasem drogowym drogi publicznej, art. 3 ust. pkt 4 u.p.o.l. w związku z art. 1, art. 2, art. 22 i art. 40 ustawy o drogach publicznych oraz w związku z art. 336 k.c. poprzez uznanie skarżącego za podatnika podatku od nieruchomości w zakresie działek gruntu nr [...], w sytuacji gdy nie mógł być ich posiadaczem, a to wobec zajęcia tych nieruchomości pod drogi publiczne, co uniemożliwia uzyskanie statusu posiadacza, pkt 7 i 19 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez przyjęcie, że działki gruntu nr [...] stanowią drogi, podczas gdy powinny być klasyfikowane jako grunty pod stawami.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Ponadto skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentu, tj. a) uchwały Rady Gminy w Książu Wielkim z dnia 22 grudnia 2014r. nr [...] r. na okoliczność treści, że działki gruntu nr [...] zostały zaliczone do dróg publicznych; b) pisma skierowanego przez skarżącego do Rzecznika Praw Obywatelskich z załącznikami, na okoliczność złożenia wniosku zmierzającego do podważenia opisanej w pkt a uchwały, oraz do zmiany kwalifikacji powołanych tam działek gruntu na grunty pod stawami.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że podana kwota podatku od nieruchomości dotyczy działek gruntu, które zostały zaliczone w ewidencji gruntów i budynków do dróg, zaś zgodnie z powołaną wyżej uchwałą Rady Gminy w Książu Wielkim opisane działki stały się częścią drogi publicznej - drogi gminnej. W tym stanie rzeczy skarżący utracił ich posiadanie i nie może z nich korzystać z wyłączeniem innych osób. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych. Nałożenie więc na skarżącego podatku od nieruchomości dotyczącego ww. działek narusza powołany art. 2 u.p.o.l. Powyższego nie zmienia fakt obowiązywania umowy dzierżawy zawartej przez skarżącego ze Skarbem Państwa. Istnienie tej umowy nie wpływa na brak przymiotów posiadacza, wynikający wprost z przepisów prawa (posiadanie jest stanem faktycznym).
W dalszej części skargi skarżący podniósł, że powołane działki stanowią de facto groblę, czyli są (używając języka rozporządzenia) powierzchnią ogroblowaną. W naturalny sposób przylegają do stawów rybnych i są wykorzystywane do celów gospodarki rybackiej. Nie może ulegać wątpliwości, że stanowią one co najmniej tereny przyległe do stawów i z tymi stawami związane (stanowią granicę terenu zalanego wodą). W tej sytuacji powierzchnia działek nr [...] została bezzasadnie potraktowana jako "grunty pozostałe", zamiast jako "grunty pod stawami stojącymi lub płynącymi".
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do art. 3§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023r., poz. 1634, ze zm.; dalej- p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.
Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.
Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145§1 pkt. 2 p.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w §1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie (art. 145§3 p.p.s.a.)
W rozpoznawanej sprawie oceniając pod tym kątem zaskarżoną przez Skarżącą decyzję organu odwoławczego, Sąd dopatrzył się uchybień, a tym samym znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, skarga zasługiwała zatem na uwzględnienie.
Wobec sformułowania przez skarżącego zarzutu naruszenia przepisu postępowania (art. 120 O.p.), zaznaczenia wymaga, że sądowa kontrola zaskarżonej decyzji musi w pierwszej kolejności dotyczyć tych ewentualnych naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na prawidłowe ustalenie podstawy faktycznej rozstrzygnięć organów podatkowych. Jak trafnie wskazano w orzecznictwie, rozważania w przedmiocie zastosowania określonego przepisu prawa materialnego mają uzasadnienie dopiero na tym etapie stosowania prawa, na którym nie ma już żadnych wątpliwości, co do stanu faktycznego. Dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez organ w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany w sprawie przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 2 lutego 2018r, sygn. akt I FSK 579/16; wszystkie wyroki powołane w niniejszym orzeczeniu dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Podkreślić ponadto należy, że postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych ma na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w kontekście określonej normy materialnego prawa podatkowego. Postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych nie jest celem w samym sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy materialnego prawa podatkowego (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 2 września 2014r., sygn. akt I SA/Bd 682/14).
Dokonując oceny wskazanych zarzutów kwalifikowanych jako naruszenia przepisów postępowania, Sąd miał na uwadze wyrażony w piśmiennictwie pogląd, według którego, chodzi tu o pewne wady stosowania przez organy regulacji proceduralnych, które mogą polegać na:
niedopełnieniu przez organy obowiązków wynikających z tych regulacji, uniemożliwieniu stronie skorzystania z zawartych w tych regulacjach uprawnień, błędnej wykładni poszczególnych przepisów regulacji proceduralnej stosowanej przez organ (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, Wyd. C.H. Beck W-wa 2011, s. 529).
Wszystkie wymienione wyżej postaci naruszeń, muszą mieć jednak wspólną cechę istotności, co oznacza, że gdyby organ nie naruszył prawa, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Tylko bowiem takie naruszenia przepisów mogłyby uzasadniać zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji środka przewidzianego w art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzje lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania podnieść także należy, że punktem wyjścia dla analizy reguł postępowania podatkowego jest zasada wyrażona w art. 120 O.p. zgodnie z którą, organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, stanowiąca konkretyzację normy konstytucyjnej zawartej w art. 7 Konstytucji RP.
Interpolując powyższe na grunt sprawy poddanej osądowi, przypomnieć należy, że istota kontrowersji w sprawie dotyczy opodatkowania działek nr [...], co do których zdaniem Skarżącego nie powinien powstać obowiązek podatkowy z uwagi na fakt, że są to drogi publiczne.
Analizując tę kwestię, w pierwszej kolejności należy skonstatować, że organ podatkowy, w przedmiotowej sprawie powinien prawidłowo ustalić przedmiot opodatkowania, uwzględniając okoliczność, że Skarżący dzierżawi grunty od Skarbu Państwa, prowadząc gospodarstwo rybackie. Niezbędnym zatem jest sięgnięcie do umowy dzierżawy zawartej pomiędzy stronami tak by jednoznacznie określić przedmiot opodatkowania.
W przedmiotowej sprawie, organy tego nie uczyniły, co było wadliwe. Godzi się przypomnieć, że uchwałą Rady Gminy w Książu Wielkim z dnia 22 grudnia 2014r. sporne działki zostały zakwalifikowane do kategorii dróg gminnych. Oznacza, to, że należało w pierwszej kolejności zweryfikować treść umowy dzierżawy by prawidłowo określić nieruchomości (działki), które mają podlegać opodatkowaniu.
Nie można też pomijać i tego argumentu (który nota bene podnosi Skarżący), że Skarb Państwa-Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa Oddział Terenowy w Krakowie wystosował wniosek z dnia 26 stycznia 2021 r. w przedmiocie weryfikacji danych ewidencyjnych działek [...].
Kwestia ta jest istotna i jak zasadnie podnosił Skarżący w odwołaniu, może ona mieć wpływ na rozstrzygnięcie w zakresie kwalifikacji spornych działek.
Wiadomym jest organowi podatkowemu, że w sprawie Skarżącego już od lat toczą się różne postępowania wobec czego, celem uporządkowania sprawy należałoby zapoznać się z tymi materiałami gdyż ich treść a w szczególności treść zapadłych rozstrzygnięć może mieć decydujące znaczenie w tej sprawie.
Materiał dowodowy zebrany w sprawie (w kontekście akt administracyjnych przedstawionych Sądowi ze skargą) nie pozwala na zweryfikowanie przedmiotu opodatkowania w kontekście braku umowy dzierżawy oraz braku dokumentów z innych postępowań prowadzonych w sprawie, które odnoszą się do kwestii spornych działek i które mogą mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie.
Wyjaśnienia wymaga także kwestia tego, że sporne działki są oznaczone symbolem,,dr" drogi.
Zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle - z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Definiując pojęcie drogi publicznej zawarte w ustawie podatkowej należy się odwołać do regulacji dotyczących dróg publicznych. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 21 marca 2005r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2023r. poz. 645 ze zm.) drogami publicznymi są drogi zaliczone na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Drogi publiczne, z uwagi na ich funkcje dzielą się na drogi krajowe, wojewódzkie, powiatowe i gminne (art. 2 ust. 1 ustawy o drogach publicznych).
Drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa, zaś drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy (art. 2a ustawy o drogach publicznych). Do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym, niezaliczone do innych kategorii dróg, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych (art. 7 ust. 1 ustawy o drogach publicznych). Zaliczenie drogi do dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu (art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych).
W przedmiotowej sprawie sporne działki kwalifikowane są jako drogi gminne wobec czego należało dokonać analizy czy na Skarżącym istotnie ciąży zobowiązanie podatkowe odnośnie tych działek.
Ponownie rozpoznając sprawę (art. 153 p.p.s.a.) organy powinny zgromadzić materiał dowodowy sięgając w miarę potrzeby do dokumentów z postępowań, których przedmiotem były sporne działki.
Sąd oddalił zgłoszone przez Skarżącego wnioski dowodowe. Obszerność zgłoszonych dokumentów (blisko 600 stron, trzy tomy akt sądowych) wskazuje na konieczność przeprowadzenia przez organy administracji wszechstronnego postępowania dowodowego z wykorzystaniem wielu materiałów z innych postępowań administracyjnych, których w tym zakresie Sąd nie może zastępować.
W ocenie Sądu, wady postępowania podatkowego dyskwalifikują legalność zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.
O kosztach, na podstawie art. 200, art. 205§2 w zw z art. 209 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w pkt II sentencji wyroku. Na kwotę 1.918,00 zł zasądzonych kosztów składa się wpis od skargi w kwocie 118,00 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie 1.800,00 zł wynikającej z postanowień § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018r., poz. 265).
- - ---------------------- 11 ll