Uzasadnienie
UZASADNIENIE.
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z 17 maja 2018r. znak: [...] J. W. zarzucił organowi m/in. naruszenie art.208 § 1 Ordynacji podatkowej przez błędne uznanie, że w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego; wskazał w szczególności, iż zawiadomienie o wszczęciu dochodzenia o przestępstwo skarbowe nie zostało doręczone ustanowionemu w sprawie jego pełnomocnikowi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r., poz. 1302, powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowo-administracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie należy dokonać szerszej wykładni przytoczonego przepisu, wychodzącej poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania. Dotyczyć ona bowiem powinna także przypadku, gdy zawieszenie postępowania następuje z uwagi na wystąpienie z pytaniem prawnym do poszerzonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, które miało za przedmiot taki sam stan faktyczny i prawny. Ten kierunek wykładni celowościowej odpowiada istocie sądownictwa administracyjnego, w którym jednolitość orzecznictwa ma dużo większe znaczenie niż w sądownictwie powszechnym. Zadaniem sądu administracyjnego jest bowiem kontrola zgodności z prawem działalności administracji publicznej, wobec czego zjawiskiem wysoce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji są odmienne stanowiska sądów administracyjnych, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym. W związku z tym wskazana podstawa zawieszenia postępowania sądowo-administracyjnego powinna być oceniana pod względem celowości, jak również ekonomiki procesowej.
Opisana sytuacja występuje w niniejszej sprawie, albowiem na bazie wykładni art. 70c Ordynacji podatkowej w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego ujawniły się odmienne stanowiska w kwestii skuteczności doręczenia zawiadomienia, o którym mowa w tym przepisie bezpośrednio podatnikowi w sytuacji, gdy w jego imieniu działał w postępowaniu podatkowym pełnomocnik.
Wskazać należy, iż postanowieniem z dnia 30 października 2018r., sygn. akt I FSK 1960/16, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił na podstawie art. 187 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.) przedstawić do rozpoznania składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego następujące zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: 1. Czy dla skuteczności zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa") zawiadomienie, o którym mowa w tym przepisie należy doręczyć bezpośrednio podatnikowi czy jego pełnomocnikowi, który został ustanowiony w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym, nawet jeżeli zawiadomienia tego dokonuje organ podatkowy, przed którym nie toczy się żadne postępowanie z udziałem pełnomocnika strony? 2. Czy uchybienie w realizacji powyższego obowiązku winno być badane przez pryzmat jego wpływu na wynik sprawy czy jako brak ziszczenia się materialnoprawnego skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej?
Jedną z zasadniczych kwestii wymagających przesądzenia w niniejszej sprawie jest właśnie ocena, czy doręczenie zawiadomienia z art. 70c Ordynacji podatkowej bezpośrednio skarżącemu, a nie ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi wywołało skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej.
W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie wydane orzeczenie w składzie siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego pozwoli wyjaśnić pojawiające się na omawianym gruncie poważne wątpliwości prawne, a tym samym będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji postanowienia.