Wyrok WSA w Krakowie z 3 czerwca 2005 r., I SA/Kr 8/03

Sąd

Sygn. akt I SA/Kr 8/03 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 czerwca 2005r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 3 czerwca 2005r.

Sprawa

sprawy ze skargi E.. S.A. w K., na decyzję Izby Skarbowej, z dnia 29 listopada 2002r. Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 2000r., I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 2.938,00 zł (dwa tysiące dziewięćset trzydzieści osiem złotych).

Skład

Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędziowie: NSA Grażyna Jarmasz, WSA Ewa Rojek (spr)
Dominika Janik protokolant

Uzasadnienie

ISA/Kr 8/03

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2002r. [...]Izba Skarbowa uchyliła w całości i przekazała do ponownego rozpoznania decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] lipca 2002r.nr.[...] w sprawie określenia dla SA "E." w K.

• określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 2000r. w kwocie 348.016 zł
• określenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 200r. w kwocie 410.103,70 zł
• określenia wysokości odsetek za zwłokę od w/wym. zaległości podatkowej za sierpień 2000r. liczonych na dzień wydania przedmiotowej decyzji w kwocie 163.322,60zł
• ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku VAT za miesiąc sierpień 2000r. w kwocie 114.382 zł

Izba ustaliła, że w toku prowadzonych w SA "E." czynności kontrolnych stwierdzono, że Spółka w rozliczeniu za miesiąc sierpień 2000r. nie uwzględniła podatku należnego w kwocie 381.278 zł dotyczącego usługi budowlano-montażowej w odniesieniu do której obowiązek podatkowy powstał w sierpniu 2000r.Spółka mylnie ujęła go w rozliczeniu za miesiąc następny tj. wrzesień 2000r. Okoliczności te nie są sporne. W związku z ustaleniami Inspektor Kontroli Skarbowej wydał decyzję w dniu[...].VIII.2001r. w której określił zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za sierpień 2000r. w kwocie 348.016 zł, zaległość podatkową w kwocie 381.278 zł, odsetki za zwłokę w wysokości 136.011,80 zł oraz dodatkowe zobowiązanie podatkowe 114.382 zł. W toku postępowania Izba Skarbowa stwierdziła, że decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa i z tego względu uchyliła ją a sprawę przekazała do ponownego rozpoznania.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy wydano decyzje opisane na wstępie. Zdaniem Izby decyzja organu l instancji rażąco naruszyła prawo albowiem za zaległość podatkową nie uznano oprocentowania związanego z nadpłatą odpowiadającą kwocie wpłaconej a następnie zwróconej na poczet ustalonego dodatkowego zobowiązania podatkowego tj. kwoty 26.163,70 zł. Rażące naruszenie prawa stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji określoną w art.247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Ponieważ o nieważności można orzekać w odniesieniu do decyzji ostatecznych to na podstawie art.233 § 1 pkt 2b Ordynacji podatkowej należało decyzję uchylić ze wskazaniem rozpoznania sprawy na nowo.

W złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze E. SA w K.wniosła stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji bądź o jej uchylenie. Spółka podniosła naruszenie przepisów prawa art.233 § 1 pkt 2b Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji uchylającej w braku przesłanek do jej wydania. Nadto naruszenie art.247 § 1 pkt 3 Ordynacji poprzez uznanie,że nastąpiło rażące naruszenie prawa i art.125 § 1 Ordynacji poprzez bezpodstawne przedłużenie postępowania. Spółka powołała się też na naruszenie prawa materialnego to jest art.51 § 1 oraz art.52 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej i art.27 ust.5 ustawy VAT poprzez błędne przyjęcie, że za zaległość podatkową uznaje się odsetki od kwoty dodatkowego zobowiązania podatkowego. Nadto wskazano naruszenie art.234 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji na niekorzyść podatnika. W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że w sprawie nie wystąpiło rażące naruszenie prawa albowiem o takim można mówić gdy decyzja stanowi zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub części. Zdaniem skarżącego decyzja organu l-szej instancji prawidłowo zastosowała i zinterpretowała art.52 § 1 pkt 4 Ordynacji albowiem kwoty zwrócone podatnikowi odsetek od nadpłaty(stanowiącej odsetki od zwróconego wskutek uchylenia decyzji zobowiązania dodatkowego) są także kwotami zwróconymi należnie i nie spełniają przesłanek uznania ich za zaległość podatkową w rozumieniu art.51 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art.52 § 1 pkt 4 podatkowej.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

Uchylając do ponownego rozpoznania decyzję organu l instancji Izba Skarbowa powołała się na art.233 § 1 pkt 2b obowiązującej w dacie wydania decyzji Ordynacji podatkowej. Zdaniem Izby decyzja pierwszoinstancyjna wydana została z rażącym naruszeniem prawa art.247 § 1 pkt 3. poprzez naruszenie art.52 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art.72 § 1 pkt 1 Ordynacji. Kryterium rażącego naruszenia prawa jest nieostre dlatego każdy taki wypadek należy badać indywidualnie. Ogól na wskazówką może być teza, że rażące naruszenie prawa następuje wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa a charakter tego naruszenia nie jest do zaakceptowania w praworządnym państwie. W żadnym wypadku za rażące naruszenie prawa nie może być uznane orzeczenie,które wydane zostało w wyniku zastosowania wadliwej interpretacji przepisu. Urząd Skarbowy prawidłowo zastosował art.52 § 1 pkt 4 Ordynacji albowiem nie można uznać za nienależną nadpłatę w której zwrócono odsetki od dodatkowego zobowiązania podatkowego. Uchylenie decyzji w przedmiocie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego powstającego po wydaniu i doręczeniu stosownej decyzji spowodowało, że należnie zwrócono Spółce tak kwotę samego zobowiązania podatkowego (co jest niesporne) jak i należne odsetki.

Skoro zatem nie ma rażącego naruszenia prawa Izba Skarbowa winna rozpoznać sprawę merytorycznie i wydać stosowne rozstrzygnięcie bądź to utrzymujące zaskarżoną decyzję w mocy bądź też stosownie ją zreformować.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art.145 § 1 pkt. 1c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznając sprawę oparto się na art.97 § 1 ustawy z dnia 30.VIII.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) stanowiącym, że sprawy,w których skargi wniesione zostały do NSA przed dniem 1.l.2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.