Uzasadnienie
L. G. wnioskiem z dnia [...]09.2002 r. zwróciła się do Pierwszego Urzędu Skarbowego o zaniechanie poboru zaliczki na podatek dochodowy Pit-5. Wniosek ten został uzupełniony przez Pełnomocnika Podatniczki - Z. P. pismami z dnia [...].10.2002 r. i [...].11.2002 r., w których Pełnomocnik wnosił o ograniczenie wysokości zaliczki na podatek Pit-5 począwszy od m-ca maja do końca roku podatkowego 2002. Pełnomocnik argumentował, że L. G. "osiągnęła w 2002 r. dochody ze sprzedaży remanentu na dzień [...].12.2001 r., będące w rzeczywistości przychodami, gdyż obowiązujący wzór ewidencji w księgach przychodów i rozchodów nie pozwala na ujęcie w kosztach wartości remanentu początkowego". W tej sytuacji wykazany w deklaracjach Pit-5 dochód jest niewspółmiernie wysoki w stosunku do faktycznie osiągniętego za okres styczeń-sierpień 2002 r. Wniosek Podatniczki, pełnomocnik uzasadnia faktem, iż sporządzony przez Podatniczkę we własnym zakresie remanent towarów na dzień [...]09.2002 r. wyniósł 407.041,00 zł, podczas gdy remanent na dzień [...]01.2002 r. wyniósł 602.907,62 zł. Różnica remanentowa stanowiąca koszt uzyskania przychodów w 2002 r. wyniosła na dzień [...]09.2002 r. kwotę 195.866,62 zł. Pełnomocnik stwierdza ponadto, iż w m-cach październik-grudzień 2002 r. Podatniczka spodziewa się przychodu z remanentu do wartości 200.000,00 zł, zamierza rozliczyć się wspólnie z małżonkiem zeznaniem Pit-36 i nie będzie korzystać z ulg podatkowych.
W wyniku rozpatrzenia powyższego wniosku Pierwszy Urząd Skarbowy decyzją znak: [...] z dnia [...].11.2002r. po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego oraz zgromadzeniu stosownego materiału dowodowego odmówił L. G. ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od dochodów uzyskanych z prowadzonej działalności gospodarczej za m-ce od maja do grudnia 2002 r.
W uzasadnieniu decyzji Urząd Skarbowy wyjaśnił, że argumenty Podatniczki i Pełnomocnika są niewystarczające do wydania decyzji ograniczającej zaliczki na podatek dochodowy od miesiąca maja do grudnia 2002 r.
Ponadto wyjaśniono, iż część zaliczek za wnioskowany okres w wyniku ich niezapłacenia stała się zaległością podatkową, którą na wniosek podatnika można rozłożyć na raty.
Od w/w decyzji Pełnomocnik wniósł odwołanie pismem z dnia [...].12.2002 r., w którym zwraca się o 1)uchylenie decyzji w całości,
- 2) wstrzymanie wykonania decyzji do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia odwołania
- 3) ograniczenie poboru zaliczek na podatek Pit-5 w roku 2002 do kwoty dotychczas wpłaconej tj. 95.096,40 zł.
Ponadto Pan Z. Porębski zarzuca naruszenie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa w kwestii pominięcia pełnomocnika w postępowaniu podatkowym (art. 145 § 1) oraz naruszenie przepisów o powinności działania organu podatkowego w sposób budzący zaufanie obywatela do organów podatkowych (art. 121 § 1). Pełnomocnik ponownie podnosi, że Podatniczka w przekonywający sposób uprawdopodobniła, iż wykazane należne zaliczki na podatek Pit-5 za okres od maja do końca 2002 r. są niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego od przewidywanego i rzeczywistego dochodu w roku podatkowym.
W wyniku rozpatrzenia odwołania Izba Skarbowa decyzja z dnia [...].03.2003 r. nr [...] utrzymała w mocy decyzje organu pierwszej instancji w pełni podzielając zawarte tan argumenty.
Izba Skarbowa wyjaśniła w stosunku do zaległości podatkowej przepisy ustawy Ordynacja podatkowa nie przewidują zastosowania ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy.
Także argumenty o zawyżeniu wykazanego dochodu w stosunku do faktycznie osiągniętego ze względu na niemożność ujęcia w kosztach wartości remanentu początkowego według organu podatkowego drugiej instancji, nie są wy starczające do przychylenia się do wniosku Podatniczki.
Podniesiono bowiem, iż Podatniczka wiedząc o bardzo wysokim remanencie początkowym i brakiem możliwości rozliczenia go w comiesięcznych deklaracjach, nie skorzystała z możliwości jakie daje przepis art. 44 ust. 2 wymienionej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. nie sporządzała comiesięcznych spisów z natury i nie ustalała faktycznego dochodu za dany miesiąc.
Zdaniem Izby bezpodstawny jest także zarzut w przedmiocie nie doręczenia zaskarżonej decyzji Urzędu Skarbowego, albowiem jak wynika z treści odwołania pełnomocnik powołuje się na datę wydania tej decyzji i jej oznaczenie. Jest zatem oczywiste, ze musiał się zaznajomić z jej treścią. Na marginesie tut. Izba Skarbowa zauważa, że z adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tej decyzji wynika, że w dniu 29.11.2002 r. wspólnik Pełnomocnika - L. K.odmówiła przyjęcia korespondencji, gdyż nie była upoważniona do jej odbioru. Zresztą Urząd Skarbowy po zaznajomieniu się z treścią zarzutu powtórnie wysłał decyzję Pełnomocnikowi, co wynika z zawartego w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru.
Pismem z dnia [...]kwietnia 2003 r. pełnomocnik skarżącej złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie decyzji Izby Skarbowej i poprzedzającej ją decyzji Pierwszego Urzędu Skarbowego.
Pełnomocnik wywodzi bowiem, iż Podatniczka w toku postępowania podatkowego wystarczająco uprawdopodobniła, iż zasadne było ograniczenie poboru zaliczek od faktycznie uzyskanego dochodu za rok 2002 co potwierdza zeznanie podatkowe sporządzone po zakończeniu roku podatkowego wykazując nadpłatę w podatku PIT z działalności gospodarczej skarżącej co najmniej o kwotę 47.000,00 zł.
Ponadto skarżący zarzuca istotne nieścisłości zawarte w uzasadnieniu Izby Skarbowej. Podnosi mianowicie, iż zaliczka za miesiąc sierpień stała się zaległością podatkową dopiero w dniu [...] września a nie jak uważa Izba Skarbowa w dniu złożenia wniosku czyli [...] września.
Zdaniem pełnomocnika Izba Skarbowa obligowana przepisami art. 229 ustawy Ordynacja podatkowa jako nie związana ustaleniami organu pierwszej instancji winna była przeprowadzić postępowanie dowodowe czego nie uczyniła.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w całości podtrzymała swoje stanowisko wnosząc o oddalenie skargi.
Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, jednak wobec wejścia w życie z dniem l stycznia 2004r. ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 12697 oraz ustawy 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz.1270,/ w związku z art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ została ona rozpatrzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zgodnie z tymi przepisami.
Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stwierdzić należy, iż wbrew zarzutom skargi decyzja ta nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie.
Zgodnie z przepisem art. 44 ust. 5 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 z późn. zm.) jeżeli podatnik, o którym mowa w ust. 1 pkt l i 5, uprawdopodobni, że zaliczki obliczone według zasad określonych w poprzedzających byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do należnego od przewidywanego na dany rok dochodu, urząd skarbowy na wniosek podatnika może odpowiednio ograniczyć wysokość tych zaliczek. Treść wyżej wymienionego przepisu wskazuje, że są to wyjątkowe uregulowania, w których ustawodawca pozostawił uznaniu, swobodnej ocenie organu podatkowemu - przy rozstrzyganiu spraw na podstawie tych przepisów -istnienie bądź nie istnienie w konkretnej sprawie szczególnych okoliczności, uzasadniających zastosowanie ograniczenie poboru wysokości zaliczek..
W związku z tym ustalenie przez organ podatkowy, że istnieją przyczyny, które uzasadniałyby ewentualne ograniczenie poboru wysokości zaliczek stanowi konieczną przesłankę do rozważenia możliwości ograniczenie poboru wysokości zaliczek, ale samo przez się nie zobowiązuje organu podatkowego do wydania decyzji ograniczającej pobór zaliczek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując analizy akt sprawy stwierdził, iż zasadność ograniczenie poboru wysokości zaliczek była rozważana przez organy podatkowe, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, w świetle wszystkich okoliczności oraz argumentów podnoszonych przez podatnika we wniosku.
Skoro zatem organ podatkowy należycie wyjaśnił sytuację skarżącej, dokonał jej wnikliwej analizy i należycie stanowisko swoje uzasadnił, brak jest podstaw do stwierdzenia, iż przekroczone zostały przysługujące organom granice uznania i nie stwierdzono naruszenia przepisów o postępowaniu, które miałyby wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy powiedzieć, iż brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi, w związku z czym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).