Postanowienie WSA w Krakowie z 27 czerwca 2013 r., I SA/Kr 809/13

Rozpoznanie

w dniu 27 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.S. o zwolnienie od kosztów sądowych

Sprawa

w sprawie ze skargi W.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 26 marca 2013 r. Nr: [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a zwolnić skarżącego od kosztów sądowych

Sentencja

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka

Uzasadnienie

W odpowiedzi na wezwanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 26 marca 2013 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług, skarżący W.S. złożył wniosek o zwolnienie go od kosztów sądowych.

Z oświadczenia zawartego w formularzu "PPF" wynika, iż skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z synem M. ur. 1995 r. Ich miesięczny dochód wynosi 953,10 zł i stanowi go zasiłek skarżącego z PUP. W.S. nie posiada żadnego majątku nieruchomego, nie dysponuje oszczędnościami, ani przedmiotami wartościowymi. Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżący podniósł, iż znajduje się on w trudnej sytuacji materialnej. Od miesiąca lutego 2013 roku przebywa na zasiłku dla bezrobotnych. Ma na utrzymaniu syna M., który uczęszcza do II klasy Liceum Ogólnokształcącego w T.. Skarżący wraz z synem korzystają z pomocy żywnościowej Caritas Diecezji K..

Do wniosku załączone zostało zaświadczenie Powiatowego Urzędu Pracy w C. z dnia 7 czerwca 2013 roku o zarejestrowaniu W.S. jako osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku dla bezrobotnych oraz oświadczenie Dyrektora Publicznego Społecznego Liceum Ogólnokształcącego w T. z dnia 20 lutego 2013 roku o uczęszczaniu M.S. do klasy 2b tamtejszej placówki.

Mając powyższe na uwadze, zważono, co następuje:

Zwolnienie od kosztów sądowych stanowi odstępstwo od generalnej zasady wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zatem instytucja prawa pomocy winna być stosowana jedynie w przypadkach wyjątkowych, gdy wnioskodawca nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania.

Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym, którego przyznania domaga się skarżący, obejmuje m. in. zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków (art. 245 § 3 p.p.s.a.).

Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest formą dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Zwolnienie od kosztów sądowych - co do zasady - powinno dotyczyć przede wszystkim osoby fizyczne znajdujące się w ubóstwie, które z uwagi na swoją sytuację materialną i życiową nie są w stanie ponieść kosztów sądowych i dlatego postępowanie z ich udziałem winno kredytować państwo. Ubiegający się o taką pomoc powinien więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa.

W ocenie orzekającego skarżący uwiarygodnił w sposób wystarczający i skuteczny, że nie posiada środków na pokrycie kosztów sądowych w zainicjowanym postępowaniu. W.S. nie posiada żadnego majątku nieruchomego, oszczędności, ani przedmiotów wartościowych, które mogłyby zostać spieniężone. Od lutego 2013 roku skarżący jest osobą bezrobotną i jedynym źródłem jego dochodu jest zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 953,10 zł. Środki te przypadają na dwie osoby, bowiem na utrzymaniu skarżącego pozostaje 18-letni syn M. pobierający naukę w 2 klasie liceum. O trudnej sytuacji skarżącego świadczy fakt korzystania przez niego z pomocy żywnościowej Caritas. W ocenie orzekającego skarżący nie jest zatem w stanie ponieść kosztów sądowych we własnym zakresie bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie i syna.

Przedstawiona sytuacja materialna pozwala na stwierdzenie, że skarżący spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie w całości od kosztów sądowych. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.

.