Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 czerwca 2018 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału ZUS w K. z dnia 11 kwietnia 2018 r. w sprawie oddalenie skargi W. R. na czynność egzekucyjną z dnia 15 marca 2018 r. polegającą na zajęciu wierzytelności pieniężnej z tytułu zwrotu lub nadpłaty podatku.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że Dyrektor Oddziału ZUS w K. jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego W. R. na podstawie własnych tytułów wykonawczych obejmujących należności z tytułu składek.
W dniu 28 marca 2018 r. zobowiązany złożył w ustawowym terminie pismo zatytułowane "skarga" na zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej, podnosząc błąd co do osoby zobowiązanego oraz przedawnienie obowiązku.
Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2018 r. organ I instancji oddalił skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia z dnia 15 marca 2018 r.
Utrzymując w mocy to postanowienie, organ II instancji wskazał, że prawo do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne powstaje wówczas, gdy strona wzrusza czynność natury wykonawczej, czynności faktyczne podejmowane w toku egzekucji, przede wszystkim przez egzekutora. W trybie tym kontrolą objęta jest jedynie prawidłowość zaskarżonej czynności, a nie działania będące podstawą egzekucji. W sprawie podniesione w skardze kwestie tylko ogólnikowo dotyczą czynności wykonawczych, tj. prawidłowości zajęcia zwrotu lub nadpłaty podatku, nie wskazują natomiast sytuacji naruszenia przepisów od art. 89 do art. 92 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017r., poz. 1201 ze zm.), dalej "u.p.e.a.", regulujących postępowanie w powyższym zakresie. Organ stwierdził, że czynność egzekucyjna będąca przedmiotem badania została dokonana zgodnie z obowiązującą procedurą.
Zarzuty zobowiązanego dotyczące błędu co do osoby zobowiązanego oraz przedawnienia obowiązku, nie mogą być natomiast przedmiotem postępowania w trybie skargi na czynności egzekucyjne uregulowanej w art. 54§1 u.p.e.a.. W skardze tej nie można podnosić zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, np. w trybie zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a.. W związku z tym organ II instancji stwierdził, że nie może rozpatrzyć podnoszonych przez zobowiązanego zastrzeżeń, ponieważ zarzuty zażalenia a wcześniej skargi wykraczają poza ich dopuszczalny zakres.
Odnosząc się natomiast do kwestii zmiany nazwiska przez zobowiązanego w toku toczącego się postępowania, organ II instancji wyjaśnił, że okoliczność ta nie unieważnia czynności egzekucyjnych skierowanych na poprzednie nazwisko zobowiązanego.
W skardze na powyższe postanowienie organu egzekucyjnego II instancji, skarżący podniósł, że nie może się zgodzić z twierdzeniem organu nadzoru, że zarzuty zażalenia i skargi "wykraczają poza ich dopuszczalny zakres". Podał, że kategorycznie odrzuca żądania ZUS Oddział w K. wobec niego – roszczenia uległy przedawnieniu, a tym samym egzekucja ich jest nieuzasadniona i bezpodstawna.
Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej (art. 54 § 4). Z art. 54 § 5 u.p.e.a. wynika, że w sprawie skargi na czynności egzekucyjne, postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie. Środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego.
W świetle zarzutów skargi należy zaznaczyć, że środek ten ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015r. sygn. akt II FSK [...]; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015r. sygn. akt II FSK [...]; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015r. sygn. akt III SA/Wa [...], wyrok NSA z dnia 24 października 2014r. sygn. akt II GSK [...], publ. orzeczenia.nsa.gov.pl).
Należy wyraźnie podkreślić, że również Sąd w ramach kontroli wydanych przez organy egzekucyjne postanowień, nie może badać takich okoliczności, które mogą być przedmiotem innych postępowań. W trybie skargi na czynność egzekucyjną nie podlegają rozpatrzeniu zatem takie okoliczności podnoszone przez skarżącego jak przedawnienie obowiązku, czy błąd co do osoby zobowiązanego, które mogły być podstawą wniesienia zarzutów w oparciu o art. 33 §1 pkt 1 i pkt 4 u.p.e.a. Skarżący nie skorzystał jednak z trybu wniesienia zarzutów. Mając zatem na uwadze charakter postępowania uregulowanego w art. 54 § 1 u.p.e.a. należy zaskarżoną czynność egzekucyjną ocenić jako zgodną z przepisami prawa oraz prawidłowo dokonaną. Zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną zostało sporządzone zgodnie z obowiązującym wówczas wzorem ustalonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1339). Przedmiotowe zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone zobowiązanemu w dniu 20 marca 2018 r. Słusznie więc organ nie stwierdził uchybień w zaskarżonej czynności organu egzekucyjnego.
Mając na uwadze ww. okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, poz. 1302 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi.