Uzasadnienie
W rozpatrywanej sprawie skarga na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia 24 marca 2003 r Nr [...], została sporządzona przez pełnomocnika skarżącego - Ł. M., doradcę podatkowego, nr wpisu [...]
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art.41 ust.2 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r o doradztwie podatkowym (Dz.U. z 2002 r, Nr 9, póz.86 ze zm.) doradca podatkowy uprawniony jest do występowania w charakterze pełnomocnika w postępowaniu w zakresie sądowej kontroli decyzji administracyjnych w sprawach dotyczących obowiązków podatkowych.
Zdefiniowane w art.4 i art.5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r -Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997 r Nr 137, poz.926 ze zm.) pojęcia " obowiązku podatkowego" i " zobowiązania podatkowego " odnoszą się do przepisów prawa podatkowego rozumianego jako przepisy ustaw podatkowych oraz przepisy wydanych na ich podstawie aktów wykonawczych (art.3 pkt.2 w/w ustawy).
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie są rozstrzygnięcia organów celnych wydane na podstawie ustaw celnych, w tym ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz.U. z 2001 r Nr 75, poz.802). Jest to zatem sprawa i nie dotyczy obowiązków podatkowych.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że doradca podatkowy nie jest uprawniony do występowania w charakterze pełnomocnika w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawach celnych (wyrok NSA z dnia 14.07.2004, syg akt GSK 693/04).
Uprawnienie strony do działania przed sądem przez pełnomocnika nie ma charakteru bezwzględnego w tym sensie, że strona może w każdej sprawie ustanowić swoim pełnomocnikiem każdą osobę. Kto i w jakich sprawach może być pełnomocnikiem procesowym strony określa ustawa (art.35 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art.41 ustawy o doradztwie podatkowym).
Przepisy te mają charakter przepisów iuris cogentis i strona nie może swoim działaniem uchylić ich mocy obowiązującej. Ustanowienie pełnomocnika z naruszeniem tych przepisów jest ustanowieniem nienależytym.
W orzecznictwie powszechny jest pogląd, że brak należytego umocowania nie podlega konwalidacji w drodze potwierdzenia czynności przez stronę. Występowanie w sprawie w charakterze pełnomocnika strony osoby, która nie może być pełnomocnikiem, oznacza brak należytego umocowania. Stanowisko takie zajął Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 28.07.2004 r syg akt III CZP 32/04, Biuletyn SN z 2004 r Nr 7, poz.8. W uzasadnieniu podjętej uchwały Sąd ten stwierdził: "przyjęcie, że ustanowienie pełnomocnikiem strony osoby, która nie może być pełnomocnikiem, jest należytym umocowaniem pełnomocnika, prowadziłoby do uznania dokonanych przez tę osobę czynności procesowych za skuteczne i do dopuszczenia do udziału w sprawie takiej osoby jako pełnomocnika. Oznaczałoby to pozbawienie jakiegokolwiek znaczenia przepisów, które ograniczają krąg osób mogących być pełnomocnikami procesowymi określonych stron lub w określonych sprawach i dawałoby możliwość do występowania w charakterze pełnomocnika każdej strony, w każdej sprawie, każdej osoby ".
Wniesienie skargi przez Ł. M. - doradcę podatkowego na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] dotyczącą obowiązków celnych jest niedopuszczalne, bowiem w/w nie przysługiwała legitymacja do jej wniesienia. Ze względu na merytoryczny, a nie formalny charakter tej przesłanki dopuszczalności zaskarżenia prawo nie przewiduje możliwości konwalidacji skargi jeżeli jest ona niedopuszczalna (T.Woś, H.Knysiak-Molczyk,M.Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str.276).
Stosownie do art.58 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270) wojewódzki sąd administracyjny odrzuci skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd działając na podstawie wyżej przytoczonych przepisów postanowił jak w sentencji.