Uzasadnienie
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 9 listopada 2018 r., wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego zażalenia poprzez jego podpisanie oraz złożenie 1 odpisu zażalenia, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono skarżącemu 5 grudnia 2018 r. (wezwanie odebrała żona skarżącego M. G.).
W odpowiedzi na wezwanie skarżący przesłał zażalenie podpisane przez żonę.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 19 grudnia 2018 r. wezwano żonę skarżącego do przedłożenia pełnomocnictwa udzielonego jej przez skarżącego do występowania w jego imieniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono skarżącemu 17 stycznia 2019 r. (wezwanie odebrała żona skarżącego).
W odpowiedzi pismem nadanym 24 stycznia 2019 r. przedłożono pełnomocnictwo podpisane przez M. G.. Wyjaśniono, że skarżący nie może sam podpisać pełnomocnictwa gdyż jest pozbawiony wolności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Zgodnie z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.) - określanej dalej jako p.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. I tak, zgodnie z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
W myśl art. 194 § 3 p.p.s.a. zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia.
I tak zgodnie z przepisem art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W orzecznictwie podkreśla się, że podpis powinien być własnoręczny, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 46 § 4 p.p.s.a., tj. gdy strona nie może się podpisać. Przepis art. 46 § 4 p.p.s.a. ma zastosowanie, gdy strona nie może się podpisać z powodu trwałej przyczyny (kalectwo, choroba, analfabetyzm). Przyczyny niemożności złożenia podpisu nie stanowi nieobecność strony. Podpis zastępczy powinien zawierać imię i nazwisko osoby upoważnionej (por. A. Marcinkowski, "Jeszcze o znaczeniu podpisu", "Palestra", s. 1070).
Podpisem jest znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu. Z powyższej definicji jednoznacznie wynika, że podpis musi być własnoręczny i nie może być kopią. W sytuacji braku własnoręcznego podpisu, sąd wzywa stronę do usunięcia braku formalnego pisma przez jego podpisanie (por. np. postanowienie NSA z dnia 16 września 2014 r., II OZ 922/14).
Wniesione przez skarżącego zażalenie jako obarczone brakiem formalny, który pomimo wezwania nie został uzupełniony (brak własnoręcznego podpisu skarżącego pod zażaleniem) podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 § w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.