Uzasadnienie
Stosownie do treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm. -oznaczana dalej jako p.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W myśl art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie do art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.
Niedołączenie dokumentów, wykazujących umocowanie obliguje sąd do wezwania o usunięcie tych braków w wyznaczonym terminie, zaś stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. nie uzupełnienie braków powoduje konieczność odrzucenia skargi.
W niniejszej sprawie strona skarżąca została wezwana do złożenia dokumentu (ewentualnie odpisu), określającego umocowanie do reprezentacji strony, tj. pełnego odpisu KRS albo statutu w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone w dniu 5 września 2017 r. Strona uzupełniła brak z uchybieniem tego terminu (w dniu 13 września 2017 r., data stempla pocztowego). Nie wniosła o przywrócenie terminu, wywiodła natomiast, że nie było przeszkód dla nadania biegu skardze, gdyż nie można powoływać się na nieznajomość wpisów w Monitorze Sądowym i Gospodarczym. Na poparcie swego stanowiska strona powołała orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W ocenie Sądu skargę należało odrzucić.
Strona skarżąca wskazała w swoim piśmie z dnia na treść art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 700 ze zm.). Stosownie do pierwszego zdania tego przepisu od dnia ogłoszenia w Monitorze Sądowym i Gospodarczym nikt nie może zasłaniać się nieznajomością ogłoszonych wpisów. Analiza orzecznictwa sądowoadministracyjnego pozwala jednak stwierdzić, że dosyć konsekwentnie stoi ono na stanowisku, iż powyższe uregulowanie nie zwalnia strony od wykazania sposobu reprezentacji zgodnie z art. 28 i art. 29 p.p.s.a. Wskazuje się zatem, że strona podejmując czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie może zwolnić się od obowiązku wykazania umocowania, a w przypadku jego braku od obowiązku jego uzupełnienia i obowiązek ten na podstawie art. 15 ustawy z 1995 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym przerzucać na przewodniczącego czy sąd (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1731/12, Lex Omega nr 1240608).
Żadną miarą nie można przychylić się do stanowiska, że art. 15 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym stanowi lex specialis w stosunku do art. 29 p.p.s.a. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 148/08, Lex Omega nr 527720). Nie sposób przyjąć, by konsekwencje prawem przewidzianego ogłoszenia dokonanego wpisu, mogły dotyczyć postępowania sądowego na etapie oceny braków formalnych pism. Oznacza to, że ogłoszenie dokonanego wpisu nie zwalnia strony od obowiązku uzupełniania braków formalnych, a ciężar czynienia ustaleń, czy osoba dokonująca czynności posiada stosowne umocowanie, nie zostaje przerzucony na przewodniczącego bądź na sąd (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach: z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt I GSK 1346/13, Lex Omega nr 1400736 oraz z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 147/08, Lex Omega nr 484878).
Zauważyć należy, że obowiązek odrębnego wykazania umocowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym ciąży na stronie nawet wtedy, gdy dokumenty (np. odpis z KRS) znajdują się w przedstawionych sądowi aktach organów administracji. Obowiązek określony w art. 29 p.p.s.a. stanowi czynność procesową osoby występującej w imieniu strony postępowania sądowoadministracyjnego, którego realizacja uzależniona jest od aktywności procesowej tego podmiotu. Bez znaczenia dla oceny zadośćuczynienia temu obowiązkowi jest zawartość akt administracyjnych przesyłanych do sądu wraz ze skargą przez organ (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt II FSK 2342/13, Lex Omega nr 1397818).
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie I sentencji postanowienia, za podstawę przyjmując art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono w punkcie II, zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w myśl którego sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.