Uzasadnienie
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej DKIS) wydał na wniosek M. M. (dalej: Skarżąca) indywidualną interpretację podatkową z dnia 24 maja 2018 r. znak [...] stwierdzającą, że stanowisko Skarżącej jest nieprawidłowe. Interpretacja dotyczyła stosowania art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o zmianie ustawy o podatku od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. z 2017 r., poz. 2175) w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 45a lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1509), w sytuacji nabycia nieruchomości i rozpoczęcia odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych nabytych w drodze darowizny przed zmianą przepisów.
M. M. wniosła na powyższą interpretację skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Skarżąca powołując się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego i Trybunału Konstytucyjnego podniosła, że zasady amortyzacji i związane z nimi zasady zaliczania do kosztów uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych winny być niezmienne w całym okresie amortyzacji.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podniósł, że w wyniku analizy zarzutów podniesionych w skardze oraz ponownej analizy stanu faktycznego przedstawionego przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: P.p.s.a.) oraz art. 14e §1a pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800, dalej: O.p.), uwzględnił skargę w całości i w dniu 3 sierpnia 2018 r. wydał interpretację indywidualną znak [...], którą zmienił poprzednią interpretację indywidualną z dnia 24 maja 2018 r. znak [...], uznając stanowisko Skarżącej w zakresie możliwości zakwalifikowania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych nabytych w drodze darowizny, za prawidłowe.
Mając powyższe na uwadze organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego.
Interpretacja indywidualna z dnia 3 sierpnia 2018 r. znak [...] została doręczona Skarżącej dnia 20 sierpnia 2018 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 (cofnięcie skargi) i pkt 2 (śmierć strony) cytowanego przepisu stało się bezprzedmiotowe. Przy tym określenie "stało się" oznacza ujawnienie przyczyny, która w chwili wniesienia skargi nie istniała, a wystąpiła dopiero w toku rozpoznania sprawy.
Stosownie zaś do art. 54 § 3 P.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję.
Z kolei zgodnie z art. 14e §1a pkt 1 Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej może z urzędu zmienić interpretację indywidualną w wyniku uwzględnienia skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, 1370 i 2451).
Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeśli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna i wydanie wyroku stanie się zbędne lub niedopuszczalne. Na gruncie tego przepisu chodzi o zdarzenia będące przeszkodami o charakterze trwałym, powodującymi niemożność lub niecelowość dalszego prowadzenia postępowania. Postępowanie sądowe może stać się bezprzedmiotowe z różnych przyczyn, do których należy zaliczyć przykładowo wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji (postanowienia) przez organ, który wydał tę decyzję w ramach tzw. samokontroli (art. 54 § 3 P.p.s.a.), wygaśnięcie decyzji (postanowienia), będącej przedmiotem skargi albo wygaśnięcie decyzji obarczonej terminem ustawowym lub ustalonym w decyzji, bądź ziszczenie się skutku tejże decyzji (postanowienia) (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz. Warszawa 2004, s. 235; T. Woś, H. Knysiak, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 495 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2005 roku, sygn. akt II OSK 85/05, powołane orzeczenie jest opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego.
Z informacji i akt przekazanych przez organ wynika, że DKIS wypełnił dyspozycję art. 54 § 3 P.p.s.a. wydając interpretację indywidualną z dnia 3 sierpnia 2018 r. znak [...], mocą której zmienił zaskarżoną w niniejszej sprawie interpretację indywidualną z dnia 24 maja 2018 r. znak [...], w ten sposób, że stanowisko wnioskodawcy – Skarżącej, uznał w całości za prawidłowe.
Uwzględnienie skargi w całości przez organ spowodowało, że dalsze postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe.
Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. należy bez wątpienia uwzględnienie skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. (tzw. autokontrola). Powoduje ona bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu lub czynności, co czyni zbędnym dalsze procedowanie w sprawie.
Podkreślić trzeba, że w razie wydania nowego rozstrzygnięcia, służy na nie odrębna skarga do sądu administracyjnego, co należycie chroni prawa strony skarżącej.
Wobec powyższego postępowanie sądowe jako bezprzedmiotowe podlega w niniejszej sprawie umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., o czym postanowiono w pkt 1 sentencji niniejszego orzeczenia.
O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego, które stanowi kwota uiszczonego wpisu od skargi w wysokości [...] zł, orzeczono jak w pkt 2 sentencji postanowienia, na podstawie art. 201 § 1 P.p.s.a.