Uzasadnienie
Sygn. I S.A./Kr 86/06
Decyzjami z dnia 20 stycznia 2005 r. Prezydent Miasta [...] określił stronie skarżącej "I" S.A wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2000 w wysokości [...] zł, za rok 2001 w wysokości [...] zł oraz za rok 2002 w wysokości [...] zł.
Podatek ten dotyczył nieruchomości zlokalizowanej w [...], przy ulicy [...] Decyzje te były wynikiem przeprowadzonej kontroli, która ujawniła że podatnik oprócz wymienionych przez siebie gruntów i budynków posiada także budowle takie jak instalacja sanitarna, kanalizacja deszczowa, instalacja wodna, gazowa stacja SN, rozdzielnia energii NN, ogrodzenie, parkingi i chodniki, które stanowią całość techniczno- użytkową.
W związku z powyższym określono podatnikowi zobowiązanie podatkowe mając na uwadze ujawnione okoliczności.
Z decyzjami tymi podatnik się nie zgodził, kwestionując je w tej części która dotyczyła naliczenia podatku od nieruchomości za budowle w postaci parkingu i chodnika.
Wg odwołującego się podatnika, naliczenie podatku za parking i chodnik jest naruszeniem art. 3 ust 1 pkt.2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2003 roku. Odwołujący się stwierdza, że przedmiotowa ustawa nie zawiera definicji budowli, a więc w pełni uprawnione jest użycie definicji znajdującej się w prawie budowlanym. Zgodnie z art. 3 pkt.3 w zw. z art. 3 pkt. 1 lit. b prawa budowlanego, budowla jest to obiekt budowlany stanowiący całość techniczno- użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami.
Natomiast ani chodnik ani parking nie posiadaj ą własnych instalacji i urządzeń ani też nie stanowią całości techniczno- użytkowej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze po uzupełnieniu materiału dowodowego decyzjami z dnia 24 października utrzymało w mocy decyzje organu I instancji.
W ich uzasadnieniu podano, iż faktem jest iż ustawa która stanowi podstawę materialno-prawną w orzekaniu co od określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości, nie zawiera definicji budowli, stąd prawidłowe było sięgnięcie do definicji takiego obiektu znajdującej się w ustawie.prawo budowlane / DZ. U. z 1999 r. Nr.62, poz.682/. W jej świetle budowlą jest każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury.
W art. 3 tej ustawy stwierdzono, że obiektem budowlanym jest: budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowla stanowiąca całość techniczno- użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, obiekt małej architektury.
Wbrew twierdzeniom podatnika iż chodniki i parkingi nie są budowlami bo nie posiadaj ą własnych instalacji i urządzeń i nie są całością techniczno użytkową,wedle organu odwoławczego otrzymana kserokopia planszy inwentaryzacyjnej wskazuje na fakt wyposażenia ich w kanalizację deszczową odprowadzoną do sieci miejskiej oraz instalację oświetleniową, w tym sieci podziemne zasilające lampy oświetleniowe.
Stanowią też samodzielną całość służącą poruszaniu się pieszych oraz pojazdów.
Wydana na wniosek strony skarżącej decyzja wz i decyzja -pozwolenie na budowę, dotyczą pawilonu I wraz z infrastrukturą techniczną, parkingami, ogrodzeniem i drogami dojazdowymi pomiędzy ulicą [...] i [...] w [...]. Świadczy to również o tym, iż przedmiotowe chodniki i parking muszą należeć do kategorii " budowla".
Z tych względów Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż organ podatkowy I instancji prawidłowo zaliczył je do budowli i to związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, od których w myśl art. 3 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 1201.1991r. o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2003 r. należało wymierzyć podatek od nieruchomości.
Przedmiotowe decyzje zostały zaskarżone przez Inter "I". do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z podniesionym w skargach zarzutem naruszenia prawa materialnego to jest art. 3 ust. 1 pkt. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2003 r. zw. z art.3 pkt.3 i 9 ustawy Prawo budowlane. Strona skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonych decyzji.
Z uzasadnienia skargi wynika, iż kwestionowana jest zgodność z prawem określenia zobowiązania podatkowego w tej części która dotyczy chodnika i parkingu jako budowli.
Wedle strony skarżącej ani chodnik ani parking nie są budowlą w rozumieniu prawa budowlanego, które miało zastosowanie.
W stanowisku organu odwoławczego dopatruje się błędu polegającego na tym, że nie zastosowano / pominięto / przepis art. 3 pkt. 9 prawa budowlanego, który definiuje pojęcie " urządzeń budowlanych związanych z obiektem budowlanym". W pojęciu tym z uwagi na otwarty katalog tych urządzeń technicznych, mieści się także chodnik, jeżeli zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem.
Z uwagi na to, że katalog art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu sprzed 1.01 2003 r. nie obejmował " urządzeń budowlanych " a jedynie budynki, budowle i grunty, przeto parkingi oraz chodniki stanowiące część infrastruktury centrum handlowego n, nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości za lata 2000-2002.
W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze domagało się ich oddalenia podtrzymując zajmowane stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art. 3 par. 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / DZ.U. 2002 r. Nr. 153, Poz. 1270 ze zm. / sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności t.j. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Zgodnie z dyspozycją art. 145 par 1pkt 1 p.p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Analiza akt prowadzonego postępowania i zarzutów podniesionych w skargach doprowadziła Sąd do przekonania, iż skargi uwzględnione być nie mogą.
Stan faktyczny w niniejszej sprawie jest bezsporny, zaś istota sporu sprowadza się do tego, czy prawidłowo organ podatkowy I instancji a za nim organ odwoławczy t.j. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zaliczyły parking i chodniki objęte pozwoleniem na budowę pawilonu "I" przy ulicy [...] w [...] do budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, od których w myśl art. 3 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2003 r. należało wymierzyć podatek od nieruchomości.
Zdaniem podatnika nie są one budowlami ponieważ nie posiadają własnych instalacji i urządzeń, nie są też całością techniczno- użytkową.
Tymczasem przeprowadzone postępowanie dowodowe -uzupełniające przez organ odwoławczy, dało podstawę do niekwestionowanego w skardze ustalenia, iż zgodnie z kserokopią planszy inwentaryzacyjnej o nr [...], parking i chodniki wyposażone są w kanalizację deszczową odprowadzoną do sieci miejskiej oraz instalację oświetleniową, w tym sieci podziemne zasilające lampy oświetleniowe.
Poza sporem w niniejszej sprawie było, iż ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych / DZ. U. 02, Nr. 9, poz. 84 /, która stanowiła podstawę materialno-prawną w orzekaniu co do określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości, w stanie prawnym obowiązującym w latach 2000 - 2002, nie zawierała definicji budowli.
Zgodnie natomiast z jej art. 3 ust. 1 pkt 2, opodatkowaniu podlegały budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, innej niż działalność rolnicza lub leśna.
Wyżej wymieniony przepis art. 3 w ustępie 4 definiował natomiast jedynie pojęcie budynku w rozumieniu niniejszej ustawy jako obiektu umocowanego w ziemi lub na ziemi, posiadającego ściany lub słupy albo filary oraz pokrycie dachowe.
Dlatego zasadnym było / co również nie jest sporne / sięgnięcie do definicji budowli znajdującej się w ustawie - prawo budowlane / DZ.U. z 1999 r. Nr. 62, poz. 682/ w j ej art. 3.
Przepis ten w ust. 3 stanowi, iż przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury i zawiera przykładowe ich wyliczenie.
Niewątpliwie sporne obiekty nie mogą być zaliczone do obiektów małej architektury, o których mowa w ust. 4 art. 3, zatem sięgnąć należy do pojęcia obiektu budowlanego, przez który zgodnie z art. 3 ust l b należy rozumieć budowlę stanowiącą całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami.
Powyższe, doprowadziło organy podatkowe do wysnucia prawidłowego wniosku, iż chodniki i parking zlokalizowane przy pawilonie "I" w [...], objęte pozwoleniem na budowę, wyposażone w kanalizację deszczową odprowadzoną do sieci miejskiej oraz instalację oświetleniową, w tym sieci podziemne zasilające lampy oświetleniowe, należy zaliczyć do budowli na gruncie przepisów prawa budowlanego, a tym samym dla potrzeb ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wyżej powołanej. Podkreślić należy, iż stanowią one też samodzielną całość służącą poruszaniu się pieszych oraz pojazdów na czas wyładunku, załadunku towarów, bądź postoju pojazdów.
Wskazywany w skardze pkt 9 ust. 3 ustawy Prawo budowlane precyzuje,co na gruncie tej ustawy można zaliczyć do urządzeń budowlanych, są to: urządzenia techniczne zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem takie jak przyłącza i urządzenia instalacyjne w tym oczyszczania lub gromadzenia ścieków, przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.
Wyliczenie to ma charakter przykładowy tak jak wyliczenie obiektów budowlanych zawarte w art. 3 ust. 3 ustawy lecz nie daje podstaw do podzielenia zarzutu skargi, iż sporny parking i chodniki należy zaliczyć właśnie do tych urządzeń budowlanych a nie do budowli tak jak przyjęły to organy. Istotne było w niniejszej sprawie, czy chodniki i parking można było zakwalifikować na gruncie prawa budowlanego jako budowlę a nie czy stanowiące urządzenia budowlane.
Zatem skoro w ocenie Sądu organy prawidłowo zinterpretowały pojęcie budowli, przeto zarzut nie zastosowania pkt 9 art. 3 ustawy Prawo budowlane nie może z powyższych względów odnieść skutku.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrując się zarzucanego naruszenia przepisów prawa materialnego, skargę' jako bezzasadną oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / DZ.U. 2002 r. Nr. 153, poz. 1270 ze zm./