Uzasadnienie
Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020r., odmówił Z. B. wszczęcia postępowania dotyczącego oświadczenia potwierdzającego brak zmian w 2020r. w odniesieniu do wniosku o przyznanie płatności złożonego w 2019r.
W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w dniu 12 czerwca 2020r. do Biura Powiatowego ARiMR w T. wpłynęło oświadczenie strony potwierdzające brak zmian w 2020r. w odniesieniu do wniosku o przyznanie płatności złożonego w 2019r.
Ww. oświadczenie zastępowało złożenie wniosku o przyznanie płatności za 2020r. W oświadczeniu podany został nr producenta rolnego [...] przypisany do matki Z. B., tj. Z. B., która zmarła w dniu 25 grudnia 2004r. Składającym ww. oświadczenie był - zgodnie z wpisem na pierwszej stronie "B. Z. syn Z. ".
Następnie organ I instancji wskazał, że powodem odmowy wszczęcia postępowania w sprawie, było stwierdzenie braku rejestracji strony jako producenta rolnego, złożenie ww. oświadczenia po terminie oraz brak możliwości uzupełnienia braków tego oświadczenia.
W zażaleniu Z. B. wyjaśnił, że złożył swoje podanie terminowo, był osobą uprawnioną do jego złożenia oraz podanie nie zawierało braków. Strona zarzuciła również organowi l instancji brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i zakończenie postępowania dotyczącego płatności bez wydania decyzji dotyczącej wniesionego podania. Ww. zwrócił się również o zwrot kosztów za czynności wykonane w związku z ww. zażaleniem.
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa postanowieniem z dnia [...] lipca 2020r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
W uzasadnienie organ II instancji podkreślił, że postanowienie z dnia 15 czerwca 2020r. jest prawidłowe, tj. uwzględniające wszystkie istotne okoliczności prawne i faktyczne tej sprawy. W związku z tym zażalenie nie mogło zostać i nie zostało uwzględnione. Nie stwierdzono także innych powodów uzasadniających wydanie rozstrzygnięcia różnego od zawartego w ww. postanowieniu.
Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ II instancji wskazał, że stanowisko strony jest błędne. Wynika to z brzmienia ww. art. 6g ust. 3 ww. ustawy z 10 stycznia 2018r. (zmieniającej ustawę o płatnościach z 2015r.) oraz z art. 15zzr ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020r. dotyczącej COVID-19.
Zgodnie z tymi przepisami termin na złożenie oświadczenia zastępującego wniosek o płatności za 2020r. biegł od 1 marca 2020r. do 30 marca 2020r., następnie był zawieszony do dnia 23 maja 2020r. i ponownie rozpoczął swój bieg 24 maja 2020r. kończąc swój bieg w poniedziałek 8 czerwca 2020r. (ponieważ 7 czerwca 2020r. przypadała niedziela).
Ponadto według art. 6g ust. 5 wspomnianej ustawy z 10 stycznia 2018r. niemożliwe jest przywrócenie terminu na złożenie takiego oświadczenia. Strona złożyła swoje oświadczenie w dniu 12 czerwca 2020r., a więc po upływie ww. terminu i bez możliwości jego przywrócenia.
W przypadku oświadczenia strony dotyczącego 2020r. stwierdzono ponadto poważne braki formalne. Obejmowały one nieprawidłowy numer producenta rolnego (zamiast strony wpisano nr zmarłej matki strony) oraz brak trzeciej strony ww. oświadczenia zawierającej podpis strony pod całością ww. oświadczenia (na str. 2 podpis dotyczy jedynie zgody na przetwarzanie danych osobowych). Brak podpisu pod oświadczeniem jest brakiem poważnym - podpis jest elementem niezbędnym do tego, aby takie oświadczenie mogło zostać potraktowane jako podanie (zastępujące wniosek o płatności) w rozumieniu art. 63 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 6g ust. 3 ww. ustawy z 10 stycznia 2018r. Brak taki uniemożliwia jednoznaczną identyfikację wnoszącej je osoby.
Konsekwencją tego, jest brak możliwości potraktowania ww. oświadczenia za dokument, który mógłby spowodować wszczęcie postępowania w sprawie płatności, których dotyczy oświadczenie. Uwzględniając ww. przepisy organ II instancji stwierdził, że w przypadku nieusunięcia istotnego braku formalnego w terminie do 8 czerwca 2020r. usunięcie takiego braku w terminie późniejszym było już niemożliwe.
W takiej sytuacji oświadczenie nie mogło zostać uwzględnione. Konsekwencją tego musiała być odmowa wszczęcia postępowania w sprawie dotyczącej oświadczenia potwierdzającego brak zmian, oparta o art. 61a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu, organ II instancji przedstawił w ujęciu chronologicznych składanych przez stronę wniosków dotyczących rejestracji Z. B. jako producenta rolnego, począwszy od pierwotnego wniosku złożonego przez Z. B. (matkę Z. B.), która uzyskała w dniu 24 czerwca 2004r. numer producenta rolnego [...] na podstawie własnego wniosku złożonego w Biurze Powiatowym ARiMR w T. w dniu 21 czerwca 2004r. (w oparciu o ww. numer osoba ta skutecznie wnioskowała o płatności obszarowe za 2004r. i 2005r.); Z. B. zmarła w dniu 25 grudnia 2004r. w T., o czym organy ARiMR powzięły informację w 2006r. (podczas rozpatrywania sprawy wniosku za 2006r.); od 2005r. Z. B. bezskutecznie składał lub próbował składać (dotyczy to także płatności za 2019r.) swoje wnioski o płatności obszarowe nie będąc zarejestrowanym producentem rolnym i wykorzystując do tego numer producenta swojej zmarłej matki (tj. Z. B.) i przeznaczone dla tej osoby (wysyłane przez ARiMR na adres zmarłej) formularze tych wniosków (opatrzone jej imieniem i nazwiskiem na pierwszych ich stronach) lub wypełniając te formularze danymi dotyczącymi zmarłej matki (chodzi tu zwłaszcza o jej nr producenta rolnego).
Z. B. wciąż nie zarejestrował się jako producent rolny (a w szczególności nie uzyskał własnego indywidualnego numeru producenta rolnego) i nie złożył prawidłowego wniosku o nadanie własnego numeru producenta; próbując zarejestrować się w aplikacji eWniosekPIus (celem złożenia wniosku o płatności za 2020r.), w dniu 19 czerwca 2020r. Z. B. podał numer producenta ww. Z. B. oraz część własnego numeru rachunku bankowego a także (według strony) oznaczenia sprawy dotyczącej własnego wniosku o wpisu do ewidencji producentów rolnych z 14 czerwca 2007r. - z uwagi na brak własnego numeru producenta rolnego ww. program uniemożliwił uzyskanie przez stronę uzyskanie kodu pozwalającego na złożenie wniosku o płatności na 2020r. drogą elektroniczną, co w konsekwencji uniemożliwiło złożenie tego wniosku.
Organ II instancji podkreślił, że w Polsce system rejestracji producentów działa na podstawie ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ww. ustawy wpisu producenta do ewidencji producentów dokonuje się na jego wniosek złożony do kierownika biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę wnioskodawcy, na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję. Brzmienie art. 7 tej ustawy poświęcone danym, jakie zawiera ewidencja producentów nie pozostawia natomiast wątpliwości, że dotyczy ona osób żyjących przynajmniej w momencie składania wniosków o płatności. Art. 7 pkt 2 ustawy jednoznacznie wskazuje również, że rejestracja jako producent rolny polega m.in. na uzyskaniu tzw. numeru identyfikacyjnego producenta rolnego.
Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy numer producenta jest "niepowtarzalny i nie przechodzi na następcę prawnego. Art. 8 pkt 1 ww. ustawy wskazuje, że częścią ewidencji gospodarstw są m.in. numery identyfikacyjne producenta rolnego. Tym samym gospodarstwa rolne są identyfikowane przez niepowtarzalne numery producentów rolnych osób, które się zajmują takimi gospodarstwami i np. wnoszą do ARiMR o płatności.
Organ II instancji zauważył, że strona konsekwentnie, jakkolwiek zupełnie błędnie traktuje numer producenta nadany jego zmarłej matce jako unikalny numer dotyczący wyłącznie gospodarstwa, którym zajmowała się ta osoba, a którym aktualnie zarządza sam Z. B.. Ponieważ nie istnieją i nie istniały żadne przepisy umożliwiające przejmowanie numerów producentów rolnych zmarłych osób, numer tego rodzaju uzyskany przez Z. B. został po jej śmierci zablokowany w systemie informatycznym ARiMR w taki sposób, aby niemożliwe było ubieganie się o płatności w oparciu o ten numer.
Tym samym, w ocenie organu II instancji, Z. B. nie mógł i nie może przejąć numeru producenta swojej zmarłej matki i wykorzystywać go w dalszym ciągu jako własny. Dotyczy to w szczególności ubiegania się o ww. płatności za pomocą formularza opisanego danymi (a w tym i nr producenta) Z. B. lub prób zarejestrowania się jako producent rolny w oparciu o nr producenta przydzielony przez ARiMR matce strony.
W 2020r. strona praktycznie powtórzyła sposób ubiegania się o płatności zaobserwowany w latach ubiegłych. W tej mierze nie odnotowano w zasadzie żadnych zmian i to pomimo prawomocnych wyroków sądów administracyjnych przyznających rację organom ARiMR (por. np. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2012r., sygn. akt II GSK 368/11 - dotyczący płatności za 2008r.). W przypadku płatności za 2020r. w związku z brakiem rejestracji jako producent rolny strona nie była w stanie nawet rozpocząć składania wniosku o to wsparcie drogą elektroniczną. Uniemożliwiły to już same wymogi związane z korzystaniem z elektronicznego systemu składania wniosków obszarowych - brak zarejestrowania się jako producent rolny uniemożliwiał rejestrację w ww. systemie, a brak takiej rejestracji uniemożliwiał złożenie wniosku drogą elektroniczną.
Jednocześnie organ II instancji wskazał, że nawet mimo ww. ograniczeń strona dysponowała możliwością złożenia wniosku o płatności za pomocą wypełnionego przez siebie papierowego formularza wniosku, a następnie złożenia go w siedzibie organu l instancji lub przesłania go pocztą. Skuteczność takich działań i tak byłaby uzależniona od rejestracji jako producent rolny, ale możliwe byłoby ubieganie się o płatności za 2021r.
Następnie organ II instancji wyjaśnił, że sprawy zainicjowane składanymi wcześniej wnioskami w tym z 2007r. zostały ostatecznie i prawomocnie zakończone.
Organ II instancji wskazał także, że w celu jednoznacznie wyjaśnienia sprawy wniosków strony i spełniając zalecenia zawarte w wyroku Naczelne Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012r., sygn. akt II GSK 368/11 i wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 października 2012r., sygn. akt III SA/Kr 864/12 do strony zostały wystosowane kolejne wezwania do usunięcia braków we wnioskach dotyczących ewidencji producentów rolnych. Ponieważ strona nie usunęła braków wskazanych w wezwaniach, strona została poinformowana stosownymi pismami o pozostawieniu jej podań dotyczących wpisania do ewidencji producentów bez rozpoznania, zgodnie z art. 64 § Kodeksu postępowania administracyjnego.
Jak wskazują materiały spraw dotyczących wniosków i pism składanych przez Z. B., pomimo udzielanych informacji i pouczeń, ostatecznych decyzji i wyroków sądów administracyjnych - nie wystąpił on w prawidłowy sposób o własny indywidualny i niepowtarzalny numer identyfikacyjny producenta rolnego.
Strona nie mogła być zatem zaskoczona takim rezultatem swych działań odnośnie płatności za 2020r., skoro składając w taki sam sposób wniosek o płatności za 2019r. i 2018r. uzyskała dokładnie taki sam efekt swych działań (tj. komunikat o braku możliwości zarejestrowania się w aplikacji eWniosekPIus z uwagi na brak zarejestrowania się jako producent rolny). Już wtedy strona otrzymała pismo z organu l instancji wyjaśniające powody braku możliwości korzystania z aplikacji eWniosekPlus oraz zachęcające do dokonania rejestracji jako producent rolny.
W tym miejscu organ II instancji, odnosząc się do treści art. 61a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wyjaśnił, że w niniejszej sprawie za uzasadnione przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania uznano brak złożenia przez stronę podpisanego podania dotyczącego płatności i brak możliwości usunięcia tego braku z uwagi na upływ terminu na złożenie tego podania. Taka sytuacja powodowała brak możliwości zaistnienia (wszczęcia) sprawy administracyjnej związanej z żądanymi przez stronę płatnościami. Ponieważ zgodnie z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, organy ARiMR są zobligowane działać wyłącznie na podstawie prawa, niemożliwe było zignorowanie zaistniałej sytuacji.
W opinii organu II instancji, z uwagi na złożenie analizowanego wniosku po terminie oraz nieuzupełnienie braków formalnych tego oświadczenia, organ l instancji prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania dotyczącego tego oświadczenia.
W związku z powyższym, strona po otrzymaniu postanowienia z dnia 15 czerwca 2020r. powinna była jak najszybciej złożyć wniosek o przyznanie płatności poprzez aplikację eWniosekPIus bądź wysłać do właściwego miejscowo biura powiatowego ARiMR drogą pocztową wypełniony własnoręcznie papierowy formularz takiego wniosku (uprzednio rejestrując się jako producent rolny).
Organ II instancji, po uwzględnieniu całokształtu okoliczności tej sprawy, uznał, że postanowienie organu l instancji jest prawidłowe.
Organ rozpatrujący zażalenie nie stwierdził w niniejszej sprawie niedostatecznego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego bądź innych naruszeń Kodeksu postępowania administracyjnego, lub innych aktów prawnych regulujących analizowany przypadek. W sprawie nie zaistniały także żadne inne okoliczności uzasadniające uchylenie postanowienia lub umorzenie dotyczącego tego postanowienia postępowania zażaleniowego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Z. B. nie zgodził się z wydanym rozstrzygnięciem i zarzucił bezprawne i nieoparte na okolicznościach faktycznych twierdzenie, że jego oświadczenie dotyczące wniosku za 2020r. zostało złożone nieterminowo oraz brak odpowiedniego powiązania sprawy dotyczącej płatności za 2020r. z wcześniejszymi sprawami dotyczącymi jego wpisu do ewidencji producentów rolnych, odnośnie których organy ARiMR pozostają w bezczynności.
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, poprzedzającego go postanowienia organu I instancji bądź stwierdzenie jego nieważności oraz o zasądzenie na jego rzecz od organu zapłaty za sporządzoną skargę wg norm przepisowych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
W piśmie z dnia 27 października 2020r. skarżący podtrzymał swoją skargę w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019r., poz. 2167 ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.").
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005r., sygn. akt: FSK 2326/04).
Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji (postanowienia) podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej.
Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji (postanowienia), stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a.
Jednocześnie zaznaczyć trzeba, iż korzystając z uprawnienia, które przyznaje sądowi administracyjnemu art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 p.p.s.a., dopuszczający możliwość rozpoznania w postępowaniu uproszczonym skargi, której przedmiotem jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, Sąd procedował w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonych granicach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie stwierdził naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.
Kontroli Sądu zostało przedstawione w trybie skargi postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej Dyrektor ARiMR) z dnia 13 lipca 2020r. utrzymujące w mocy postanowienie Kierownika Powiatowego Biura Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. z dnia 15 czerwca 2020r. w sprawie odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego oświadczenia potwierdzającego brak zmian w 2020r. w odniesieniu do wniosku o przyznanie płatności w 2019r.
Z akt sprawy wynika, że w dniu 12 czerwca 2020r. do Biura Powiatowego ARiMR w T. wpłynęło oświadczenie skarżącego potwierdzające brak zmian w 2020r. w odniesieniu do wniosku o przyznanie płatności złożonego w 2019r.
Analiza treści powyższego oświadczenia (zastępowało złożenie wniosku o przyznanie płatności za 2020r.) wskazuje, że skarżący podał w nim numer producenta rolnego 025747633 przypisany do matki skarżącego tj. Z. B., która zmarła w dniu 25 grudnia 2004r., mimo, że składającym to oświadczenie był - zgodnie z wpisem na pierwszej stronie "B. Z. syn Z. ".
W ocenie Sądu, zasadnie organy obu instancji orzekające w sprawie, odmówiły wszczęcia postępowania w oparciu o powyższe oświadczenie, a szczególnie w sytuacji, gdy skarżący nie był zarejestrowany jako producent rolny (posłużył się w oświadczeniu numerem producenta rolnego przyznanego jego zmarłej matce), a ponadto przedmiotowe oświadczenie zostało złożone po terminie.
Zakwestionowane rozstrzygnięcie wydane zostało na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 13 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020r., poz. 256 ze zm., powoływanej dalej jako "k.p.a.").
W myśl art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie takie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
Ustawodawca w zacytowanym przepisie rozróżnił zatem dwie sytuacje, w których nie będzie możliwe wszczęcie postępowania. Pierwsza z nich dotycząca przymiotu strony, nie budzi żadnych wątpliwości. Oczywistym jest bowiem, że inicjatorem postępowania, może być jedynie podmiot, któremu przysługiwać będzie w danym postępowaniu przymiot strony (zgodnie z regulacją art. 28 k.p.a.). Druga z przesłanek oznaczonych w art. 61a § 1 k.p.a. ma zaś zdecydowanie szerszy zakres. Odsyła bowiem do "innych uzasadnionych przyczyn" dla których postępowanie nie może być wszczęte. W powołanym przepisie nie wskazano w sposób enumeratywny przyczyn uzasadniających odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego, a zatem stwierdzenie, że z określonych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte powinno być wyprowadzane z obowiązujących przepisów prawa. Przyjmuje się, że wyrażenie "nie może być wszczęte" należy odnieść do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne jego przepisy, których wykładnia uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenia treści żądania w sposób merytoryczny (por. wyrok NSA z 18 października 2016r., sygn. akt II FSK 301/15).
Innymi słowy, wszczęcie postępowania na żądanie strony nastąpić może jedynie wówczas, gdy przepis prawa normuje możliwość żądania określonego zachowania organu administracji (por. także wyrok NSA z 28 czerwca 2016r., sygn. akt I GSK 329/14). NSA w wyroku z 4 października 2017r., sygn. akt I OSK 693/17, wyjaśnił, że wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego jest dopuszczalne wyłącznie z powodu przeszkód o charakterze przedmiotowym i podmiotowym oczywistych, tj. takich, których wystąpienie jest możliwe do stwierdzenia po wstępnej analizie wniosku. Jakkolwiek ocena przez organ dopuszczalności odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. może wymagać przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, to może być ono prowadzone tylko w takim zakresie, który służy ustaleniu zaistnienia okoliczności uprawniających do zastosowania tego przepisu (por. wyrok NSA z 6 października 2017r., sygn. akt I OSK 366/17).
W ocenie Sądu, zasadne było stanowisko organów, że przedmiotowe oświadczenie złożone przez skarżącego w dniu 12 czerwca 2020r. nie mogło być potraktowane jako dokument, który (zastępując wniosku o przyznanie płatności za 2020r.) mógłby spowodować wszczęcie postępowania w sprawie przyznania płatności za 2020r.
Po pierwsze oświadczenie zostało złożone po terminie. Jak bowiem wynika z art. 6g ust. 3 ustawy z 10 stycznia 2018r.atnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018r., poz. 311, z 2019r., poz. 201 oraz z 2020r., poz. 300) oraz z art. 15zzr ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020r. dotyczącej COVID-19.
Zgodnie z tymi przepisami termin na złożenie oświadczenia zastępującego wniosek o płatności za 2020r. biegł od dnia 1 marca 2020r. do dnia 30 marca 2020r., następnie był zawieszony do dnia 23 maja 2020r. i ponownie rozpoczął swój bieg dnia 24 maja 2020r. kończąc swój bieg w poniedziałek 8 czerwca 2020r. (ponieważ 7 czerwca 2020r. przypadała niedziela). Ponadto według regulacji art. 6g ust. 5 wspomnianej ustawy z 10 stycznia 2018r. niemożliwe jest przywrócenie terminu na złożenie takiego oświadczenia.
Z akt sprawy bezspornie wynika, że skarżący swoje oświadczenie złożył w dniu 12 czerwca 2020r., a więc po upływie ww. terminu i bez możliwości jego przywrócenia.
Oświadczenie z dnia 12 czerwca 2020r. nie mogło wywołać skutku w postaci wszczęcia postępowania o przyznanie płatności za 2020r. także, a może przede wszystkim z tego powodu, że w oświadczeniu tym skarżący nie podał swojego numeru producenta rolnego (zamiast numeru skarżącego wpisano nr zmarłej matki skarżącego). Przedmiotowe oświadczenie zostało złożone bez trzeciej strony oświadczenia zawierającej m. in. podpis składającego oświadczenie pod całością ww. oświadczenia (na str. 2 podpis dotyczy jedynie zgody na przetwarzanie danych osobowych). Brak podpisu pod oświadczeniem jest niewątpliwie brakiem istotnym, podpis jest elementem niezbędnym do tego, aby takie oświadczenie mogło zostać potraktowane jako podanie (zastępujące wniosek o płatności) w rozumieniu art. 63 § 3 k.p.a. oraz art. 6g ust. 3 ww. ustawy z 10 stycznia 2018r. Brak taki uniemożliwia jednoznaczną identyfikację wnoszącej je osoby.
W zaistniałej sytuacji oświadczenie złożone przez skarżącego w żaden sposób nie mogło zostać uwzględnione, a w konsekwencji organ I instancji zasadnie odmówił przyjęcia tego oświadczenia w zakresie potwierdzenia brak zmian w 2020r. i przyznania płatności za 2020r. na podstawie art. 61a § 1 k.p.a.
Jakkolwiek zastosowany w sprawie przepis 61a § 1 k.p.a. jako podstawa prawna odmowy wszczęcia postępowania nie prowadzi do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się jedynie aktem formalnym, to organ II instancji kolejny już raz wskazał skarżącemu, że aby ubiegać się o przyznanie płatności musi zarejestrować się jako producent rolny i tym samym uzyskać numer producenta, który jest niezbędny przy składaniu wszelkich wniosków dotyczących płatności unijnych.
Natomiast skarżący konsekwentnie, jakkolwiek zupełnie błędnie, traktuje numer producenta nadany jego zmarłej matce jako unikalny numer dotyczący wyłącznie gospodarstwa, którym zajmowała się ta osoba, a którym aktualnie zarządza sam skarżący. Ponieważ nie istnieją i nie istniały żadne przepisy umożliwiające przejmowanie numerów producentów rolnych zmarłych osób, numer tego rodzaju uzyskany przez Z. B. został po jej śmierci zablokowany w systemie informatycznym ARiMR w taki sposób, aby niemożliwe było ubieganie się o płatności w oparciu o ten numer.
W tym miejscu należy zauważyć, że w tej spornej kwestii wypowiadał się już zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie jak również Naczelny Sąd Administracyjny (np. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2012r., sygn. akt II GSK 368/11 - dotyczący płatności za 2008r.), przyznając rację organom ARiMR.
Z akt sprawy wynika, że również w 2020r. skarżący praktycznie powtórzył sposób ubiegania się o płatności wykorzystywany w latach ubiegłych. Skarżący w związku z brakiem rejestracji jako producent rolny, nie był w stanie nawet rozpocząć składania wniosku o to wsparcie drogą elektroniczną. Uniemożliwiły to już same wymogi związane z korzystaniem z elektronicznego systemu składania wniosków obszarowych - brak zarejestrowania się jako producent rolny uniemożliwiał rejestrację w ww. systemie, a brak takiej rejestracji uniemożliwiał złożenie wniosku drogą elektroniczną.
Jak wskazują materiały spraw dotyczących wcześniejszych wniosków i pism składanych przez skarżącego, pomimo udzielanych informacji i pouczeń, ostatecznych decyzji i wyroków sądów administracyjnych, skarżący nie wystąpił w prawidłowy sposób o własny indywidualny i niepowtarzalny numer identyfikacyjny producenta rolnego.
Reasumując, skarżący składając oświadczenie z dnia 12 czerwca 2020r. m. in. bez podania swojego numeru producenta rolnego, nie mógł liczyć na pozytywny skutek załatwienia sprawy dotyczącej płatności za 2020r., ponieważ w tym zakresie nie nastąpiła żadna zmiana stanu prawnego mającego zastosowanie w sprawie.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.