Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z 16 grudnia 1996 r. uchyliło decyzję burmistrza miasta L. z 15 marca 1996 r. i określiło Federacji Zakładowych Organizacji Związkowych Pracowników Spółdzielczości podatek od nieruchomości w wysokości 5652,21 zł od części jej nieruchomości położonej w mieście (...).
Decyzję tę Federacja zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie bądź stwierdzenie nieważności.
W skardze zarzucono między innymi, że doręczona stronie skarżącej decyzja burmistrza była nieważna, gdyż nie zawierała podpisu osoby upoważnionej. Nie spełniała więc wymogów określonych w art. 107 Kpa.
Dopiero w toku postępowania odwoławczego kierownik Wydziału Finansowego Urzędu Miasta w L. przesłał stronie skarżącej drugi egzemplarz tej decyzji z własnym podpisem z upoważnienia burmistrza miasta.
Zdaniem strony skarżącej przepisy Kpa nie przewidują możliwości uzupełnienia podpisu decyzji administracyjnej na etapie postępowania odwoławczego. Niezależnie od powyższego strona skarżąca podniosła, że podatek od przedmiotowej nieruchomości powinien być określony użytkownikowi tej nieruchomości, tj. Józefowi K., który prowadzi na niej działalność gospodarczą.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę podniesiono, że zarzut strony skarżącej do wadliwości decyzji z powodu jej niepodpisania jest chybiony.
Decyzja została podpisana przez upoważnionego przez burmistrza kierownika Wydziału Finansowego.
Na stronie skarżącej, jako właścicielu nieruchomości, spoczywa obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości. Nie obciąża on dzierżawcy tej nieruchomości, tj. Józefa K., który prowadzi na niej działalność gospodarczą.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Decyzja burmistrza miasta L. z 15 marca, która została doręczona Federacji Zakładowych Organizacji Związkowych Pracowników Spółdzielni, lecz bez wymaganego art. 107 par. 1 podpisu z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jej wydania, jest nieważna z mocy art. 156 par. 1 pkt 7 Kpa.
Braku takiej decyzji nie można uzupełnić po jej doręczeniu stronie.
W istniejącej sytuacji organ odwoławczy, tj. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, powinno uchylić taką decyzję, a sprawę przekazać organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia /art. 138 par. 2 Kpa/. Brak było podstawy prawnej do uchylenia takiej decyzji przez organ odwoławczy i orzeczenia co do istoty sprawy /art. 138 par. 1 pkt 2/. Takie postępowanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego pozbawiło stronę dwuinstancyjności postępowania /art. 15 Kpa/.
Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest nieważna także dlatego, że wydano ją z rażącym naruszeniem prawa /art. 156 par. 1 pkt 2/.
W istniejącej sytuacji nie było potrzeby ustosunkowania się przez sąd do merytorycznych zarzutów skargi.
Dlatego stwierdził on nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.