Wyrok NSA oz. w Krakowie z 19 lutego 1997 r., I SA/Kr 892/96

Teza

Zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ okresem obliczeniowym w polskim podatku od towarów i usług /poza importem towarów/ jest miesiąc.

Organ podatkowy zatem, jeżeli określa zobowiązanie w tym podatku w innej wysokości, niż to wynika z miesięcznej deklaracji podatnika - winien to określać odrębną decyzją dla każdego kwestionowanego miesiąca.

Niedopuszczalna jest natomiast praktyka powoływania się na zdarzenia, które zaszły w dłuższym okresie i nie można ich wiązać z konkretnym wymiarem podatku od towarów i usług za dany miesiąc. Taka "łączna decyzja za dłuższy niż miesiąc okres czasu" uniemożliwia podatnikowi obronę jego słusznych interesów, a sądowi administracyjnemu kontrolę legalności podjętych decyzji.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Sąd Administracyjny nie jest związany granicami skargi, co oznacza, iż ma obowiązek rozpoznawać sprawę rozstrzygniętą decyzją ostateczną z punktu widzenia zgodności z prawem całego toku postępowania podatkowego i zastosowania przepisów prawa materialnego. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami i wnioskami. Granice rozpoznania skargi przez sąd są zatem wyznaczone z jednej strony przez kryterium legalności, z drugiej natomiast strony przez zasadę reformationis in peius. Zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - okresem obliczeniowym w polskim VAT /poza importem towarów/ jest miesiąc.

Organ podatkowy zatem, jeżeli określa zobowiązanie w tym podatku w innej wysokości, niż to wynika z miesięcznej deklaracji podatnika, dla samej czytelności swych rozstrzygnięć i powodów, które spowodowały wydanie decyzji w tymże podatku akurat za dany miesiąc - winien to określać odrębną decyzją dla każdego kwestionowanego miesiąca, łącząc ewentualnie kwestie wymiaru obciążeń z VAT z konstytutywnymi ustaleniami dotyczącymi sankcji z art. 27 ust. 5 ustawy. Tego typu postępowanie organów podatkowych ma swoje uzasadnienie w art. 107 par. 3 Kpa. Organ podatkowy, kwestionując miesięczne obliczenie podatku ma obowiązek wskazać fakty z danego miesiąca, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Niedopuszczalna jest natomiast praktyka powoływania się na zdarzenia, które zaszły w dłuższym okresie i nie można ich wiązać z konkretnym wymiarem podatku od towarów i usług za dany miesiąc.

Jeżeli zatem decyzja organu podatkowego nie zawiera pełnej oceny zebranego materiału dowodowego i wyczerpującego wyjaśnienia przesłanek określenia i ustalenia w podatku od towarów i usług odrębnie za każdy miesiąc 1994 r., to taka "łączna decyzja za dłuższy niż miesiąc okres czasu" uniemożliwia podatnikowi obronę jego słusznych interesów, a sądowi administracyjnemu kontrolę legalności podjętych decyzji /por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 1996 r. SA/Po 1463/95 - Prawo Gospodarcze 1997 nr 1 str. 35/.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 55 ust. 1 tej ustawy.