Uzasadnienie
Decyzją z dnia 16 marca 2006 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...] 2005 r. Nr [...] określającą Spółce Akcyjnej [...] w [...] wysokość straty w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy od [...] 2003 r. do [...] 2004 r. w kwocie [...] zł.
Na powyższą decyzję została wniesiona przez pełnomocnika spółki - radcę prawnego skarga z dnia [...] 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Od skargi nie został uiszczony należny wpis sądowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżone rozstrzygnięcie dotyczy określenia straty poniesionej przez spółkę z prowadzonej działalności gospodarczej za rok podatkowy od [...] 2003 r. do [...] 2004 r Podstawę prawną takiej decyzji stanowi art. 24 § 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że organ podatkowy, w drodze decyzji, określa wysokość straty poniesionej przez podatnika, jeżeli wysokość straty różni się od wysokości wynikającej ze złożonej deklaracji, a poniesienie straty, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, uprawnia do skorzystania z ulg podatkowych.
Rozstrzygnięcie w sprawie wysokości straty, nie ma charakteru rozstrzygnięcia w sprawie zobowiązania podatkowego, w rozumieniu art. 5 Ordynacji podatkowej / zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego. Decyzja w przedmiocie straty podatkowej nie nakłada na podatnika obowiązku zapłaty podatku w określonej przez właściwy organ podatkowy wysokości. W tym znaczeniu przedmiotem zaskarżania w przypadku decyzji w sprawie straty nie jest ciążąca na podatniku do zapłaty należność pieniężna.
Stosownie do art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ zwanej dalej P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji / skarga, skarga kasacyjna, zażalenie, skarga o wznowienie postępowania/ pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Z kolei zgodnie z art. 231 P.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały.
W kontekście ww. przedstawionych wywodów należy stwierdzić, iż od skargi na decyzję w przedmiocie straty pobiera się wpis stały.
W świetle art. 221 P.p.s.a. pisma wnoszone przez adwokata, radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostaje się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 221, poz. 2193 /, co prawda zapisano, że wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie w sposób określony w ust. 1, po przekazaniu skargi sądowi. Jednakże Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 marca 2006 r. sygn. akt SK 11/05, orzekł, że art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ jest zgodny Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, natomiast § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia, Trybunał uznał za niezgodny z art. 221 powołanej ustawy oraz z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Radca prawny będący pełnomocnikiem spółki [...], wnosząc skargę z dnia [...] 2006 r. na decyzję w sprawie straty podatkowej, obligowany był do uiszczenia należnego wpisu stałego bez wezwania sądu.
Ponieważ skarga nie została opłacona, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na mocy art. 221 P.p.s.a. skargę odrzucił.