Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie P.Ł. wniósł o przyznanie mu adwokata z urzędu (k. 7 akt sądowych, in fine). Ponadto w piśmie skierowanym do tut. Sądu w dniu 19 czerwca 2009 r., stanowiącym odpowiedź na zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu, skarżący podniósł, iż nie jest w stanie uiścić wpisu od skargi (k. 25 akt sądowych, in fine).
Pismem z dnia 18 września 2009 r. tut. Sąd wezwał zatem skarżącego P.Ł., aby w terminie 7 dni uzupełnił braki formalne wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez prawidłowe wypełnienie rubryk urzędowego formularza, zgodnie z zawartym w nim pouczeniem, pod rygorem pozostawienia przedmiotowego wniosku bez rozpoznania.
Jak to wynika z akt sprawy (k. 42 akt sądowych) pismo to, wraz z urzędowym formularzem PPF, zostało skarżącemu skutecznie doręczone w dniu 24 września 2009 r. Termin do dokonania w/w czynności upłynął bezskutecznie z dniem 1 października 2009 roku. Z uwagi na powyższe zarządzeniem z dnia 10 listopada 2009 r. Sąd pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, bez rozpoznania.
Na powyższe zarządzenie P. Ł. wniósł w terminie sprzeciw, w uzasadnienieniu którego skarżący stwierdził, iż to nie od zwracał się do Sądu lecz Dyrektor Izby Skarbowej, zatem to organ winien ponosić opłaty. Odnośnie do meritum sprawy skarżący wyjaśnił, iż pobiera emeryturę w wysokości 1000 zł, zaś same opłaty za mieszkanie wynoszą 500 zł.
W wykonaniu zarządzenia Sędziego, pismem z dnia 26 stycznia 2010 r., skarżący został zatem ponownie wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez prawidłowe wypełnienie rubryk urzędowego formularza od nr 1 do nr 14, zgodnie z pouczeniem na str. 4 tego formularza. Skarżącemu zakreślono też 7-dniowy termin na dokonanie w/w czynności, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, oraz wyjaśniono, czego dotyczy sprawa w przedmiocie prawa pomocy.
Jak to wynika z akt sprawy powyższe pismo, wraz z urzędowym formularzem "PPF", zostało skarżącemu doręczono w trybie zastępczym z dniem 12 lutego 2010 r. (pierwsze awizo w dniu 29 stycznia 2010 r.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm. – dalej zwanej "p.p.s.a.") stanowi, iż w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Na wstępie należy podkreślić, iż sprzeciw skarżącego został wniesiony z zachowaniem wyznaczonego w tym celu terminu: doręczenie miało miejsce w dniu 18 grudnia 2009 r., a ostatni dzień terminu do złożenia sprzeciwu przypadał na 25 grudnia, tj. dzień świąteczny ustawowo wolny od pracy, zatem zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a. za ostatni dzień terminu należało uznać 28 grudnia 2009 r.
Badając zatem przedmiotową sprawę, w związku z wnioskami wyrażonymi przez skarżącego na etapie postępowania sądowego – o przyznanie pełnomocnika z urzędu oraz zwolnienie od opłat (względnie kosztów) sądowych – należy podkreślić, iż zgodnie z art. 252 § 1 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym.
Natomiast § 2 tego artykułu stanowi, iż wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Prawidłowe wypełnienie w/w formularza ma na celu przedstawienie Sądowi, w sposób ujednolicony dla wszystkich skarżących, sytuacji majątkowej skarżącego, aby było możliwe podjęcie merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa pomocy, jego odmowy bądź przyznania.
Skarżący, pomimo wezwania oraz stosownego pouczenia, nie uzupełnił braków formalnych poprzez wypełnienie w/w formularza, doręczonego w trybie art. 73 p.p.s.a.
Z tego powodu orzeczono jak w sentencji, działając na zasadzie art. 257 w zw. z art. 260 p.p.s.a., zgodnie z którym wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.