Uzasadnienie
Kwestia sprostowania orzeczeń sądu została uregulowana w art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 poz. 270), dalej zwanej "p.p.s.a.", zgodnie z którym sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki (§1). Stosownie zaś do brzmienia art. 159 p.p.s.a. wniosek o sprostowanie, uzupełnienie lub wykładnię wyroku nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Porównanie tych przepisów pozwala uznać, że o sprostowaniu należy orzec również na wniosek strony postępowania. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156§2 zd.1 p.p.s.a.).
Sąd zauważa, że o dopuszczalności sprostowania decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu. W niniejszej sprawie oczywista omyłka pisarska polegała na wpisaniu w części wstępnej (komparycji) wyroku błędnego numeru zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 kwietnia 2011 r. dotyczącej orzeczenia o odpowiedzialności I.K. jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2006 r. Analiza akt spraw bezspornie wskazuje, iż decyzja ta posiada numer [...], a nie [...]. Nie ulega przy tym wątpliwości, że sprostowanie zaistniałej omyłki nie prowadzi do zmiany wydanego przez Sąd rozstrzygnięcia. Część wstępna orzeczenia zawiera bowiem elementy natury formalnej.
Z tego względu orzeczono jak w sentencji postanowienia na zasadzie art. 156§1 i §2 zd. 1 p.p.s.a.