Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia 9 marca 2009r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, działając na podstawie art. 7 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051 ze zm.), art. 51 ust. 2 oraz art. 71a rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004 r., str. 18 ze zm.) oraz w związku z § 13 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2008 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 44, poz. 265 ze zm.), art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców (Dz. Urz. WE Nr L 345 z 20.11.2004r., str. 1 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku o przyznanie płatności na rok 2008, odmówił przyznania J. J.:
- 1. jednolitej płatności obszarowej i nałożył sankcję w wysokości 549,68 zł, która będzie potrącana z płatności, do której rolnik jest uprawniony z tytułu wniosków składanych w ciągu 3 lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono niezgodności;
- 2. uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych i nałożył sankcję w wysokości 428,22 zł, która będzie potrącana z płatności, do której rolnik jest uprawniony z tytułu wniosków składanych w ciągu 3 lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono niezgodności.
Organ wskazał w uzasadnieniu, że w zakresie płatności jednolitej zostały stwierdzone nieprawidłowości dot. działek ewidencyjnych nr [...] i powiązanych z nimi działek rolnych. W/w stało się powodem wystosowania do wnioskodawcy wezwania do złożenia wyjaśnień. Nieprawidłowość dotyczyła wykrycia błędu kontroli krzyżowej z innym producentem rolnym. W odpowiedzi producent złożył w dniu 24.11.2008r. korektę do swojego wniosku, w której zmniejszył powierzchnię działki rolnej B (z 1,02 ha do 0,85 ha) i w wyniku postępowania administracyjnego beneficjent zrezygnował z dopłaty do działki ewidencyjnej nr [...]. W korekcie beneficjent podtrzymał deklarację wniosku dotyczącą działek ewidencyjnych [...], jednakże z uwagi na brak dowodów świadczących o użytkowaniu ww. działek ewidencyjnych i powiązanych z nimi działek rolnych A i D zostały one wykluczone z dopłat.
Wobec tego stwierdzono, że w zakresie płatności jednolitej powierzchnia deklarowana działek rolnych, kwalifikowana do płatności wynosiła 3,12 ha, a powierzchnia działek rolnych stwierdzona w trakcie kontroli administracyjnej wynosiła zaledwie 1,50 ha.
Natomiast w zakresie płatności uzupełniających powierzchnia działek rolnych zadeklarowanych we wniosku wynosiła 2,28 ha, zaś powierzchnia działek rolnych stwierdzona w kontroli administracyjnej wynosi zaledwie 0,69 ha.
J.J. nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem złożył w terminie odwołanie, wskazując że jego prawa zostały naruszone poprzez bezpodstawne nie uznanie wszystkich wskazywanych we wniosku działek za użytkowanych przez odwołującego.
Dyrektor Agencji Restrukturyzacji I Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia 24 kwietnia 2009r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008 r. Nr 98, poz. 634 ze zm.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w sposób obszerny streścił przebieg dotychczasowego postępowania i rozstrzygnięcie organu I instancji, wskazując, że przeprowadzone postępowania przed organem I instancji, w którym ustalono, że strona nie wykazała faktycznego użytkowania spornych działek nie budzi wątpliwości pod względem proceduralnym. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo stwierdził w ramach kontroli różnice pomiędzy powierzchnią deklarowaną w ramach płatności obszarowych a powierzchnią uprawniającą do przyznania płatności. Strona w złożonym odwołaniu nie powołała nowych okoliczności dla sprawy, ani nie przedstawia żadnych kontrdowodów świadczących o błędnie wydanej decyzji, wobec czego organ II instancji nie znalazł podstaw dla wniosku strony o przeprowadzenie ponownego postępowania.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł J. J., podtrzymując zarzuty zawarte w odwołaniu i dołączając do skargi szereg dokumentów dotyczących jego prawa własności w relacji do działek będących przedmiotem postępowania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Agencji Restrukturyzacji I Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z art. 152 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.
Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W szczególności na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. sąd uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W ocenie Sądu decyzje wydane w kontrolowanym postępowaniu nie mogły się ostać, ponieważ dotknięte są naruszeniami o takim właśnie charakterze. W szczególności organy naruszyły w sposób istotny treść art. 7, 77, 80 i 107 k.p.a. Z treści uzasadnień wydanych w sprawie decyzji wynika, iż organy nie uczyniły zadość wymogowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dokładnego ustalenia stanu faktycznego, a także nie przeprowadziły w istocie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zgodnie z treścią art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Tymczasem w kontrolowanym postępowaniu uzasadnienie decyzji organu I instancji nie spełnia w/w wymogów w zakresie prawidłowego wskazania konkretnych dowodów, na podstawie których stwierdzono różnice pomiędzy powierzchnią deklarowaną w ramach płatności obszarowych, a powierzchnią uprawnioną do przyznania płatności. Organ I instancji ograniczył się jedynie do wskazania na nieprawidłowości wykryte w wyniku kontroli krzyżowej z innym producentem rolnym. Wobec braku wskazania dowodów na których organ się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym ewentualnym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej - w ocenie Sądu - nie można skontrolować i ocenić czy wskazane przez organ fakty są prawidłowe.
Powyższych uchybień nie dostrzegł organ odwoławczy, powielając je w swoim uzasadnieniu. Motywy decyzji odwoławczej sprowadzają się jedynie do streszczenia przebiegu postępowania oraz wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Brak jest zatem również rozważań w zakresie wskazania dowodów, w oparciu o które ustalono fakty będące podstawą decyzji odmownej i oceny tychże. Wobec powyższych uchybień merytoryczna kontrola legalności badanej decyzji administracyjnej wymyka się skutecznej ocenie Sądu, a tym samym nie pozwala zweryfikować zasadności odmowy przyznania wnioskowanych płatności.
Wobec powyższego decyzje wydane przez organy w niniejszej sprawie nie spełniają przewidzianych w powołanych wyżej przepisach standardów, co w sposób oczywisty mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w konsekwencji należało decyzje te uchylić.
Rozpoznając ponownie sprawę organy winny rozpatrzyć wniosek skarżącego w oparciu o całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a uzasadniając rozstrzygniecie wyjaśnić podstawę prawną decyzji z przytoczeniem przepisów prawa oraz odnieść się do wszystkich środków dowodowych, zarówno tych, na których się oparto, jak i do tych, którym odmawia się wiarygodności i mocy dowodowej, podając przy tym przyczyny ich nieuwzględnienia przy konstrukcji stanu faktycznego.
Mając powyższe na uwadze, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, za podstawę biorąc art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. zw. z art. 135 p.p.s.a. oraz art. 152 p.p.s.a.
Koszty nieopłaconej pomocy prawnej przyznano adwokatowi na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2009r. Nr 146, poz. 1188 j.t.) oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002r. Nr 163, poz. 1348).