Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej z dnia 29 kwietnia 2016 roku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 stycznia 2016 roku sygn. akt I SA/Kr 958/15 J.M., działający przez radcę prawnego J.A.G., zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie go w całości od kosztów wpisu od skargi kasacyjnej.
Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje:
Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Z brzmienia cytowanego przepisu wynika, że uprawniony podmiot może wystąpić ze stosownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w każdym czasie, aż do zakończenia postępowania sądowego prawomocnym wyrokiem. Z drugiej jednak strony wydanie korzystnego orzeczenia co do zwolnienia od kosztów sądowych eliminuje dalsze pozytywne rozpoznawanie wniosków w takim zakresie.
W niniejszej sprawie na mocy postanowienia Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 lipca 2015 roku skarżącemu J.M. zostało przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Orzeczenie to jest prawomocne, gdyż nie wniesiono od niego sprzeciwu. Jak wynika z akt sprawy, przyznane prawo pomocy nie zostało skarżącemu cofnięte na podstawie art. 249 p.p.s.a. Powyższe oznacza, iż aktualnie na skarżącym nie ciąży obowiązek uiszczania kosztów sądowych.
W związku z tym, że w przedmiotowej sprawie wnioskodawca korzysta ze zwolnienia od pełnych kosztów sądowych, rozpoznanie jego wniosku w tym przedmiocie stało się zbędne. W takiej sytuacji postępowanie wywołane wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych należało umorzyć na podstawie przepisu art. 249a § 1 p.p.s.a. stanowiącym, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W konsekwencji referendarz sądowy działając na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.