Uzasadnienie
Decyzją Burmistrza Miasta Z.z dnia [...] stycznia 2003 roku nr [...] ustalono M.J. wysokość podatku od nieruchomości za 2000 rok w kwocie 87,90 złotych. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż wysokość podatku naliczona została w oparciu o wypis z rejestru gruntów oraz decyzję Urzędu Miasta z dnia [...] maja 2001 roku nr [...], od której nie wpłynęło w terminie odwołanie. Podatniczka złożyła oświadczenie podatkowe, niezgodne z obowiązującą ewidencją gruntów według której powierzchnia posiadanej przez M.J. działki nr [...]w obrębie 155 w Z.wynosi 1099 m2, a nie jak podaje w swym oświadczeniu - 1111 m2.
Z decyzją tą nie zgodziła się M. J., wnosząc w odwołaniu o dokonanie wymiaru podatku w oparciu o powierzchnię działki wskazaną w księdze wieczystej z uwagi na fakt, iż powierzchnia oraz charakter posiadanego gruntu nie uległ zmianie a zatem obniżenie wysokości podatku nie jest zrozumiałe. Próbę obniżenia zobowiązania podatkowego uznała za "zmuszanie do własnoręcznej rezygnacji z posiadanego prawa własności" i dokonała wpłaty podatku w kwocie 88,14 złotych, naliczonego od powierzchni gruntu wskazanej w księdze wieczystej.
Odwołanie nie zostało uwzględnione. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 roku nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] stycznia 2003 roku. W jej uzasadnieniu wskazano, iż zgodnie z dyspozycją art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku prawo geodezyjne i kartograficzne /DzU nr 30 poz 163 ze zm./ podstawę naliczania podatku od nieruchomości stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja ta jest specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach i utrzymywana jest w stałej aktualności zarówno co do stanu faktycznego, jak i co do stanu prawnego. Wzruszenie zapisów w ewidencji gruntów możliwe jest wyłącznie w trybie określonym w cytowanej ustawie. Organ podatkowy ustalający zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości nie jest bowiem uprawniony do dokonywania zmian w ewidencji a tylko uzgodnienie zapisów ewidencji z treścią księgi wieczystej urządzonej dla nieruchomości przez uprawnione podmioty spowodować może zmianę sposobu naliczania podatku od nieruchomości.
Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego stała się przedmiotem skargi M. J., skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji podatkowej i nakazanie z urzędu zmiany zapisu w rejestrze gruntów na zgodny z zapisem w księdze wieczystej. Nie zgodziła się na płacenie niższego podatku z uwagi na fakt, iż nie istnieją żadne podstawy prawne ani faktyczne do zmiany powierzchni działki i występowania rozbieżności pomiędzy powierzchnią działki wskazaną w rejestrze gruntów oraz w księdze wieczystej. Wiarygodność tej ostatniej bezpodstawnie i bezprawnie kwestionują natomiast organy podatkowe.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując dotychczas zajmowane stanowisko i powołując się na treść wypisu z rejestru gruntów, znajdującego się w aktach podatkowych.
Rozpoznanie sprawy nastąpiło zgodnie z dyspozycją art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /DzU nr 153 poz 1271 ze zm./- stanowiącego, że sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /DzU nr 153 poz 1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności tj. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z treści art. 145 § 1 cytowanej ustawy wynika zaś, że sąd uchyla decyzję gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Analiza akt prowadzonego postępowania oraz zarzutów podniesionych w skardze doprowadziły Sąd do przekonania, iż przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub procesowego.
Przepis art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne /DzU nr 30 poz 163 ze zm./ stanowi, iż podstawą wymiaru podatków są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Danymi tymi organ podatkowy jest związany i nie może w trakcie postępowania podatkowego przyjąć innych ustaleń niż wynikające ze wskazanej wyżej ewidencji. Podstawą zawartych w niej zapisów są dokumenty urzędowe w postaci odpisów z księgi wieczystej, aktów notarialnych, prawomocnych orzeczeń sądowych oraz ostatecznych decyzji administracyjnych. Nie może również samodzielnie ustalać i rozstrzygać o prawidłowości i mocy prawnej dokumentów stanowiących podstawę dokonania wpisów w ewidencji. Przepis art. 22 Prawa geodezyjnego i kartograficznego nakłada natomiast na właścicieli i osoby władające nieruchomościami obowiązek zgłaszania wszelkich zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian.
Obowiązek ten nie dotyczy zmian wynikających z decyzji właściwych organów, te są z urzędu przesyłane do organu prowadzącego ewidencję. Zakaz dokonywania w postępowaniu podatkowym ustaleń innych niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków wynika także z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dla przykładu przytoczyć można; wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2003 roku sygn. III SA 346/2002 z tezą "organy podatkowe ustalające wysokość zobowiązań w podatku rolnym nie są uprawnione do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i wypowiadania się w przedmiocie prawa własności gospodarstwa rolnego podatnika"/niepublikowane/, wyrok NSA z dnia 8 maja 2002 roku sygn. III SA 2466/01 z tezą "podstawę wymiaru podatku od nieruchomości stanowią m.in. dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków"/niepublikowane/ czy też wyrok NSA z dnia 29 grudnia 1993 roku sygn. III SA 747/1993 z tezą "organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku rolnym i leśnym nie są uprawnione do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i wypowiadania się w przedmiocie prawa własności gospodarstw rolnych poszczególnych podatników" /ONSA 1994/4/163/. Wskazane wyżej tezy w pełni podziela sąd orzekający w niniejszej sprawie.
W stanie faktycznym niniejszej sprawy, skarżąca – zamiast żądać wyjaśnień i uregulowania statusu prawnego swej nieruchomości od nieuprawnionego podmiotu – winna własnym działaniem doprowadzić do zgodności danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem faktycznym.
Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi M. J., Sąd orzekł o oddaleniu skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /DzU nr 153 poz.1270/.