Uzasadnienie
I SA/Łd 1006/08
W dniu [...] K. R. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika doradcę podatkowego A. H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za lipiec 2007 r.
W dniu [...] na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym zapadł wyrok oddalający powyższą skargę. Skarżący i jego pełnomocnik, mimo prawidłowo doręczonych zawiadomień, nie stawili się na rozprawę.
Pismem z 2 lutego 2009 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku.
W uzasadnieniu powyższego wniosku pełnomocnik skarżącego podał, iż na rozprawę nie stawił się z powodu poronienia małżonki, które nastąpiło bezpośrednio przed rozprawą. Wskazał następnie, iż bardzo zły stan zdrowia żony (zwłaszcza psychiczny), nie pozwolił mu na wywiązanie się z obowiązków zawodowych. Wyjaśniono, iż w firmie prowadzonej przez pełnomocnika skarżącego nie ma innej osoby, której można przekazać obowiązki wynikające z pełnomocnictwa. Pełnomocnik poinformował, iż w tym czasie nie był w stanie zająć się poszukiwaniem zastępstwa z zewnątrz, a stan jego żony ustabilizował się w tygodniu poprzedzającym datę złożenia niniejszego wniosku i dopiero wtedy zajął się zaległymi sprawami. Reasumując zobowiązał się dostarczyć kserokopię dokumentację medyczną żony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i § 2 ww. ustawy).
W pierwszej kolejności podnieść należy, iż z treści wniosku o przywrócenie terminu wynika, że przyczyna uchybienia terminu ustała w tygodniu poprzedzającym złożenie rozpatrywanego wniosku, stąd też Sąd przyjął, dając wiarę wyjaśnieniom pełnomocnika, że wniosek został złożony w terminie. Pełnomocnik skarżącego wniósł jednocześnie o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
W odniesieniu do kolejnej przesłanki, warunkującej przywrócenie terminu, Sąd w niniejszym składzie stwierdza, że pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił we wniosku braku winy w uchybieniu terminu.
Za brak winy wnoszącego wniosek nie można przyjąć okoliczności wynikających z sytuacji zdrowotnej jego żony.
Brak winy w uchybieniu terminowi, o którym mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a., podlega ocenie przez Sąd przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności danej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o własne interesy. Uchybienia w tym względzie, spowodowane nawet lekkim niedbalstwem naruszają więc miernik staranności i w efekcie nie mogą prowadzić do uwzględnienia wniosku.
Kryterium miernika staranność w niniejszej sprawie podlega w niniejszej sprawie zwiększonemu rygoryzmowi ponieważ dotyczy profesjonalnego pełnomocnika.
Sąd w niniejszym składzie rozumiejąc niezwykle trudną sytuację rodzinną pełnomocnika skarżącego, ale jednocześnie biorąc pod uwagę obiektywny miernik staranności stwierdza, iż wnioskodawca nie wykazał braku winy w uchybieniu terminowi powołując się na chorobę żony.
Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Ani zły stan psychiczny żony, ani związana z chorobą współmałżonki sytuacja rodzinna nie stanowią przesłanek wykluczających istnienie winy.
Na marginesie podnieść można, iż w świetle powyższej argumentacji przedstawienie dokumentacji medycznej, o której mowa jest we wniosku nie miałoby znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia.
Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.
TF