Postanowienie WSA w Łodzi z 18 września 2014 r., I SA/Łd 1017/14

Sąd

Dnia 18 września 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I

Rozpoznanie

w dniu 18 września 2014 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. od miesiąca stycznia do kwietnia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Skład

Sędzia WSA Bożena Kasprzak

Uzasadnienie

I SA/Łd 1017/14

Skarżąca spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. od miesiąca stycznia do kwietnia.

W treści skargi strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w analogicznej sprawie za 2011 rok Wójt Gminy Z. po wydaniu przez WSA w Łodzi postanowienia z dnia 14 maja 2014 r. (w sprawie sygn. akt l SA/Łd 67/14) wyegzekwował określone zobowiązanie za 2011 r. wraz z odsetkami na kwotę prawie 150 tys.. złotych mimo budzących wątpliwości co do legalności działania organów podatkowych w tym zakresie.

Zdaniem strony istnieje uzasadnione prawdopodobieństwo, że organ l instancji zadziała w podobny sposób w okolicznościach niniejszej sprawy, co ponownie narazi Spółkę na zachwianie w istotny sposób jej płynności finansowej, pomimo braku zbadania legalności zaskarżonego aktu przez sąd. Podniesiono, że wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia przez sąd kwestii jej legalności nie naraża przy tym organu podatkowego na szkodę, zwłaszcza wobec biegnących odsetek skarbowych od określonego zobowiązania, zaś dla Spółki stanowi istotną okoliczność determinującą w istocie jej dalsze istnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Istotne przy tym jest, iż to strona skarżąca powinna wykazać, że w jej przypadku wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą wyżej wskazane skutki.

Mając na uwadze treść przytoczonych powyżej przepisów prawa, w ocenie Sądu strona skarżąca, poza hasłowymi sformułowaniami wniosku nie wykazała okoliczności, wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących pozytywne jego rozstrzygnięcie.

Przede wszystkim w żaden sposób nie połączono niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z obecną sytuacja finansową spółki.

Odnosząc się do argumentacji wniosku trzeba podkreślić, że sam fakt wyegzekwowania zobowiązania podatkowego w innej sprawie nie oznacza automatycznie, że realizacja obowiązków podatkowych w sprawie niniejszej doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Jednocześnie należy podkreślić, że nie przedstawiono żadnych dowodów (dokumentów) mogących uprawdopodobnić podnoszone we wniosku okoliczności tj np. świadczących o kondycji finansowej spółki po wyegzekwowaniu 150 tys. złotych.

Sąd nie neguje faktu, że wynikająca z zaskarżonej decyzji kwota zobowiązania podatkowego jest obiektywnie znaczna i bez wątpienia konieczność spełnienia zobowiązania podatkowego może wywołać konsekwencje finansowe dla skarżącej spółki, jednak nie musi to być równoznaczne z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody.

Należy podkreślić, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może nastąpić w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi.

Reasumując wskazać należy, iż wnioskodawca w żaden sposób nie konkretyzuje okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. i nieuprawdopodabnia ich wystąpienia i tym samym wobec braku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

mko