Postanowienie WSA w Łodzi z 15 października 2014 r., I SA/Łd 1018/14

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I

Rozpoznanie

w dniu 15 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

Skład

Sędzia WSA Paweł Kowalski

Uzasadnienie

W dniu 11 sierpnia 2014 r. W. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn od nabycia nieruchomości tytułem zasiedzenia w kwocie 3.518 zł.

Pismem nadanym za pośrednictwem Poczty Polskiej 7 października 2014 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania ww. decyzji powołując się na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Z akt sprawy, w ramach której referendarz sądowy postanowieniem z 20 sierpnia 2014 r. przyznał stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym (sygn. akt I SO/Łd 19/14), załączonych do niniejszej sprawy wynika, że skarżący wspólnie z żoną i synem prowadzą gospodarstwo domowe, utrzymywane z emerytury jego żony oraz wynagrodzenia za pracę syna (łącznie ok. 1.430 zł brutto miesięcznie). Wnioskodawca leczy się na choroby przewlekłe i z tego tytułu co miesiąc wydaje kwotę rzędu 150 zł. Stałe koszty utrzymania gospodarstwa domowego (światło i wywóz śmieci) zamykają się kwotą ok. 80 zł miesięcznie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje.

Generalną zasadą w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest, że wniesienie skargi do tego sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Wniosek ten płynie wprost z treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).

Sąd jednak, w określonych przypadkach, może przychylić się do wniosku strony o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie zatem z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., II FZ 182/10, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ – dalej: CBOSA).

Podzielając w całości przedstawione wyżej poglądy NSA, uznać należy, że ujawnione przez stronę okoliczności uzasadniają w wystarczającym stopniu istnienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazać należy, że wprawdzie świadczenie pieniężne, wokół spełnienia którego toczy się spór w niniejszej sprawie, jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, jednakże rozważając skutki zapłaty orzeczonej należności, należy mieć na uwadze jej wysokość, która w zestawieniu z możliwościami majątkowymi i finansowymi strony skarżącej, jest znaczna. Potencjalna egzekucja tej należności mogłaby doprowadzić do następstw trudnych do odwrócenia.

W tym stanie sprawy sąd, uznając wniosek skarżącego o wstrzymanie zaskarżonej decyzji za wystarczająco uzasadniony, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

P.C.