Uzasadnienie
Decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. określił Z. D.i zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 roku. Powyższe rozstrzygnięcie zostało doręczone podatnikowi 24 czerwca 2010 r.
W dniu 6 sierpnia 2010 r. Z. D. złożył za pośrednictwem poczty skargę na wymienioną na wstępie decyzję. W skardze zawarł m.in. wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku podał, że nie zachował terminu, ponieważ przed jego upływem zachorował. Do wniosku załączył zaświadczenie lekarskie potwierdzające, że w okresie od 20 do 30 lipca 2010 r. z powodu choroby był niezdolny do wykonywania pracy. Podatnik wywiódł, że skoro przeszkoda do złożenia skargi ustała 30 lipca, to termin do jej złożenia upłynął 6 sierpnia. W jego ocenie przedstawione okoliczności w wystarczającym stopniu uzasadniały przywrócenie terminu oraz fakt, że wniosek został złożony we właściwym czasie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie. Organ odwoławczy uznał, że skarżący nie przedstawił okoliczności przemawiających za uwzględnieniem wniosku. Wskazał, że o braku winy w uchybieniu terminu można mówić tylko gdy dopełnienie obowiązku w terminie stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Okolicznością, która nie uzasadniała przywrócenia terminu była m.in. choroba, nawet wymagająca leżenia, w sytuacji, gdy strona mogła nadać pismo w ustawowym terminie korzystając z pomocy domowników. Ponadto, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, zwlekanie przez podatnika do ostatniej chwili ze sporządzeniem skargi (podatnik zachorował 25-go dnia po otrzymaniu decyzji) świadczyło, że nie zachował on należytej staranności przy prowadzeniu własnych spraw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami, dalej "p.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Wniosek o przywrócenie terminu powinien zawierać uzasadnienie, w którym strona uprawdopodobni brak winy w przekroczeniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (wyrok NSA z 4 czerwca 2002 r., II SA/Ka 1977/00). Uprawdopodobnienie nie oznacza więc udowodnienia braku winy. Zezwala natomiast na przyjęcie za wiarygodne istnienie faktów, z którymi określony przepis wiąże skutki prawne, na podstawie bardziej lub mniej udokumentowanych twierdzeń strony. W orzecznictwie sądowym do okoliczności, które mogą uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu konsekwentnie zalicza się nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. wyrok NSA z 3 sierpnia 2001 r., I SA/Wr 676/99).
W niniejszej sprawie podatnik uprawdopodobnił tak rozumiany brak winy w uchybieniu terminu. Niekwestionowaną okolicznością jest bowiem, że zachorował przed upływem terminu do złożenia skargi do sądu. Fakt ten w wystarczającym stopniu potwierdza złożone przez niego zaświadczenie lekarskie. W stanie faktycznym sprawy nie ma też danych, które pozwalałyby przyjąć, że przy wniesieniu skargi mógł bez przeszkód posłużyć się inną osobą. Podkreślić w tym miejscu wypada, że nie może stanowić skutecznego zarzutu przeciwko wnioskowi, podnoszona przez Dyrektora Izby Skarbowej okoliczność, że podatnik przed zachorowaniem nie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia do wniesienia skargi.
Po pierwsze możliwość wniesienia skargi jest prawem podatnika, które może realizować w dowolnym, wybranym przez siebie momencie terminu, wyznaczonego mu przez ustawodawcę. Również orzecznictwo zgodnie przyjmuje, że zwlekanie z dokonaniem czynności do ostatniego dnia terminu nie jest zawinionym działaniem strony, jeżeli więc zdarzenie uniemożliwiające jej dokonanie nastąpiło dopiero w ostatnim dniu – niedokonanie czynności jest niezawinione (post. SN z dnia 20 maja 1970 r., II CR 184/70, Biul. SN 1970, nr 11, poz. 20). Po drugie zaś trudno zgodzić się rozumowaniem, którego przesłanką jest stawianie przed stroną postępowania wymogu, by w pewien sposób przewidziała kiedy zachoruje i mając ten moment na względzie wcześniej skorzystała z przysługujących jej uprawnień procesowych.
Mając na uwadze powyższe okoliczności sąd w oparciu o art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.
Sz.Ch.