Uzasadnienie
W piśmie z dnia 7 października 2004 r. M. W. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – W. z prośbą o rozłożenie na raty (po 25.000 zł miesięcznie przy czym ostatnia rata 36.492,82 zł) zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w wysokości 311.492,82 zł wraz z odsetkami za zwłokę.
Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. –W. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie rozłożenia na raty zaległości w podatku dochodowym za 2003 r. w kwocie 16.315,62 zł, rozłożył na 12 rat miesięcznych (po 25.000 zł miesięcznie przy czym wysokość ostatniej raty 20.177,20 zł) zaległość podatkową w kwocie 295.177,20 zł wraz z odsetkami za zwłokę oraz ustalił opłatę prolongacyjną. Organ Podatkowy wskazał w szczególności, że faktyczna kwota zaległości podatkowej za 2003 r. wynosi 295.177,20 zł.
Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. po rozpatrzeniu odwołania podatnika decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – W. uwzględnił wniosek podatnika w całości. Uwzględniając sytuację materialną podatnika w całości (nie tylko dochody uzyskiwane z tytułu wykonywanej pracy) nie zachodziły podstawy do uchylenia lub zmiany decyzji organu I instancji. M. W. udzielił pożyczki w wysokości ok. 2.400.000 zł obywatelowi Niemiec, uzyskał też ulgę w postaci rozłożenia na raty zaległości podatkowej za rok 2001.
W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję M. W. wniósł o jej uchylenie w całości podnosząc zarzuty naruszenia art. 123 § l oraz art. 200 § l ustawy Ordynacja podatkowa poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedziała się co do treści zebranego materiału (w szczególności przez niedoręczenie podatnikowi projektu decyzji) a także naruszenia art. 191 i art. 121 § l ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nieuwzględnienie okoliczności i skutków związanych z wydaniem tożsamej decyzji dotyczącej 2001 r. Skarżący podnosi w szczególności, że decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. rozłożył podatnikowi zaległość podatkową w podatku dochodowym za 2001 r. na raty w wysokości ok. 25.000 zł miesięcznie, zgodnie z wcześniejszym wnioskiem, uznając że sytuacja majątkowa podatnika nie pozwala na uiszczenie rat miesięcznych po ok. 50.000 zł. Rozłożenie na raty po 25.000 zł. miesięcznie zaległości podatkowych za 2003 r. prowadzi do obciążenia podatnika ratami w kwocie po ponad 50.500 zł (łącznie za 2001 i 2003 r.) co jest zaprzeczeniem ustaleń poczynionych poprzednio.
Wydanie decyzji z takim harmonogramem spłat, bez uprzedniego doręczenia projektu decyzji uniemożliwiło podatnikowi ustosunkowanie się do nowej sytuacji wynikającej z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. dotyczącej 2001 r.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki sad administracyjny, zważył co następuje
Skarga jest oczywiście bezzasadna.
Podatnik wystąpił z wnioskiem o udzielenie ulgi podatkowej w postaci rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Podstawę prawną do udzielenia ulgi tego rodzaju stanowi przepis art. 48 § l pkt. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr. 8 poz. 60).
Zgodnie z powołanym przepisem organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. Udzielenie ulg podatkowych może nastąpić jedynie na wniosek podatnika. Organ podatkowy w tych sprawach nie może działać z urzędu i nie może udzielić dalej idącej ulgi niż wynikająca z wniosku podatnika.
M. W. we wniosku z dnia 7 października 2004 r. wniósł o rozłożenie zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. na raty po 25.000 złotych i w toku postępowania nie zmienił swojego wniosku. W tej sytuacji organy podatkowe nie miały żadnej możliwości, aby bez wniosku podatnika udzielić ulgi podatkowej w szerszym zakresie. Ani w postępowaniu odwoławczym ani nawet w skardze do sadu podatnik nie zmienił swojego wniosku o udzielenie ulgi podatkowej. Podstawowym obowiązkiem podatnika ubiegającego się o udzielenie ulgi podatkowej jest nie tylko wskazanie jej rodzaju i zakresu ale także wskazanie okoliczności faktycznych przemawiających za jej udzieleniem.
Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – W. przed wydaniem decyzji z dnia [...] wyznaczył stronie 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Z tego powodu niezrozumiały jest podnoszony przez stronę zarówno w odwołaniu jak i skardze do sądu zarzut naruszenia przez organ I instancji przepisów art. 123 i 200 § l Ordynacji podatkowej. Z treści cyt. przepisów nie wynika też obowiązek doręczenia stronie projektu decyzji. Brak jest też podstaw do stwierdzenia, że naruszenie przepisu art. 200 § l Ordynacji podatkowej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Na skutek rozpoznania wniosku podatnika z grudnia 2003 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – W. decyzją z dnia [...] rozłożył M. W. zaległość w podatku dochodowym za 2001 r. na raty po ok. 50.000 zł płatne w miesiącach marzec 2004 - luty 2005 r. W. dniu 31 maja 2004 r. podatnik zwrócił się z wnioskiem o zmianę decyzji ratalnej za 2001 r. (przy ratach miesięcznych po 25.000 zł). Składając kolejny wniosek w niniejszej sprawie podatnik wiedział o ciążących na nim zobowiązaniach za 2001 r. i o toczącym się postępowaniu dotyczącym zmiany decyzji ratalnej za ten rok. W tej sytuacji podatnik nie może skutecznie podnosić, został zaskoczony pozytywną dla niego zmianą decyzji ratalnej za 2001 r.
Uzasadniając swój wniosek z dnia 7 października 2004 r. podatnik sam wskazał na istniejący obowiązek zapłaty rat zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. i ta okoliczność była wzięta pod uwagę przy rozpoznaniu wniosku.
Z powyższych względów, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi, z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 155 poz. 1270 ze zm) należało orzec jak w sentencji wyroku.