Uzasadnienie
W dniu 29 lipca 2013 roku G. K. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku ustalającą skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2011 i 2012 roku. Skarga zawierała wniosek o zwolnienie skarżącej od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
Ze złożonego na urzędowym formularz PPF oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dodatkowych dokumentów nadesłanych na wezwanie referendarza sądowego wynika, że G. K. wspólnie z mężem prowadzi gospodarstwo domowe, którego jedynym dochodem miesięcznym jest emerytura pobierana przez męża skarżącej w wysokości około 1.432 zł brutto. Skarżąca wraz z mężem zamieszkuje w lokalu socjalnym o powierzchni 32 m2 i pozostaje na całkowitym utrzymaniu męża, nie posiada żadnego majątku ruchomego, oszczędności ani nieruchomości. Udokumentowane miesięczne koszty eksploatacyjne rodziny wynoszą, czynsz 75 zł, energia elektryczna 100 zł, gaz 45 zł, telefon komórkowy 32 zł, abonament telewizyjny 65 zł, zaległości czynszowe 50 zł miesięcznie nadto rodzina obciążona jest obowiązkiem spłaty kredytu na cele konsumpcyjne, którego miesięczna rata wynosi 80 zł.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego (punkt 4 formularza wniosku), czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Stosownie do regulacji zawartej w art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od oceny referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej.
We wniosku o przyznanie prawa pomocy G. K. wskazała, iż wspólnie z mężem prowadzi gospodarstwo domowe, którego jedynym dochodem jest emerytura pobierana przez męża skarżącej w wysokości około 850 zł netto. Skarżąca wraz z mężem zamieszkuje w lokalu socjalnym o powierzchni 32 m2 i pozostaje na całkowitym utrzymaniu męża, nie posiada żadnego majątku ruchomego, oszczędności ani nieruchomości. Miesięcznie koszty eksploatacyjne rodziny zamykają się kwotą około 300 zł. Dodatkowo 50 zł stanowi opłata za zaległości czynszowe, i 80 zł rata kredytu. Uwzględniając powyższe treść art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wysokość wpisu sądowego w przedmiotowej sprawie (100 zł), a także fakt, że przed tutejszym sądem ze skarg wnioskodawczyni równolegle zawisło 7 spraw należało uznać, że skarżąca wykazała, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Miesięczny dochód w jej gospodarstwie domowym oraz wysokość obciążeń, jakie musi ponieść w związku z zainicjowanymi postępowaniami, uzasadniają przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.
AK.