Uzasadnienie
I SA/Łd 1034/13
Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z [...] r. nr [...]:
- • określającą J. P. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za okresy od stycznia do września 2008 r.,
- • orzekającej o obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług za wymienione miesiące na podstawie art. 108 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
Dokonując wymiaru podatku organ stwierdził m. in., że podatnik zawyżył kwotę podatku o 72.732,22 zł (i sprzedaż netto o 330.601 zł), poprzez rozliczenie 16 faktur wystawionych na rzecz firmy "A", należącej do P. P. (syna) tytułem sprzedaży odzieży (bluzek, kurtek/płaszczy, spodni, spódnic, swetrów, żakietów) i akcesoriów, które - w całości lub w części - nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.
Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez pełnomocnika J. P..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.; dalej "P.p.s.a.") sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Z przepisu tego wynika, że sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zawieszenie postępowania w tym przypadku jest fakultatywne, a o zawieszeniu postępowania decydują względy celowościowe, przy czym ocena tej celowości należy do sądu (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romanowska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 400 i n.).
W ocenie Sądu rozstrzygnięcie niniejszej sprawy w zakresie określenia J. P. zobowiązania w podatku od towarów i usług, jest uzależnione od uprzedniego prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie określenia temu podatnikowi zobowiązania w podatku dochodowego za 2008 r.
W obu tych sprawach zasadniczą podstawę ustaleń faktycznych stanowią tożsame - a zarazem sporne między stronami - okoliczności dotyczące sprzedaży towarów na rzecz firmy "A", należącej do P. P. (syna skarżącego). Od ustalenia czy czynności te miały charakter rzeczywisty uzależnione jest przyjęcie odpowiedniej podstawy prawnej oraz właściwe określenie wysokości podatku w niniejszej sprawie.
Wprawdzie skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...], określającą skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r., została oddalona wyrokiem WSA w Łodzi z 6 marca 2013 r. I SA/Łd 1537/12, jednak od tego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Do chwili obecnej skarga kasacyjna nie została jeszcze rozpoznana.
Stosownie do art. 170 P.p.s.a. wyrok prawomocny wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
W orzecznictwie sądowym i doktrynie przyjmuje się, iż związanie prawomocnym orzeczeniem sądowym polega na tym, że inne podmioty muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treści tego wyroku. Implikuje to w sposób bezwzględny obowiązek wzięcia tej okoliczności pod uwagę w wydawanych przez nie rozstrzygnięciach. Podmioty te muszą przyjmować, że dane okoliczności faktyczne, jak i ich ocena prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym wyroku.
Ponieważ stan faktyczny kreujący wysokość podatku w odniesieniu do J. P. jest analogiczny w obu wymienionych sprawach, gdyż dotyczą one tego samego okresu oraz tych samych okoliczności, których prawdziwość została zakwestionowana przez organy - Sąd uznał za celowe zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej podatku dochodowego.
Z powyższych względów na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.
P.C.