Uzasadnienie
I SA/Łd 1035/13
Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. [...] r. nr [...]:
- • określającą J. P. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za październik i listopad 2009 r.,
- • określającą nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za grudzień 2009 r.,
- • orzekającej o obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2009 r. na podstawie art. 108 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
Dokonując wymiaru podatku organ stwierdził, że podatnik m. in.:
- - zawyżył kwotę podatku o 17.081,68 zł (i sprzedaż netto o 77.644 zł), poprzez rozliczenie 5 faktur wystawionych na rzecz firmy "A", należącej do P. P. (syna) tytułem sprzedaży odzieży i akcesoriów, które nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych;
- - zaniżył w listopadzie 2009 r. podatek o 18.032,79 zł, gdyż w tym miesiącu dokonał wpłaty gotówki w wysokości 100.000 zł (bez podania tytułu wpłaty) na rachunek bankowy prowadzony przez bank A S.A., zaś w ocenie organu wpłata ta pochodziła z niezaewidencjonowanych dostaw towarów handlowych.
Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez pełnomocnika J. P..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.; dalej "P.p.s.a.") sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Z przepisu tego wynika, że sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zawieszenie postępowania w tym przypadku jest fakultatywne, a o zawieszeniu postępowania decydują względy celowościowe, przy czym ocena tej celowości należy do sądu (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romanowska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 400 i n.).
W ocenie Sądu rozstrzygnięcie niniejszej sprawy w zakresie określenia J. P. zobowiązania w podatku od towarów i usług, jest uzależnione od uprzedniego prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie określenia temu podatnikowi zobowiązania w podatku dochodowego za 2009 r.
W obu tych sprawach zasadniczą podstawę ustaleń faktycznych stanowią tożsame - a zarazem sporne między stronami - okoliczności dotyczące sprzedaży towarów na rzecz firmy "A", należącej do P. P. (syna skarżącego). a także ocena czy wpłata dokonana m. in. w listopadzie 2009 r. w wysokości 100.000 zł na rachunek bankowy prowadzony przez bank A S.A., pochodziła z niezaewidencjonowanych dostaw towarów handlowych.
Od ustalenia jaki charakter miały wymienione czynności uzależnione jest przyjęcie odpowiedniej podstawy prawnej oraz właściwe określenie wysokości podatku w niniejszej sprawie.
Wprawdzie skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...], określającą skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r., została oddalona wyrokiem WSA w Łodzi z 21 sierpnia 2013 r. I SA/Łd 1578/12, jednak skarżący złożył wniosek o uzasadnienie tego wyroku, które zostało mu przesłane, a nie minął jeszcze okres na wniesienie skargi kasacyjnej. Wskazany wyrok nie jest zatem prawomocny.
Stosownie do art. 170 P.p.s.a. wyrok prawomocny wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
W orzecznictwie sądowym i doktrynie przyjmuje się, iż związanie prawomocnym orzeczeniem sądowym polega na tym, że inne podmioty muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treści tego wyroku. Implikuje to w sposób bezwzględny obowiązek wzięcia tej okoliczności pod uwagę w wydawanych przez nie rozstrzygnięciach. Podmioty te muszą przyjmować, że dane okoliczności faktyczne, jak i ich ocena prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym wyroku.
Ponieważ stan faktyczny kreujący wysokość podatku w odniesieniu do J. P. jest analogiczny w obu wymienionych sprawach, gdyż dotyczą one tego samego okresu oraz tych samych okoliczności, których prawdziwość została zakwestionowana przez organy - Sąd uznał za celowe zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej podatku dochodowego.
Z powyższych względów na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.
P.C.