Uzasadnienie
I SA/Łd 104/23
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 listopada 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Śródmieście z dnia 16 sierpnia 2022 r. w sprawie przedłużenia L. Spółka z o.o (dalej: skarżąca, strona, podatnik) do 30 listopada 2022 r. terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie 44.564 zł za grudzień 2020 r.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia wyjaśniono, że w dniu 25 stycznia 2021 r. L. Spółka z o.o. złożyła za grudzień 2020 r., z wykazaną w części deklaracyjnej, nadwyżką podatku naliczonego nad należnym w wysokości 44.564 zł zadeklarowaną w całości do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w terminie 60 dni.
W związku z koniecznością dokonania weryfikacji prawidłowości zadeklarowanego zwrotu Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź-Śródmieście skierował do strony postanowienia, w których dokonał przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2020 r. w kwocie 44.564 zł:
- - w dniu 25 marca 2021 przedłużono termin zwrotu podatku do dnia 31 października 2021 r.,
- - w dniu 27 października 2021 r. przedłużono termin zwrotu podatku do dnia 31 maja 2022 r.,
Ponieważ w toku czynności sprawdzających organ podatkowy nie rozstrzygnął wszystkich nasuwających się wątpliwości co do rzetelności transakcji wykazanych przez L. Spółka z o.o. w rozliczeniu miesiąca grudnia 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź-Śródmieście - na podstawie upoważnienia z dnia 11 maja 2022 r., - wszczął kontrolę podatkową w zakresie zasadności dokonania zwrotu bezpośredniego w podatku od towarów i usług za grudzień 2020 r., sprawdzenia prowadzonej ewidencji środków trwałych, sprawdzenia prawidłowości zgłoszonych danych rejestracyjnych - okres kontrolowany i stan aktualny. Kontrola podatkowa została wszczęta w dniu 19 maja 2022 r.
Następnie organ podatkowy wydał w dniu 20 maja 2022 r. postanowienie, którym przedłużył termin dokonania zwrotu do dnia 31 sierpnia 2022 r.
Kolejnym postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2022 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź-Śródmieście przedłużył do dnia 30 listopada 2022 r. termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2020 r. w kwocie 44.564 zł. W uzasadnieniu wskazano, że nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za grudzień 2020 r. powstała w związku z odliczeniem podatku naliczonego wynikającego z faktury nr [...] dotyczącej usług doradztwa finansowego wystawionej przez V. Spółka z o.o., który to podmiot został wykreślony z rejestru podatników VAT.
Od powyższego postanowienia strona złożyła zażalenie.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, powołując się na treść art. 87 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 931 ze zm. – dalej ustawa VAT) wskazał, że weryfikacja prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2020 r. dokonywana była w ramach czynności sprawdzających, a wobec nie rozstrzygnięcia wszystkich wątpliwości jest kontynuowana w toku kontroli podatkowej prowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Śródmieście, która została wszczęta w dniu 19 maja 2022 r.
Organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na dokumenty zgromadzone w sprawie, w szczególności treść umowy z dnia 28 grudnia 2020 r. dotyczącej znalezienia inwestora strategicznego oraz fakturę nabycia wystawioną przez V. Sp. z o.o. z dnia 29 grudnia 2020 r., która ma wpływ na wysokość zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazaną w rozliczeniu podatku od towarów i usług za grudzień 2020 r., koniecznym okazało się przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka J.R. - prezesa zarządu V. Sp. z o.o. W tym celu Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź-Śródmieście pismem z dnia 31 maja 2022 r. wystąpił do Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego Warszawa-Śródmieście z wnioskiem o przeprowadzenie dowodu z zeznań wskazanego świadka. Przesłuchanie w charakterze świadka J.R. zostało wyznaczone na dzień 29 lipca 2022 r., jednak nie zostało przeprowadzone, gdyż skierowana do świadka korespondencja w tej sprawie nie została podjęta. Kolejny termin przesłuchania Prezesa V. Sp. z o.o. został wyznaczony na dzień 19 października 2022 r. Również w tym terminie J.R. nie stawił się celem przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka.
W dniu 4 września 2022 r. - po wydaniu i doręczeniu stronie skarżącej zaskarżonego postanowienia z dnia 16 sierpnia 2022 r. - do organu I instancji wpłynęło oświadczenie J.R. wraz z umową sprzedaży udziałów z dnia 30 marca 2021 r., protokołem Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki pod firmą V. Spółka z o.o. z dnia 30 marca 2021 r.
Organ odwoławczy zgodził się z tezą Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Śródmieście, że dla wyjaśnienia wszelkich pojawiających się w przedmiotowej sprawie wątpliwości konieczne jest przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka J.R. oraz podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia, czy usługa doradztwa finansowego została w rzeczywistości wykonana oraz czy podjęte zostały jakiekolwiek czynności w celu realizacji postanowień umowy.
W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi na obecnym etapie w dalszym ciągu zachodzą przesłanki do przedłużenia terminu zwrotu podatku wynikającego z rozliczenia podatku od towarów i usług za grudzień 2020 r.
Zdaniem organu odwoławczego, w dacie orzekania o przedłużeniu terminu zwrotu podatku materiał dowodowy, którym dysponował organ I instancji nie pozwalał na usunięcie wszystkich nasuwających się wątpliwości co do rzetelności transakcji wykazanych w rozliczeniu podatku od towarów i usług za grudzień 2020 r. Zatem dotychczasowe ustalenia uzasadniały dalszą weryfikację zasadności zwrotu podatku.
Na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 23 listopada 2022 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:
- 1. art. 87 ust. 1-2 i ust. 2b w zw. z art. 86 ust. 1 ustawy VAT, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji i tym samym uznanie za zasadne, że sam fakt wykazania przez podatnika nadwyżki podatku do zwrotu stanowi podstawę do przedłużenia terminu zwrotu i konieczność jego weryfikacji;
- 2. art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm. – dalej O.p.) poprzez nieuchylenie postanowienia organu I instancji w całości i tym samym uznanie za zasadne, że sam fakt wykazania przez podatnika nadwyżki podatku do zwrotu stanowi podstawę do przedłużenia terminu zwrotu i konieczność jego weryfikacji;
- 3. art. 120, art. 121 § 1, art. 124, art. 217 § 2 i art. 210 § 4 w zw. z art. 219 O.p., poprzez brak wskazania w zaskarżonym postanowieniu i poprzedzających postanowieniach organu I instancji rzeczywistych przyczyn, dla których zasadność wskazanego zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania;
- 4. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 125 § 1, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 O.p., poprzez brak podejmowania przez organ realnych czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego.
Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga okazała się bezzasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie.
W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie
Rozstrzygnięcie sporu wymaga dokonania kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia z dnia 23 listopada 2022 r. Postanowieniem tym utrzymano w mocy wymienione na wstępie postanowienie organu pierwszej instancji przedłużające skarżącej termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie 44.564 do 30 listopada 2022 r.
Zgodnie z art. 87 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy VAT, zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 5b, 6, 6a i 6d, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju albo na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazany w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku mającego siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, sporządzonego na piśmie, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu.
Zgodnie zaś z art. 87 ust. 2 zdanie drugie i trzecie powołanego aktu, jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.
Orzecznictwo sądów administracyjnych na tle art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy VAT stoi na stanowisku, że zastosowanie tego przepisu opiera się na uznaniu administracyjnym, przy czym jest ono limitowane okolicznością w postaci stwierdzenia, że zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania. Stwierdzenie to powinno być dokonywane w oparciu o co najmniej uprawdopodobnione przesłanki. Przewidziany warunek zakłada, że przed upływem ustawowego terminu zwrotu podjęte zostały czynności zmierzające do zweryfikowania jego zasadności, lecz nie dały one jeszcze rezultatu lub jest on niejednoznaczny (tak: wyrok NSA z 05 października 2016 r., I FSK 87/15].
Sąd podkreśla również, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 13 października 2008 r., K 16/07 uznał, że art. 87 ust. 2 ustawy o PTU (w brzmieniu obowiązującym w 2008 r.) jest zgodny z art. 2 i art. 64 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 Konstytucji. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny rozważał także zgodność tej regulacji z prawem unijnym, w szczególności dyrektywą 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. nr 347, poz. 1). Powołując się na orzecznictwo TS (m.in. na wyrok z 18 grudnia 1997 r., w sprawach połączonych Garage Molenheide, C-286/94; Peter Schepens, C-340/95; Bureau Rik Decan-Business Research & Development NV, C-401/95 i Sanders BVBA, C-47/96) TK uznał, że prawo unijne dopuszcza przedłużenie terminu zwrotu podatku w sytuacji, gdy istnieją wątpliwości co do zasadności zwrotu podatku.
Trybunał nie zakwestionował więc instytucji przedłużenia terminu zwrotu podatku, wskazując m.in. na cel jej przyjęcia, którym jest " (...) możliwość kontroli przez organy podatkowe, że wykazywana przez podatnika nadwyżka podatku naliczonego nad należnym jest zgodna z rzeczywistością. Regulacja ta ma służyć zwalczaniu oszustw podatkowych i nadużyć. Kwestionowany przepis powinien być traktowany jako jeden z instrumentów równoważenia praw podatnika i interesów Skarbu Państwa.
W świetle zatem art. 87 ust. 2 ustawy VAT przedłużenie ww. terminu zwrotu jest możliwe, gdy zasadność zwrotu wymaga dodatkowej weryfikacji (sprawdzenia). Rozwiązanie to ma służyć zabezpieczeniu interesów budżetu Państwa i unikaniu dokonywania zwrotów, które w wyniku późniejszych działań administracji podatkowej (jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego) mogłyby okazać się nienależnymi. Przepis art. 87 ust. 2 zd. 2 ustawy VAT nie zawiera konkretnych przesłanek nakazujących weryfikację zasadności zwrotu. Wystarczy więc powzięta przez organ podatkowy wątpliwość co do zasadności zwrotu (por. wyrok WSA w Warszawie z 8 grudnia 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 2384/15).
Sąd – mając na uwadze zarzuty skargi - jednocześnie zwraca uwagę, że w orzecznictwie NSA zostało wielokrotnie podniesione stanowisko, że kontrola przez Sąd legalności danego postanowienia dotyczącego przedłużenia terminu zwrotu nie może obejmować poprzednio wydanych postanowień przedłużających termin zwrotu, a które nie zostały zaskarżone.
W orzecznictwie NSA przyjęto, że w przypadku kierowanych do tego samego podatnika postanowień o przedłużeniu terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za ten sam okres rozliczeniowy, nie występuje tożsamość stanów faktycznych. Każde kolejne postanowienie wydawane jest bowiem na gruncie okoliczności faktycznych istniejących w dacie wydania tegoż postanowienia. W rezultacie każde przedłużenie terminu zwrotu może być oparte na innych przesłankach faktycznych, a merytoryczna zasadność wydania "pierwszego" postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku nie musi przekładać się na zasadność wydania kolejnych postanowień w tym przedmiocie. Niewątpliwie istnieje powiązanie pomiędzy kolejno wydawanymi postanowieniami o przedłużeniu terminu zwrotu podatku, wynikające z konieczności doręczenia następnego postanowienia zanim upłynie termin wyznaczony w postanowieniu poprzednim. Tym niemniej powiązanie to nie sprawia, że wszystkie postanowienia wydawane są w granicach tej samej sprawy.
Każde z tych postanowień podlega odrębnemu zaskarżeniu zażaleniem, co wynika z art. 274b § 2 O.p. Na każde z tych postanowień przysługuje skarga do sądu administracyjnego stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Każde więc z tych postanowień jest przedmiotem odrębnej sprawy (tak: wyrok NSA z 20 stycznia 2021 r., I FSK 1314/20 oraz wyrok NSA z 28 kwietnia 2020 r., I FSK 345/20 oraz powołane tam orzeczenia).
Trzeba przy tym podkreślić, że zarówno na etapie zażalenia jak i skargi do Sądu strona wskazuje, że organy podatkowe w pierwszym postanowieniu w zakresie przedłużenia terminu zwrotu ograniczyły się jedynie do stwierdzania samego faktu wykazania przez podatnika nadwyżki podatku do zwrotu, a dopiero potem podjęły zewnętrzne czynności wyjaśniające.
Mając na uwadze powyższej przedstawiony zarzut skargi, jak również wskazane wyżej poglądy judykatury, Sąd podkreśla, że nie jest władny do oceny legalności wydanych wcześniej rozstrzygnięć w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu spornej nadwyżki ponieważ przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest jedynie zaskarżone postanowienie wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu pierwszej instancji.
Tym samym zarzutu skargi koncentrujące się wokół niedostatków uzasadnienia pierwszego postanowienia dotyczącego przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku (z dnia 25 marca 2021 r.) nie może być brana przy ocenie kontrolowanego w niniejszym postepowaniu postanowienia z dnia 23 listopada 2022 i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji z dnia 16 sierpnia 2022 r.
Przechodząc do kolejnej grupy zarzutów koncentrujących się wokół naruszenia wskazanych w treści skargi przepisów dotyczących prowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz wadliwej konstrukcji uzasadnienia poprzez: a) brak wskazania w zaskarżonym postanowieniu i poprzedzających postanowieniach organu I instancji rzeczywistych przyczyn dla których zasadność wskazanego zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, b) brak podejmowania przez organ realnych czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego – Sąd uznaje je za niezadane.
W ocenie Sądu wydając zaskarżone postanowienie wykazano, że zasadność zwrotu wymaga, w dalszym ciągu dodatkowej, weryfikacji. Zapadłe postanowienie zawiera obszerne uzasadnienie, w którym przedstawiona została przekonywująca argumentacja przemawiająca za skorzystaniem przez organy z dyspozycji art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy VAT.
W niniejszej sprawie nadwyżka podatku naliczonego nad należnym wykazana w części deklaracyjnej JPK_V7M za grudzień 2020 r. wynika z ujęcia w rozliczeniu tego miesiąca m.in. faktury, na której jako jej wystawca figuruje V. Spółka z o.o.
Z niekwestionowanych ustaleń organów wynika, że w toku prowadzonych czynności sprawdzających spółka w dniu 24 marca 2021 r. przedłożyła umowę dotyczącą znalezienia inwestora strategicznego zawartą w dniu 28 grudnia 2020 r. pomiędzy V. Spółka z o.o. a L. Spółka z o.o. Z treści przedmiotowej umowy wynika, że podatnik poszukuje inwestora strategicznego na kwotę 25.000.000,00 zł. W § 2 umowy wskazano, że: " V. za swoją pracę pobierze jednorazowo kwotę 311 805 złotych. Środki te zostaną wpłacone przez spółkę L. przed rozpoczęciem poszukiwania inwestora przez V. dla spółki L.. Na znalezienie inwestora dla spółki L. na zasadach opisanych powyżej strony ustalają czas nie dłuższy niż 180 dni kalendarzowych od momentu podpisania umowy. W przypadku nieznalezienia przez spółkę V. inwestora na zasadach opisanych powyżej dla spółki L., V. Sp. z o.o. zobowiązuje się zwrócić spółce L. kwotę 311 805 złotych".
W związku z powyższą umową w dniu 29 grudnia 2020 r. V. Spółka z o.o. wystawiła na rzecz L. Spółka z o.o. fakturę VAT nr [...] wskazując jako nazwę towaru/usługi: doradztwo finansowe.
W ocenie Sądu rację mają organy podatkowe, że w niniejszej sprawie konieczne jest przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka J.R. oraz podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia, czy usługa doradztwa finansowego (faktura z dnia 29 grudnia 2020 r. nr [...]) została w rzeczywistości wykonana, czy podjęte zostały jakiekolwiek czynności w celu realizacji postanowień umowy.
Argumentacja uzasadnienia skargi, zgodnie z którą nie jest zasadne podejmowanie kolejnej próby przesłuchania J.R. ponieważ już raz oświadczył, że z uwagi na problemy z poruszaniem się nie jest w stanie stawić się na przesłuchanie - nie jest zasadna - w szczególności w światle komplementarnych czynności wyjaśniających podejmowanych przez organ. Zdaniem Sądu niepowodzenie, nawet kilkukrotne, w próbie przesłuchania świadka, nie eliminuje możliwości i konieczności uzyskania od niego wyjaśnień, które mogą przyczynić się do prawidłowego ustalania stanu faktycznego sprawy.
W tym miejscu trzeba wskazać, że z załączonego do akt sprawy oświadczania J.R. z dnia 1 września 2022 r. wynika, że przedmiotem współpracy V. sp. Z o.o. było wsparcie L. Sp. z o.o. (reprezentowanej przez Prezesa Zarządu G.W.) w zakresie pozyskania inwestora strategicznego celem pozyskania środków finansowych na rozwój firmy L. Sp. z o.o. w zakresie specjalistycznych usług budowlanych. J.R. oświadczył jednocześnie, że na skutek zbycia udziałów i zaprzestania pełnienia funkcji Członka Zarządu V. Sp. z o.o. nie ma wiedzy na temat dalszego przebiegu współpracy między V. Sp. z o.o. a L. Sp. z o.o.. Z umowy sprzedaży udziałów (załączonej od oświadczenia z dnia 1 września 2022 r.) wynika, że J.B.R. wraz ze wspólnikiem R.D.W. w dniu 30 marca 2021 r. dokonali sprzedaży udziałów w V. Sp. z o.o. na rzecz M.S.P. W tym samym dniu J.R. - na podstawie uchwały nr 1 - został odwołany z pełnienia funkcji prezesa zarządu V. Sp. z o.o.
Mając na uwadze powyższe ustalenia organ II instancji prawidłowo podkreśla, że z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że w dniu 7 października 2022 r. sporządzona została umowa Spółki z o.o. S., której wspólnikami są J.B.R. (65 udziałów) i G.W. (35 udziałów), który jest również Prezesem Zarządu L. Spółka z o.o. Wskazane osoby pełnią w Spółce odpowiednio funkcje: Prezesa Zarządu i Członka Zarządu. Zasadnie również organ II instancji zwraca uwagę, że z Krajowego Rejestru Sądowego wynika jednak, że wspólnikami L. Spółka z o.o. są: G.W. (Prezes Zarządu posiadający 90 udziałów) oraz R.D.W. (Prokurent posiadający 10 udziałów), który - jak wynika z dokumentów przesłanych do organu podatkowego w dniu 4 września 2022 r. - do dnia 30 marca 2021 r. był jednym ze wspólników V. Spółka z o.o (s. 7 zaskarżonej decyzji).
W ocenie Sądu zebrany materiał dowodowy uprawnia do oceny, że transakcje dokonywane przez podmioty powiązane osobowo i biznesowo (tak jak w rozpatrywanej w niniejszym postępowaniu sprawie), niejednokrotnie przeprowadzane są z wykorzystaniem przepisów prawa podatkowego w celu niezgodnym z ich przeznaczeniem. Wystąpienie tego rodzaju powiązań oznacza konieczność zbadania, czy transakcje nie odbywały się w warunkach nadużycia prawa do odliczenia podatku, czy podmioty powiązane nie stworzyły mechanizmu obrotu towarami bądź usługami, którego głównym celem było uzyskanie przysporzenia majątkowego w postaci nienależnego zwrotu VAT.
Rację ma strona skarżąca, że w momencie w nawiązywania współpracy spółka V. była czynem podatnikiem VAT. Jednakże fakt, że od marca 2021 r. nie składa JPK_V7M i z dniem 4 października 2021 r. została wykreślona z rejestru podatników VAT może świadczyć, zdaniem Sądu, o uzasadnionych wątpliwościach co do rzeczywistego charakteru działalności tej spółki również w kontekście wystawienia na rzecz L. Spółka z o.o. faktury VAT dokumentującej usługę doradztwa finansowego.
Argumentacja skargi, że obecnie skarżąca spółka nie może wyegzekwować od kontrahenta postanowienia umowy (istnieją problemy w kontakcie z kontrahentem), co spowodowała znaczną szkodę, nie może wypłynąć na ocenę przesłanek przedłużenia terminu zwrotu podatku.
Podsumowując całokształt powyższych rozważań należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu pierwszej instancji odpowiadają prawu. Materiał dowodowy, którym dysponował organ oby instancji nie pozwalał na usunięcie wszystkich nasuwających się wątpliwości co do rzetelności transakcji wykazanych w rozliczeniu podatku od towarów i usług za grudzień 2020 r.
Postanowienia te zawierają uzasadnienia świadczące o tym, że zasadność spornych zwrotów wymaga dodatkowej weryfikacji. W konsekwencji za nieuzasadnione należało uznać podniesione w petitum skargi zarzuty naruszenia postanowień ustawy o VAT oraz O.p.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.
k.ż.