Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej w Ł. postanowieniem z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 oraz art. 267 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm./, art. 71 § 4, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. - Kodeks celny /t. j. Dz. U. Nr 75, poz. 802 z 2001 r. ze zm./ po rozpatrzeniu zażalenia z dnia [...] na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Ł. nr [...] z dnia [...] o obciążeniu kosztem sporządzenia w dniu [...] ekspertyzy w kwocie 1.228,28 zł – utrzymał w mocy postanowienie organu celnego [...] instancji nr [...] z dnia [...].
W uzasadnieniu wyjaśniono, iż w dniu [...] G. S. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą A zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym towary opisane w zgłoszeniu celnym SAD nr [...] w postaci tkaniny syntetycznej 100% nylon, powlekanej poliuretanem, pochodzącej z republiki Korei.
Naczelnik Urzędu Celnego [...] w Ł., decyzją z dnia [...] uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe i określił wartość celną przedmiotowego towaru na podstawie art. 29 § 1 w związku z art.23 § 7 Kodeksu celnego na kwotę 67.126,27 USD.
Ustalając wartość celną towaru w sposób zastępczy organ celny I instancji uwzględnił ekspertyzę sporządzoną przez J. K. biegłego z zakresu włókiennictwa i ekonomii.
Postanowieniem nr [...] z dnia [...] G. S. została obciążona kosztem sporządzenia przedmiotowej ekspertyzy.
Na powyższe postanowienie strona złożyła zażalenie, wnosząc o jego uchylenie z uwagi na brak ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie wartości celnej towaru. Strona ponadto podniosła, iż organ celny powołał rzeczoznawcę nie podejmując jakichkolwiek prób uzyskania danych, które pozwalałyby na wyznaczenie wartości celnej w oparciu o inną metodę, aniżeli metoda "ostatniej szansy". Dodatkowo strona wskazała, że opinia biegłego została sporządzona w sposób niezwykle ogólnikowy, nieprecyzyjny i uniemożliwiający jakąkolwiek weryfikacje zawartych w niej stwierdzeń.
Rozpatrując sprawę organ odwoławczy zważył co następuje
Przepis art. 269 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że organ podatkowy ustala w formie postanowienia, wysokość kosztów postępowania, które obowiązana jest ponieść strona, oraz termin i sposób ich uiszczenia. Jednocześnie stosownie do postanowień przepisu art. 267 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, stronę obciążają koszty przewidziane w odrębnych przepisach. Takim odrębnym przepisem jest art. 71 § 4 Kodeksu celnego, zgodnie z którym, jeżeli w wyniku wykonywanych analiz i badań stwierdzono, że towar został zgłoszony nieprawidłowo, koszty związane z przeprowadzeniem analiz i badań ponosi zgłaszający.
W przedmiotowej sprawie w wydanej decyzji nr [...] uznano, iż doszło do zaniżenia wartości podanej na fakturze.
Powyższe postanowienie z dnia [...] nr [...] pełnomocnik strony zaskarżył w całości do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie prawa materialnego tj. art. 71 § 4 Kodeksu celnego poprzez błędne przyjęcie, że towar zgłoszony został nieprawidłowo, a w związku z tym, iż istniały przesłanki obciążenia strony kosztami postępowania, oraz naruszenie przepisów postępowania tj. art. 187 § 1 w związku z art. 122 i 191 Ordynacji podatkowej, poprzez całkowicie dowolną ocenę materiału dowodowego w sprawie, w szczególności dokumentów przedłożonych przez stronę w toku postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2005 r wydanym w sprawie 3 I S.A./Łd 1057/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...].
Postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 125 §1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W ocenie Sądu, skoro wyrokiem z dnia 19 stycznia 2005 r. Sąd w innej sprawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej, w której rozstrzygnięcie oparto na opinii rzeczoznawcy, a kosztami tej opinii obciążono skarżącą to rozstrzygniecie w niniejszej sprawie zależy od wyniku tego postępowania sądowoadministracyjnego. W tej sytuacji skoro orzeczenie Sadu wydane w sprawie 3 I SA 1057/03 jest nieprawomocne zaistniała podstawa do zawieszenia postępowania.
Jak wynika z załączonych akt sprawy 3 I SA 1057/03 wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2005 r. uprawomocnił się dnia 25 marca 2005 r.
Na rozprawie w dniu 9 czerwca 2005 r Sąd ogłosił postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania.
Pełnomocnik skarżącej poparła skargę i wnosiła o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało uwzględnić.
Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1271 ze. zm./ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W związku z tym, że skarga G. S. wniesiona została w dniu 28 lipca 2003 roku i do dnia 1 stycznia 2004 roku postępowanie sądowe nie zostało zakończone, właściwym do rozpoznania tej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, utworzony z dniem 1 stycznia 2004 roku dla obszaru województwa łódzkiego rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 roku w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych/.../ /Dz. U. z 2003r. Nr 52 poz. 652/.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami i podstawą prawną skargi.
W rozpoznawanej sprawie, badając legalność zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji Sąd stwierdził takie naruszenie prawa, które daje podstawę do wznowienia postępowania.
Przedmiotem zaskarżonego postanowienia było rozstrzygnięcie co do obciążenia strony kosztami dowodu z opinii biegłego z zakresu włókiennictwa i ekonomii, przeprowadzonego w toku weryfikacji zgłoszenia celnego z dnia 27 września 2003 r.
Zgodnie z art. 71 § 4 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r Kodeks celny (Dz. U. nr 23 poz. 117 ze zm.) koszty związane z przeprowadzeniem badań i analiz towaru ponosi zgłaszający, jeżeli w wyniku wykonanych analiz i badań stwierdzono, że towar został zgłoszony nieprawidłowo. Koniecznym warunkiem obciążenia zgłaszającego kosztami badań i analiz jest zatem ustalenie, że towar został zgłoszony nieprawidłowo.
Niewątpliwie w dacie wydania przez Dyrektora Urzędu Celnego w Ł. postanowienia obciążającego G. S. kosztami sporządzenia opinii biegłego i następnie w dacie wydania postanowienia utrzymującego powyższe postanowienie w mocy, w obrocie prawnym istniała ostateczna decyzja Dyrektora Izby Celnej w Ł. uznająca zgłoszenie celne z dnia [...] za nieprawidłowe.
Z chwilą uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia [...] uchylającego tę decyzję Dyrektora Izby Celnej odpadła podstawa do obciążenia strony skarżącej kosztami opinii biegłego.
Stwierdzenie, że towar został zgłoszony nieprawidłowo, stanowi bowiem w myśl cytowanego wyżej art. 71 § 4 Kodeksu celnego materialnoprawną przesłankę obciążenia zgłaszającego kosztami przeprowadzonych badań i analiz. Oznacza to, że zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji, w dacie orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie naruszały wskazany przepis prawa. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.
W myśl art. 240 pkt. 7 Ordynacji podatkowej – w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji.
Taka sytuacja zaistniała z chwilą uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie Sygn. akt 3 I S.A. /Łd 1057/03, gdyż uchylona tym wyrokiem decyzja Dyrektora Izby Celnej utrzymującą w mocy decyzję uznającą zgłoszenie celne z dnia [...] za nieprawidłowe miała wpływ na treść zaskarżonego postanowienia (art. 240 § 1 pkt. 7 w związku z art. 219 Ordynacji podatkowej i w związku z art. 262 Kodeksu celnego).
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ orzekł jak w sentencji.
O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 i 205 ustawy.
W przedmiocie wykonalności orzeczono w oparciu o art. 152 cyt. ustawy.