Uzasadnienie
W dniu 26 października 2017 roku M.C. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] roku w przedmiocie określenia wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok.
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 1.500 zł skarżący nadesłał wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. W złożonym na urzędowym formularzu PPF oświadczeniu o stanie rodzinnym majątku i dochodach wskazał, że wspólnie z żoną prowadzą gospodarstwo domowe, w którym pozostaje dwoje dzieci. Źródłem utrzymania rodziny jest wynagrodzenie skarżącego z tytułu bycia radnym w wysokości ok. 2.500 zł oraz wynagrodzenie za pracę jego żony w wysokości ok. 1.100 zł netto miesięcznie. Skarżący nie posiada żadnego majątku, zamieszkuje w mieszkaniu będącym własnością rodziców, którzy także ponoszą wydatki związane z jego utrzymaniem. Wnioskodawca wskazał, że jego wynagrodzenie podlega zajęciu jednak okoliczności tej nie udokumentował.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Wniosek jest częściowo zasadny.
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz 1369 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia doradcy podatkowego, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny- art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy.
Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od oceny referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej. Należy jeszcze podkreślić, iż udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.
Z wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz nadesłanych dokumentów wynika, że wnioskodawca wspólnie z żoną prowadzą gospodarstwo domowe, w którym pozostaje dwoje dzieci. Źródłem utrzymania rodziny jest wynagrodzenie skarżącego z tytułu bycia radnym w wysokości ok. 2.500 zł oraz wynagrodzenie za pracę jego żony w wysokości ok. 1.100 zł netto miesięcznie. Skarżący nie posiada żadnego majątku, zamieszkuje w mieszkaniu będącym własnością rodziców, którzy także ponoszą wydatki związane z jego utrzymaniem. Uwzględniając powyższe, wysokość wpisu od skargi (1.500 zł), stosownie do treści art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało uznać, że skarżący wykazał że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny dlatego, w celu zachowania prawa do sądu, zasadnym jest przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi i ustanowienie doradcy podatkowego z urzędu.
Wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych uznać należy za przedwczesny. Partycypacja w kosztach postępowania jest bowiem obowiązkiem strony nawet jeżeli miałoby to nastąpić z uszczerbkiem koniecznego utrzymania, a obowiązkiem strony jest poczynienie oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Rodzina skarżącego dysponuje stałym comiesięcznym dochodem, którego wysokość nie została przez wnioskodawcę w pełni udokumentowana a nadto zgodnie z oświadczeniem strony, rodzice pokrywają wszelkie koszty dotyczące zajmowanego przez rodzinę mieszkania powyższe w ocenie referendarza sądowego pozwala na czynienie drobnych oszczędności w celu poniesienia dalszych ewentualnych kosztów sądowych których wysokość będzie już niższa.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.
Ake.