Uzasadnienie
I SA/Łd 1061/09
Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2010 roku Sąd uchylił zaskarżone przez J. D. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.
Odpis orzeczenia sądowego wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o terminie i sposobie jego zaskarżenia został doręczony skarżącemu 18 maja 2010 r.
W dniu 31 maja 2010 roku skarżący wniósł osobiście własnoręcznie sporządzone i podpisane zażalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Złożony przez skarżącego środek zaskarżenia jest niedopuszczalny.
Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest:
- 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu;
- 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61;
- 3) zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania;
- 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku;
- 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa;
- 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego;
- 7) odrzucenie skargi kasacyjnej;
- 8) odrzucenie zażalenia;
- 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej;
- 10) ukaranie grzywną.
Natomiast zgodnie z treścią art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. O tym, że wydany przez Sąd wyrok może zostać zaskarżony skargą kasacyjną skarżący został pouczony, a mimo to wniósł niewłaściwy środek prawny w postaci zażalenia.
Nadto, nawet, gdyby uznać, że skarżący jedynie błędnie nazwał złożony środek, gdyż intencją strony było wniesienie skargi kasacyjnej, to i tak nie można nadać jej dalszego biegu. Stoi temu na przeszkodzie treść art. 175 § 1 i § 3 pkt 1 p.p.s.a. W myśl tego przepisu, skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, zaś w sprawach obowiązków podatkowych, także przez doradcę podatkowego. Również o tym wymogu Sąd pouczył stronę doręczając jej odpis kwestionowanego obecnie wyroku. Powyższy obowiązek podlega wyłączeniu jedynie wówczas, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 175 § 2 p.p.s.a.). Natomiast sporządzenie skargi kasacyjnej obejmuje jej napisanie i podpisanie (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 859/04, niepubl.).
Z akt sądowych sprawy wynika, że zażalenie z dnia 31 maja 2010 r. zostało podpisane przez skarżącego, który nie wykazał by był jedną z wyżej wymienionych osób, uprawnionych do sporządzenia skargi kasacyjnej we własnym imieniu.
Z tych względów, Sąd na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne.
m.a.